• Αναζήτηση
  • Ιβάν Ράκιτιτς : Ένας… Ελβετός στην Εθνική Κροατίας

    O Ιβάν Ράκιτιτς σε λίγες ώρες από τώρα, μπορεί να είναι Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Κάτι που πιθανώς δε θα συνέβαινε αν πριν από περίπου μια δεκαετία δεν είχε ακούσει την καρδιά του και είχε συνεχίσει να αγωνίζεται για την Ελβετία, της οποίας ήταν μέλος στην under 21 και είναι η χώρα στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε.

    ΤοΒΗΜΑ Team

    O Ιβάν Ράκιτιτς σε λίγες ώρες από τώρα, μπορεί να είναι Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Κάτι που πιθανώς δε θα συνέβαινε αν πριν από περίπου μια δεκαετία δεν είχε ακούσει την καρδιά του και είχε συνεχίσει να αγωνίζεται για την Ελβετία, της οποίας ήταν μέλος στην under 21 και είναι η χώρα στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε.

    Γεννημένος στο Ράινφελντεν της Ελβετίας, το Μάρτιο του 1988 από Κροάτη πατέρα και Βόσνια μητέρα, μεγάλωσε στο Μέχλιν, επαρχία της Ελβετίας, όπου οι γονείς του μετανάστευσαν λόγω του Κροατικού Πολέμου και της έκρυθμης κατάστασης στη Γιουγκοσλαβία, τη δεκαετία του ’80. Εκεί έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα και εκεί έγινε για πρώτη φορά επαγγελματίας με την ομάδα της Ελβετίας της οποίας ήταν μέλος από τα 7 του μόλις χρόνια.

    Η Ελβετία έγινε κάτι παραπάνω από δεύτερη πατρίδα του, ό,τι αγαπούσε ήταν εκεί όμως η καρδιά και το μυαλό του ήταν αλλού. Ήταν, πίσω, στην Κροατία, σ’ ένα μέρος που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ αλλά αγαπούσε τόσο πολύ. Η καρδιά ήταν αυτή που μίλησε κι όταν στα 19 του χρόνια κλήθηκε να πάρει την απόφαση της ζωής του, μια απόφαση που έμελλε να αλλάξει και το δικό του μέλλον και της Κροατίας η οποία «κέρδισε» έναν τεράστιο παίκτη που μαζί με μερικούς ακόμη, μιας εξαιρετικής φουρνιάς, ελπίζει σε λίγες ώρες να κάνει τον λαό της Κροατίας να παραληρεί από χαρά.

    «Την στιγμή που ο μπαμπάς μου τις έβγαλε από το κουτί, ο αδερφός μου και εγώ ξέραμε…

    Δε θα τις βγάζαμε ποτέ.

    Φυσικά, όταν το κουτί έφθασε για πρώτη φορά στο σπίτι μας στην Ελβετία, δεν ήξερα τι είχε μέσα. Σπασμένο στο πάνω μέρος είχε μια διεύθυνση στην Κροατία. Ήταν ένα μέρος που αποκαλούσαμε σπίτι, αλλά ήταν επίσης ένα μέρος που ούτε ο αδελφός μου ούτε εγώ είχαμε πάει ποτέ πριν.

    Μιλούσαμε κροατικά στο σπίτι και υπήρχαν πολλοί Κροάτες στην πόλη μας στην Ελβετία. Αλλά η Κροατία ήταν ακόμα κάτι μακρινό για μένα. Οι γονείς μου είχαν φύγει όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1991 και δεν είχαμε επιστρέψει ποτέ πίσω. Ο αδελφός μου, ο Ντέγιαν κι εγώ γεννηθήκαμε στην Ελβετία. Η Κροατία που γνωρίζαμε ήταν αυτή που βλέπαμε στην τηλεόραση και στις φωτογραφίες που μας έδειχναν οι γονείς μας. Και οι τηλεφωνικές συνομιλίες που τους είχαμε ακούσει να έχουν στο τηλέφωνο.

