Τις τελευταίες ημέρες παριστάμεθα μάρτυρες προαγγελλομένων συρράξεων: ο ένας «πόλεμος» έχει ήδη αρχίσει με τις «εμπροσθοφυλακές» των αγροτών να καταλαμβάνουν ήδη (με τα… μηχανοκίνητα τμήματά τους) τμήματα των εθνικών οδών· ο άλλος «πόλεμος» είναι αισθητός από τις αψιμαχίες που άρχισαν στα αεροδρόμια, καθώς η Ολυμπιακή Αεροπορία υπολειτουργεί, ματαιώνει δρομολόγια και κατ’ εξακολούθησιν ταλαιπωρεί εκείνους από τους οποίους αποζεί.
Και στις δύο περιπτώσεις, φυσικά, αντίπαλος είναι η κυβέρνηση, η οποία είτε δεν ενδίδει σε (νέες) απαιτήσεις είτε απειλεί να καταργήσει (παλαιά) προνόμια…
Υπάρχουν, λοιπόν, προνόμια; Υπάρχουν ομάδες εργαζομένων ή οπωσδήποτε άλλως απασχολουμένων που απολαμβάνουν προνόμια;
Η ελληνική κοινωνία (στην οποία περιλαμβάνονται και οι πολίτες και η κυβέρνηση) αρνείται να κοιτάξει την αλήθεια. Διότι προνόμια δεν υπάρχουν!!
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: όλα αυτά που οι εργαζόμενοι πάσης φύσεως αποκαλούν «κεκτημένα» και οι εκάστοτε κυβερνώντες χαρακτηρίζουν «προνόμια» δεν είναι τίποτε άλλο από παροχές που έδωσαν οι εργοδότες (που δεν ήταν πάντοτε το Δημόσιο, συχνά πρόκειται για προνόμια που έδωσαν ιδιώτες επιχειρηματίες, όπως ο Ωνάσης) για να αντισταθμίσουν άλλα ζητούμενα.
Είναι λ.χ. γνωστό ότι ο Ωνάσης αντί, κάποτε, να δώσει αύξηση στους πιλότους της (δικής του, τότε) Ολυμπιακής Αεροπορίας, εξασφάλισε υπέρ αυτών φορολογική απαλλαγή! Δηλαδή αντί να πληρώσει η ιδιωτική τότε αεροπορική εταιρεία, εκλήθη ουσία να πληρώσει το ελληνικό Δημόσιο… Πέραν των ιδιωτών αντίστοιχη… πολιτική εφαρμόζουν από ετών και μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις. Η πολυσυζητημένη λ.χ. παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στους υπαλλήλους της ΔΕΗ δεν είναι παρά μια έμμεση αύξηση στις αποδοχές τους, που δόθηκε κάποτε με τέτοια μεθόδευση ώστε να μην ανατραπεί η ισορροπία δεδομένης στιγμής. Παρόμοια είναι και η αφετηρία για άλλα, εκ πρώτης όψεως εξωφρενικά, επιδόματα, λ.χ. προς τους υπαλλήλους Τραπεζών· για να μη μιλήσουμε για τις ποικίλες φορολογικές απαλλαγές σε «προνομιούχους» που είναι απλώς μισθωτοί επιχειρήσεων των οποίων με έμμεσο τρόπο ενισχύει το μισθολόγιο ο εκάστοτε Υπουργός των Οικονομικών.
Αυτές τις απλές αλήθειες αποφεύγουν όλοι να τις αναφέρουν. Οι κυβερνώντες αρνούνται να παραδεχθούν την προαναφερθείσα αλήθεια. Και οι συνδικαλιστές δεν αναφέρονται στην ουσία, αντιθέτως αποδέχονται το ανειλικρινές σύστημα των επιδομάτων (…καυσόξυλων! και άλλων παρομοίων) προφανώς για να εμφανίζονται πενόμενοι, όταν επικαλούνται τους (τυπικούς) μισθούς.
Παρόμοια είναι η αλήθεια και για τους αγρότες. Η ανικανότης του κράτους να ενισχύσει και να αναπτύξει τη γεωργική παραγωγή (με συνακόλουθη αύξηση και των αγροτικών εισοδημάτων) αντισταθμίστηκε από παροχές, φορολογικές και άλλες, που σήμερα, καθώς εκπολιτιζόμεθα…, φαντάζουν παράλογες.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι τα προνόμια – φαντάσματα, αλλά η εξυγίανση των νοσούντων τμημάτων της κοινωνίας. Είναι άλλο ζήτημα να ζητήσεις, να απαιτήσεις από τον εργαζόμενο εντατική εργασία και «σπαστό ωράριο» κλπ., κλπ. και άλλο να του μειώνεις το εισόδημα.
Το πρόβλημα όλοι το αντιλαμβάνονται. Το ζητούμενο είναι η λύση εκείνη που θα είναι εφαρμόσιμη. Και εφαρμόσιμες είναι οι λύσεις που μπορεί να κουράζουν περισσότερο τον φροντιστή της Ολυμπιακής ή τον αγρότη του θεσσαλικού κάμπου, δεν του στερούν όμως εκείνα που (έμαθε ότι) είναι στοιχειώδη προς το ζην.
Η κυβέρνηση πρέπει προφανώς να προτείνει την εφαρμόσιμη και αποδεκτή λύση. Δεν υπάρχει, βέβαια, λογική και εφαρμόσιμη πρόταση ούτε από την Αντιπολίτευση. Ομως η Φύση απεχθάνεται το κενό.
