Ανικανότητα ή κάτι χειρότερο;

Αγαπητέ Κύριε,

Οπως είχα προβλέψει, η επιστολή μου με την οποία περιέγραφα συνοπτικά πώς διώχνουμε τις ξένες επενδύσεις από την Ελλάδα και πώς κλείνουμε τα εργοστάσια των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών στην Ελλάδα για να εισάγουμε έτοιμα και ακριβότερα τα προϊόντα τους από το εξωτερικό δεν ενόχλησε κανέναν, ούτε την κυβέρνηση, ούτε τους απασχολούμενους με τα φάρμακα, ούτε τους Δον Κιχώτες που δήθεν πολεμούν το ακριβό φάρμακο, ούτε, το κυριότερο, τους καταναλωτές των φαρμάκων, που είναι όλοι οι αναγνώστες μου.

Αυτή η πλήρης απουσία αντιδράσεων στις καταγγελίες μου θα με έκανε τελικά να αμφιβάλλω για τη βασιμότητα των καταγγελιών μου, αν δεν έπαιρνα έναν ογκώδη φάκελο από τον ομότιμο καθηγητή της Πειραματικής Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Δ. Βαρώνο, με πλήθος άρθρα και άλλα ντοκουμέντα από τα οποία προκύπτει η πλήρης επιβεβαίωση των όσων έγραψα.

Να το πω ευθέως και με απλά λόγια: Πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων είναι να μην παράγονται φάρμακα στην Ελλάδα από ιδιωτικές φαρμακοβιομηχανίες, ελληνικές ή ξένες, και να εισάγονται έτοιμα από το εξωτερικό. Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται έμμεσα διότι δεν μπορεί και δεν τολμά να προβεί σε ευθεία απαγόρευση. Το επιτυγχάνει αυτό με έναν απλό και εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο: απαγορεύει την αναπροσαρμογή των τιμών των παραγομένων στην Ελλάδα φαρμάκων, ανεξάρτητα αν αυξάνει το κόστος παραγωγής. Επιβάλλει επί χρόνια τις ίδιες τιμές στα φάρμακα ενώ η ίδια αποδέχεται την αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων στις φαρμακοβιομηχανίες, επιβάλλει αύξηση τιμών ρεύματος, τηλεφωνημάτων, νερού, δημοσίων τελών, φορολογικών συντελεστών και κάθε άλλου στοιχείου του κόστους.

Είναι ο απλούστερος, όπως καταλαβαίνετε, τρόπος να γίνει ζημιογόνα η πιο κερδοφόρα επιχείρηση, οπότε απομένουν δύο λύσεις: ή να κλείσει ή να χαρακτηρισθεί προβληματική και να ενταχθεί στον διαβόητο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), δηλαδή να γίνει κρατική. Και επειδή σήμερα έχει σταματήσει η φάμπρικα της ένταξης επιχειρήσεων στον αμαρτωλό αυτόν Οργανισμό που απομυζά εκατοντάδες δισεκατομμύρια δραχμές για να τρέφει χιλιάδες κηφήνες και προπαντός τη γραφειοκρατική και κομματική νομενκλατούρα με αστρονομικούς μισθούς, η μόνη διέξοδος για τις φαρμακοβιομηχανίες που ζημιώνουν είναι να κλείνουν.

Και επειδή μπορεί να αμφιβάλλετε για το ότι μπορεί να έχουμε κυβερνήσεις που μπορούν να διαπράττουν τέτοια εγκλήματα χωρίς να ενοχλείται κανείς (λ.χ., οι δήθεν ευαίσθητοι συνδικαλιστές μας ή τα δήθεν φιλάνθρωπα κόμματά μας που δήθεν κόπτονται για το εθνικό συμφέρον και είναι στρατευμένα στον δήθεν πόλεμο κατά των ξένων μονοπωλίων), σας πληροφορώ ότι μόνο κατά την περίοδο 1982-89 (όταν η Ελλάς ανήκε επιτέλους στους Ελληνες) έκλεισε πλήθος ιδιωτικές ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες, μεταξύ των οποίων οι Pivot, Livafarm, Pefanic, Pefar, Athenpharm, Defarm, Viomca, ΧΗΦΑΡ, ΦΑΡΜΑΛΕΝ, Χιωτέλη, ASL, Ladrug, Vita, Αντιβιοτική, Χρωπεί (η τελευταία τελικά αγοράσθηκε από τον ΕΟΦ, δηλαδή έγινε κρατική και έτσι γλίτωσε, αλλά σε βάρος των ελλήνων φορολογουμένων που έκτοτε την πληρώνουν πανάκριβα). Την ίδια εποχή έκλεισαν και εργοστάσια ξένων φαρμακοβιομηχανιών, όπως λ.χ. της Sandoz και εντελώς πρόσφατα της Glaxo.