    Ήταν δύσκολο σαν παιδί να καταλάβω τι συνέβαινε στα Βαλκάνια. Οι γονείς μου δεν μου είπαν ποτέ την αλήθεια για τον πόλεμο – κατά πάσα πιθανότητα, δεν ήθελαν πραγματικά να μιλήσουν γι’ αυτό. Θυμάμαι πώς θα έκλαψαν μερικές φορές όταν μιλούσαν στο τηλέφωνο με κάποιον πίσω στην Κροατία. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αυτό το συναίσθημα. Ίσως σαν ένα κακό όνειρο; Ήμασταν τυχεροί. Ήμασταν μακριά από αυτό, έτσι δεν είδαμε τι συνέβαινε. Αλλά δεν ήταν ποτέ πολύ μακριά από το μυαλό των γονιών μου. Πολλοί από τους φίλους και την οικογένειά τους είχαν μείνει πίσω. Οι γονείς μου έχαναν πολλούς ανθρώπους που αγαπούσαν.

    Και τότε, θυμάμαι όταν ήμουν μόνο τέσσερα ή πέντε, είδα μια είδηση ​​για την τηλεόραση. Είχα δει εικόνες και βίντεο του πολέμου, και ξαπλωμένος στο κρεβάτι εκείνο το βράδυ σκέφτηκα: Αυτό είναι αδύνατο. Πώς μπορεί να συμβεί αυτό;

    Ακόμη και πριν η Κροατία δηλώσει επίσημα την ανεξαρτησία της, η εθνική μας ομάδα είχε ήδη παίξει έναν αγώνα. Νομίζω ότι αυτό σας δείχνει τι σημαίνει για εμάς το ποδόσφαιρο, σε οποιαδήποτε χώρα, πραγματικά, και τους ανθρώπους της – ανεξάρτητα από το πού ζουν. Έτσι όταν ο μπαμπάς μου πήρε ένα μαχαίρι και άνοιξε αυτό το κουτί και έβγαλε δύο φανέλες της Κροατίας, για τον αδερφό μου και εμένα… ήταν πολύ δυνατό. Ναν, ναι, σα να είμαστε κι εμείς κομμάτι αυτού επίσης.

    Κοιμηθήκαμε με αυτές τις φανέλες. Τις φορούσαμε στο σχολείο την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα. Δεν θέλαμε να τις αποχωριστούμε. Ουάου, είχαμε την κροατική φανέλα. Την ερυθρόλευκη ντάμα, αλλά κανένα όνομα στην πλάτη. Θέλαμε 10 από αυτές επειδή δεν θέλαμε να φορέσουμε τίποτα άλλο. Ήταν τόσο ξεχωριστές για εμάς.

    Όταν άρχισα να παίζω μόνος μου, δεν φορούσα την κροατική φανέλα. Φορούσα τη φανέλα του άλλου μου σπιτιού, της Ελβετίας. Πρέπει να είμαι ειλικρινής… Λέω στους ανθρώπους, «Είμαι Ελβετός». Και αυτό πάντα φαίνεται κάπως παράξενο. «Ελβετός; Ιβάν Ράκιτιτς»; Αλλά γεννήθηκα στην Ελβετία, μεγάλωσα στην Ελβετία, πήγα στο σχολείο στην Ελβετία, οι φίλοι μου είναι από την Ελβετία.

    Και γι ‘αυτό ήμουν πολύ υπερήφανος που φορούσα τη φανέλα της Ελβετίας για πέντε χρόνια όταν έπαιζα με τις ομάδες των νέων. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος της καρδιάς μου ανήκει στην Κροατία. Κι αυτό θα ισχύει για πάντα.

    Λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, οι γονείς μου, ο αδερφός μου και εγώ ήμασταν τελικά σε θέση να επισκεφθούμε την Κροατία με τους γονείς μου. Και όταν φτάσαμε εκεί, ο πόλεμος ήταν ακόμη κάτι για το οποίο δεν ήθελε να μιλήσει κανείς. Έπρεπε να το ξεχάσουμε. Έπρεπε να συνεχίσουμε και να το αφήσουμε πίσω μας.

