Στην απόπειρα απάντησης του κ. Γ. Μπαμπινιώτη («Το Βήμα», 7.2.1999) περνούν εντελώς απαρατήρητα τα δύο ζητήματα που αποτελούσαν το κυρίως περιεχόμενο του άρθρου μου. Το πρώτο: ο έλεγχος της σημασιοδότησης του όρου «ιδεολογία», όπως δηλαδή ορίζεται στο οικείο λήμμα του «Λεξικού» του και όπως αντίθετα χρησιμοποιείται στο «Επίμετρο», και συνάμα η ανίχνευση της ανομολόγητης «κανονιστικότητας» που καθορίζει τη σύνθεση των λημμάτων, γεγονός βέβαια που καταστρατηγεί την αρχή: «η σημασία ως χρήση». Τώρα ο λεξικογράφος εξομολογείται τη «μόνη ιδεολογία» που «διέπει» το έργο του, η οποία δεν ξέρω πόσο σύστοιχη είναι για να εκφράζει «πλήθος σοβαρών επιστημόνων και πνευματικών ανθρώπων» με τη διαδοχική εισπήδηση από την καθαρεύουσα στο μόρφωμα «πέραν της καθαρευούσης και της δημοτικής» και από εκεί στην «Κοινή Νέα Ελληνική»… Το δεύτερο σημείο ή η κατακλείδα του άρθρου μου έπειτα από υπομνηματισμένη παρουσίαση σειράς λημμάτων (αν χρειαστεί, μπορώ να επανέλθω με δεκάδες νέα δείγματα): «… οι ανακρίβειες, οι παραλείψεις και οι παρανοήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι όλα σχεδόν τα λήμματα της φιλοσοφίας και των κοινωνικών επιστημών απαιτούν νέα επεξεργασία, μερική ή ριζική». Τι σημαίνει για τον «απροκατάληπτο» και τον «προσεκτικό» αναγνώστη του άρθρου μου μια τέτοια αποσιώπηση; Αναρωτιέμαι τι θα έπρατταν για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας ετυμηγορίας οι υπεύθυνοι «μεγάλων ξένων έγκυρων λεξικών».
Ο κ. Παναγιώτης Νούτσος είναι καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