Ισως θα διερωτηθείτε πώς και δεν αντελήφθη η ελληνική κοινωνία μια τέτοια συμφορά σε βάρος της εθνικής οικονομίας; Μα από πού προέρχεται η ανεργία που αυξήθηκε στο 10,5% και από πού προέρχονται τα αυξημένα ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό και η στασιμότητα στο εγχώριο εθνικό προϊόν; Μα φυσικά και στην αποβιομηχάνιση, η οποία επιτυγχάνεται (ελπίζω όχι εκ προθέσεως αλλά από ιδεολογική εθελοτύφλωση και από τη φανατική προσήλωση στα ιδεώδη του κρατισμού) με μεθοδεύσεις όπως αυτή που εφαρμόζουν σε βάρος της εγχώριας ιδιωτικής φαρμακοβιομηχανίας (ντόπιας και ξένης). Απόδειξη: το μερίδιο της εγχώριας παραγωγής φαρμάκων μειώθηκε από 65% της συνολικής κατανάλωσης το 1990 σε 35% το 1995, ενώ τα εισαγόμενα από 28% το 1990 έφθασαν σε 55% το 1995!

Και επειδή και πάλι μπορεί να με θεωρείτε υπερβολικό, παραθέτω επί λέξει τη σχετική μεθόδευση που προβλέπει αυτή η πολιτική και η οποία ταυτόχρονα οδηγεί και σε μεγάλη αύξηση των τιμών των φαρμάκων. Οπως αποκαλύπτει ο καθηγητής Βαρώνος, η κυβέρνηση, προφανώς αποδεχόμενη εισηγήσεις υπηρεσιακών παραγόντων που υπηρετούν αδιαφανείς σκοπιμότητες, αρνείται να εκσυγχρονίσει τις τιμές των «γερασμένων» φαρμάκων, δηλαδή εκείνων των φαρμάκων που είναι δοκιμασμένα αποτελεσματικώς και γι’ αυτό έχουν σταθερή πελατεία επί πολλά χρόνια. Ετσι, καθώς γίνονται ζημιογόνα για τις φαρμακοβιομηχανίες σταματάει η εγχώρια παραγωγή τους και εισάγονται από το εξωτερικό σε πολύ υψηλότερες τιμές. Ή παράγει στη θέση του «γερασμένου» κάποιο υποκατάστατο που ως νέο φάρμακο πουλιέται σε νέα πολύ υψηλότερη τιμή.

Παράδειγμα: Για γνωστό αναισθητικό ενδοφλέβιας χορηγήσεως είχε ζητηθεί μετά από 25 χρόνια ζωής αύξηση της τιμής του κατά 12% (ο τιμάριθμος θα έπρεπε την ίδια περίοδο να είχε αυξηθεί τουλάχιστον κατά 200%). Το υπουργείο Εμπορίου όμως μεριμνώντας δήθεν για το πορτοφόλι των φτωχών καταναλωτών αρνήθηκε να εγκρίνει τη μικρή αυτή αύξηση τιμής. Τότε σταμάτησε η παραγωγή και πώληση του αναισθητικού αυτού στην Ελλάδα. Επειδή όμως ήταν αναντικατάστατο και χρειάζονταν οπωσδήποτε στα νοσοκομεία ανέλαβε να το εισάγει ο κρατικός φορέας ΙΦΕΤ σε τιμή υψηλότερη κατά 320%! Και φυσικά ούτε οι φαρμακοποιοί μας, ούτε οι νοσοκομειακοί γιατροί μας, ούτε οι φιλάνθρωποι πολιτικοί μας, ούτε οι διυλίζοντες τον κώνωπα δημοσιογράφοι μας εξεγέρθηκαν εναντίον αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς, απαιτώντας τουλάχιστον να πουλιέται από το κράτος στην τιμή που το πωλούσαν οι ιδιώτες ή να ξαναρχίσει η παραγωγή του στην Ελλάδα από τις ιδιωτικές φαρμακοβιομηχανίες με ανατίμηση μόνο 12%.

Θα διερωτηθείτε εύλογα: Μα καλά, αυτοί που μας κυβερνούν και οι κρατικές υπηρεσίες που υποτίθεται ότι τις πληρώνουμε για να εξυπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα δεν αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια πολιτική αποβαίνει σε βάρος της Ελλάδας και υπέρ των οικονομιών των ξένων χωρών; Και δεν βλέπουν ότι έτσι αντί να φθηναίνουν τα φάρμακα ακριβαίνουν και μάλιστα με αλματώδεις ρυθμούς; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν ότι βλάπτουν αντί να ωφελούν; (Γιατί μου είναι αδύνατον και να υποθέσω ακόμη ότι ενεργούν υπέρ των ξένων και σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων).

ΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΝΕΟΣ

και για την αντιγραφή