    Η επίσκεψη στην Κροατία για πρώτη φορά μου θύμισε το Μέλιν, την πατρίδα μας στην Ελβετία. Πολλοί Κροάτες μετακόμισαν στην ίδια πόλη όπως εμείς, έτσι υπήρχαν πολλά κροατικά εστιατόρια και οικογένειες στη γειτονιά μας. Και το 1998, όταν η Κροατία έπαιξε στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, υπήρχαν πολλές κροατικές σημαίες που κρέμονταν από παράθυρα και βιτρίνες. Όλοι τρελαίνονταν.

    Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, ο αδερφός μου και εγώ παρακολουθήσαμε από το σπίτι μας στην Ελβετία με τον μπαμπά μας – φορώντας τις φανέλες μας – και δεν μας επιτρεπόταν να μιλάμε. Για 90 λεπτά, το μόνο που είχε σημασία ήταν ο αγώνας στην τηλεόραση. «Μπορούμε να μιλήσουμε μετά», είπε ο πατέρας μου. «Τώρα, παρακολουθείστε το παιχνίδι».

    Ρωτήστε οποιονδήποτε Κροάτη και θα θυμάται τον προημιτελικό κατά της Γερμανίας. Πώς θα μπορούσαν να μην το θυμούνται; Είχαμε επίσημα αναγνωριστεί ως ομάδα το 1992 και ήμασταν εδώ, έξι χρόνια αργότερα, παίζοντας με τη Γερμανία στο πρώτο μας Παγκόσμιο Κύπελλο σε έναν προημιτελικό αγώνα! Ο μπαμπάς μου έχασε το μυαλό του. Δεν νομίζω ότι έχω συναντήσει κανέναν άλλο πιο τρελό με το ποδόσφαιρο, όσο ο μπαμπάς μου, Λούκα. Και αυτό λέει πολλά όταν λέγεται από έναν τύπο που παίζει στην Μπαρτσελόνα. Ο πατέρας μου πήρε μια δουλειά στις κατασκευές μόλις μετακομίσαμε στην Ελβετία. Είναι δυνατός τύπος. Και όταν ήταν νεότερος, έπαιζε ποδόσφαιρο. Ήταν αμυντικός μέσος… ο οποίος φορούσε τον αριθμό 4.

    Όταν νικήσαμε τη Γερμανία… πετούσε. Πολλές φορές σήμερα αισθάνομαι σαν να ζω το όνειρο και για τους δυο μας. Έπαιζε σε πολύ υψηλό επίπεδο στη Βοσνία προτού λάβει την απόφαση να μετακομίσει στην Ελβετία. Και μόλις σταμάτησε να παίζει, θα έκανε ό, τι μπορούσε για να έρθει να παρακολουθήσει τα παιχνίδια μου. Το ποδόσφαιρο και η Κροατία σημαίνουν τόσα πολλά γι’ αυτόν.

    Και όταν ήρθε η ώρα να πάρω μια απόφαση για το αν θα παίξω για την Ελβετία ή την Κροατία, τον άκουγα να περπατάει έξω από την πόρτα μου όταν τηλεφωνούσα στον Ελβετό προπονητή.

    Για να είμαι ειλικρινής, υπήρξε μια εποχή που νόμιζα ότι δεν θα έπαιζα ποτέ για κανέναν άλλο εκτός από την Ελβετία. Ποτέ δεν πίστευα ότι ήταν μια πιθανότητα. Αυτή ήταν η ομάδα μου. Αλλά πριν από 10 χρόνια ο Σλαβέν Μπίλιτς και ο πρόεδρος της κροατικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας ήρθαν να με παρακολουθήσουν να παίζω στη Βασιλεία. Συναντηθήκαμε αργότερα για να μιλήσουμε.

