jpretenteris@dolnet.gr
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κληθεί να απαντήσει σε ένα σημαντικό ερώτημα: Αν οι Ιρακινοί νικούσαν τόσο πολύ τους Αμερικανούς, αν αντιστέκονταν σαν λιοντάρια, τουλάχιστον όσο μας έλεγαν το Αλ Τζαζίρα ή μερικές ελληνικές εφημερίδες και κανάλια, πώς εξηγείται το ότι οι Αμερικανοί έφθασαν στη Βαγδάτη μέσα σε 15 ημέρες;
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα ξύσει αμήχανα το κεφάλι του διότι μπροστά του έχει μια σειρά ακόμη απορίες. Πώς γίνεται, ας πούμε, να ισχυρίζονται οι Αμερικανοί ότι δεν χτυπούν αμάχους και εμείς να βλέπουμε στις τηλεοράσεις όλες αυτές τις φρικώδεις σκηνές με τα παραμορφωμένα πτώματα, τους διαμελισμένους νεκρούς και ζωντανούς, τα άψυχα παιδικά κορμάκια; Πώς συνέβησαν όλα αυτά αν δεν τα έχουν κάνει οι Αμερικανοί; Ποιος τους χτύπησε; Γλίστρησαν και χτύπησαν μόνοι τους;
Ο χειρότερος εχθρός της προπαγάνδας είναι η πραγματικότητα. Διότι η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη. Μας χρωστάνε, για παράδειγμα, οι Αμερικανοί εκείνα τα εργοστάσια με τα χημικά, βιολογικά και ίσως πυρηνικά όπλα του Ιράκ που ήξεραν ότι υπάρχουν αλλά δεν μπορούσαν να τα βρουν οι επιθεωρητές του ΟΗΕ.
Τι έγιναν άραγε αυτά τα επικίνδυνα εργοστάσια; Τα βρήκαν; Αν δεν τα βρήκαν, θα τα βρουν; Οταν τα βρουν, θα μας τα δείξουν; Και αν δεν τα βρουν, θα ζητήσουν συγγνώμη που έλεγαν παραμύθια;
Την Τρίτη 1η Απριλίου ο Τόνι Μπλερ διαβεβαίωνε τη βρετανική Βουλή ότι ο πύραυλος που σκότωσε 14 ανθρώπους ήταν «κατά πάσα πιθανότητα ιρακινός». Μάλλον πρωταπριλιάτικο ήταν… Διότι την ίδια ημέρα ο διεθνής Τύπος δημοσίευε τα πλήρη τεχνικά χαρακτηριστικά, ακόμη και τον αριθμό κατασκευής του πυραύλου, ο οποίος ήταν πιο αμερικανικός και από τα χάμπουργκερ Μακ Ντόναλντ.
Μη νομίσετε ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι. Θυμάστε τις πολυδιαφημισμένες «ανθρώπινες ασπίδες» που θα πήγαιναν στη Βαγδάτη για να παρεμποδίσουν τους βομβαρδισμούς; Καμιά εβδομηνταριά ήταν όλοι κι όλοι αυτοί που έμειναν όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Οι υπόλοιποι είτε είχαν πάει για φιγούρα και την κοπάνησαν με τις πρώτες τουφεκιές είτε εκδιώχθηκαν manu militari από τους Ιρακινούς επειδή «ασκούσαν κριτική στο καθεστώς του Σαντάμ».
Δεν ξέρω αν η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του πολέμου. Στον συγκεκριμένο πόλεμο πάντως το πρώτο θύμα ήταν η στοιχειώδης νοημοσύνη. Μέσα από μια διπλή υποκρισία:
– Από τη μία πλευρά, αυτοί που ξεκληρίζουν μια χώρα επειδή (υποτίθεται) τους ενοχλεί το δικτατορικό καθεστώς της και η έλλειψη δημοκρατίας, την οποία οι ίδιοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να καταργούν όποτε δεν τους βολεύει.
– Και από την άλλη αυτοί που καταγγέλλουν τον πόλεμο όχι επειδή τους ενοχλεί ο πόλεμος αλλά επειδή τον κάνουν οι Αμερικανοί. Χειροκροτητές οι ίδιοι αμέτρητων πολέμων, σφαγών και επεμβάσεων, θέλουν κυρίως να πάρουν εκδίκηση από τους Αμερικανούς για το 1949 και το 1989.
Η διπλή υποκρισία οδηγεί σε μια διπλή υστεροβουλία. Οι μεν χρησιμοποιούν απροκάλυπτα την ισχύ τους για να κυριαρχήσουν ανεμπόδιστα στον πλανήτη. Οι δε καπηλεύονται το ιερό επιχείρημα της ειρήνης για να αλλάξουν τις κυρίαρχες ιδεολογικές συντεταγμένες της κοινωνίας μας.
«Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» διακηρύσσει ο πρόεδρος Μπους. «Οποιος δεν μισεί τους Αμερικανούς είναι μαζί τους» φωνάζουν οι άλλοι.
«Ολος ο κόσμος εύχεται να γεμίσει κάποια μέρα και το έδαφος της Αμερικής από διαμελισμένα πτώματα» γράφουν. Ε, λοιπόν, εγώ δεν το εύχομαι. Ντρέπομαι και να το σκεφτώ. Για λόγους πολιτισμού αλλά κι επειδή αυτή ακριβώς είναι η λογική Μπους με την οποία διαφωνώ.
Είναι δύο πλευρές της ίδιας αθλιότητας που μιλάνε την ίδια γλώσσα, που έχουν την ίδια λογική, που οδηγούν στα ίδια συμπεράσματα και που διακρίνονται απλώς σε δύο διαφορετικές προπαγάνδες. Προσωπικά όμως δεν με ενδιαφέρει να διαλέξω προπαγάνδα. Ούτε μίσος. Προτιμώ την πραγματικότητα.