    Πρώτα απ’ όλα να βρίσκεσαι στο ίδιο δωμάτιο με τον Σλάβεν … ναι, θα μπορούσε να μην είχε πει τίποτα και θα ήμουν κάπως σαν: «ΟΚ, θέλω να έρθω μαζί σου, παρακαλώ». Ήταν ο ήρωας μου. Αλλά εκείνη τη στιγμή, ποτέ δε με πίεσε. Απλά μου είπε τα σχέδιά του για την ομάδα και πώς ήθελε να είμαι μέρος αυτής.

    «Έλα μαζί μου» είπε. «Έλα να παίξεις με τη χώρα μας. Θα το κάνουμε με τον καλύτερο τρόπο».

    Στο μυαλό μου, σκέφτηκα, είμαι μαζί σου. Μόλις μου έδωσε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη και ήταν σαν, ουάου, απλά άσε με να έρθω μαζί σου. Πάμε!

    Τι μπορώ να πω για τον Σλάβεν; Είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που γνώρισα στην ποδοσφαιρική μου καριέρα. Όχι μόνο ως προπονητής, αλλά ως άνθρωπος. Είναι διαφορετικός. Είναι τόσο ξεχωριστός. Έχει κάτι που σε κάνει να θες να παίζεις γι’ αυτόν σήμερα, αύριο και ξανά και ξανά. Και θα παίζεις όσο καλύτερα μπορείς, γιατί θα το βγάλει από μέσα σου. Επειδή νομίζεις ότι γαμώτο, αυτός ο άνθρωπος θα κάνει τα πάντα για μένα.

    Αλλά ακόμα και να καθίσεις απέναντι από τον Σλάβεν και να ακούσεις όλα όσα έχει να πει, ήξερα ότι δεν μπορούσα να πάρω την απόφασή μου εκεί. Η Ελβετία μου είχε δώσει τόσα πολλά. Έτσι λοιπόν πήρα λίγο χρόνο για να το σκεφτώ. Η σεζόν μου με τη Βασιλεία τελείωσε και ήμουν στο σπίτι για λίγο πριν πάω στη Γερμανία για τη Σάλκε. Την απόφαση για την εθνική ομάδα την ζύγιζα για πολύ καιρό. Χρειάστηκα να ταξινομήσω τα πράγματα πριν φύγω για τη Γερμανία. Ήθελα να ξεκινήσω με τη νέα μου ομάδα με καθαρό μυαλό.

    Κάθισα στο δωμάτιό μου, ακόμα δεν ήξερα τι θα κάνω. Συνέχισα να πηγαίνω πίσω και να σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που με είχαν πάει εκεί που ήμουν.

    Και τότε σκέφτηκα μόνο τι ήταν στην καρδιά μου.

    Και πήρα το τηλέφωνο και άρχισα να καλώ.

    Η πρώτη κλήση που έκανα ήταν στον Ελβετό προπονητή. Ήμουν μέλος της ελβετικής ομάδας όλη μου την καριέρα και ήταν σημαντικό για μένα να τον καλέσω πρώτα, να του εξηγήσω γιατί θα παίζω για την Κροατία. Του είπα ότι δεν ήταν απόφαση εναντίον της Ελβετίας. Ήταν απλώς μια απόφαση για την Κροατία. Και μετά, κάλεσα τον Σλάβεν.

    «Θα έρθω μαζί σου. Θα είμαι μέρος αυτού».

    Και ο Σλάβεν μου είπε: «Όλος ο λαός της Κροατίας θα είναι τόσο υπερήφανος που θα σε έχει εδώ. Μην σκεφτείτε τίποτα άλλο, απλώς απόλαυσε το ποδόσφαιρο».

    Δεν έκανα καμία κλήση για πολλή ώρα αλλά μπορούσα να ακούσω τον πατέρα μου έξω από την πόρτα μου όλη την ώρα, τα βήματά του στο διάδρομο.

    Όταν τελικά άνοιξα την πόρτα απλά σταμάτησε και με κοίταξε. Δεν του είπα τι είχα αποφασίσει αλλά μου είπε ότι ανεξάρτητα από το τι επέλεξα, θα με υποστήριζε. Ήταν μια τεράστια στιγμή για τους δυο μας…

    Έτσι… αποφάσισα να του κάνω ένα μικρό αστείο.

    «Θα συνεχίσω να παίζω για την Ελβετία», του είπα.

    «Ω,» είπε ο πατέρας μου. «ΟΚ, ωραία»

    «Όχι, όχι,» είπα γελώντας. «Θα παίζω για την Κροατία».

    Τα δάκρυα άρχισαν να γεμίζουν τα μάτια του και άρχισε να κλαίει.

    Σκέφτομαι πολύ τον μπαμπά μου και εκείνη τη στιγμή όταν βγαίνω στο γήπεδο για την Κροατία. Ξέρω ότι ο πατέρας μου θα ήθελε να είναι εκεί που είμαι. Ξέρω ότι πολλοί Κροάτες θα ήθελαν επίσης. Για να μπορέσετε να παίξετε για τη χώρα σας και να υπερασπιστείτε τα χρώματα σας … δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψεις.

    Οι άνθρωποι της Κροατίας είναι ειδικοί. Έχουν αυτό τον… χαρακτήρα. Όταν βγαίνω έξω με την ομάδα μου μπροστά στους οπαδούς μας, είναι σχεδόν σαν… να μην θέλεις να τελειώσει το παιχνίδι. Είναι σαν, δεν ξέρω, σαν … Θέλω μόνο να δώσω σε όλους μια μεγάλη αγκαλιά ή κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν θέλεις να φύγεις. Θέλεις να παίζεις καθημερινά μαζί τους. Θέλεις να είσαι εκεί κάθε μέρα.

    Είναι αστείο, είμαι πολύ μεγαλύτερης ηλικίας από ότι ήμουν όταν το κουτί έφτασε στο σπίτι μας. Αλλά δεν θέλω να βγάλω ποτέ τη φανέλα.

    Υπάρχει μια πίεση που έρχεται φορώντας αυτή τη φανέλα. Αλλά είναι καλή πίεση, νομίζω. Θέλεις να δείξεις στον κόσμο τι μπορεί να κάνει η Κροατία. Θέλεις να συνεχίσεις το έργο των παικτών όπως ο Σλάβεν και ο Νταβόρ Σούκερ.

    Νομίζω ότι εξακολουθούμε να δείχνουμε στον κόσμο τι μπορούμε να κάνουμε. Ο προκριματικός μας αγώνας ενάντια στην Ελλάδα ήταν ο καλύτερος που έχουμε παίξει εδώ και πέντε ή έξι χρόνια. Είπα στα παιδιά στα αποδυτήρια, «Ας συνεχίσουμε έτσι».

    Ο Λούκα Μόντριτς κι εγώ κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον σα να λέμε «γιατί δεν το κάναμε πριν»;

    Όπως ίσως έχετε διαβάσει πριν, η δική μου οικογένεια έχει μεγαλώσει σε διάφορες χώρες. Η σύζυγός μου είναι Ισπανίδα και έχουμε μεγαλώσει τις δύο κόρες μας στη Βαρκελώνη. Είναι ιδιαίτερο επειδή οι κόρες μου έχουν την ίδια εμπειρία όπως εγώ  – να είμαι από μια διαφορετική χώρα και να βλέπω τη ζωή με διαφορετικούς τρόπους. Και τα κορίτσια μου είναι οι μεγαλύτεροι οπαδοί μου, σίγουρα.

    Έτσι πριν ξεκινήσει το τουρνουά, είχα μια πολύ ειδική παραγγελία που έπρεπε να κάνω…

    Και επέστρεψα μια μέρα στο σπίτι με ένα κουτί για αυτές. Δύο νέες φανέλες της Κροατίας.

    Μου είπαν ότι δε θέλουν να τις βγάλουν ποτέ.

    Ξέρω πώς αισθάνονται.»

    Αθλητισμός
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk