Tέσσερις μονόλογοι για τη Γυναίκα

Στις 8 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά παρουσιάζει ένα τριήμερο αφιέρωμα στην γυναικεία θεατρική έκφραση: «Γυναικών Μονόλογοι» ο τίτλος, με τις Ρένη Πιττακή, Μαρίνα Ασλάνογλου, Υρώ Mανέ, Εύα Κεχαγιά, σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, η παράσταση, στην Κεντρική Σκηνή αλλά και στο Φουαγιέ. «Η κυρία του Σεληνόφωτος» του Γιώργου Σισιλιάνου, «Τζόρνταν» των Άννα Ρέυνολντς & Μόιρα Μπουφίνι, «Ο Συμβολαιογράφος» του Νίκου Βασιλειάδη και η «Μorendo» με θέμα τη ζωή της Μαρίας Κάλλας , θα συναντηθούν για να αφηγηθούν τις ιστορίες τους, πάνω στη σκηνή.

Βασισμένη στο σκηνικό ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Η σονάτα του σεληνόφωτος» είναι η μονόπρακτη όπερα του Γιώργου Σισιλιάνου «Η κυρία του σεληνόφωτος», που γράφτηκε τπ 1977 και πρωτοανέβηκε από το Ανοιχτό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη.

Ενα ανοιξιάτικο βράδυ, μια ηλικιωμένη γυναίκα μιλάει σε έναν νέο _ενώ εκείνος παραμένει αμίλητος. Ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ανάγκη για επικοινωνία, ματαίωση, ίλιγγος του υπαρξιακού κενού, μοναξιά. Μια εξομολόγηση που καταλήγει σ’ ένα ανεπίδοτο γράμμα… Πλάι στη Ρένη Πιττακή, η μεσόφωνος Μαρία Μαρκέτου. Στον ρόλο του Νέου ο Άρης Παπαδόπουλος. Aφηγητής ο Ηλίας Κουντής, που υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Συμμετέχουν οι μουσικοί: Γιάννης Ρωμανός (βιόλα), Ορέστης Τσεκούρας (κιθάρα), Γιάννης Σαμπροβαλάκης (κλαρινέτο). Διεύθυνση μουσικού συνόλου: Νίκος Βασιλείου.

Η αληθινή ιστορία μιας κρατούμενης στη φυλακή που έγινε μαρτυρία και ντοκουμέντο είναι ο μονόλογος της Μαρίνας Ασλάνογλου «Τζόρνταν»: Φέρνει στη σκηνή μια γυναίκα που κινδυνεύει να χάσει την επιμέλεια του παιδιού της. Τη συναντούμε λίγο πριν την ετυμηγορία των δικαστών. Ο εραστής της, αλλά και η πρόνοια θέλουν να της πάρουν το παιδί, όμως εκείνη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Τζόρνταν, ούτε ο Τζόρνταν χωρίς εκείνη. Μετάφραση Μάριος Πλωρίτης. Η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Μαστοράκη.

Μια παράσταση απολογία και εξομολόγηση μαζί είναι ο «Συμβολαιογράφος» του Νίκου Βασιλειάδη που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Καραμίχος και διασκέυασε από κοινού με την Εμμανουέλα Αλεξίου και για την Υρώ μανέ. Πρόκειται για ένα βαθειά συγκινητικό μονόλογο μιας γυναίκας που ζει σε λάθος χώρο και λάθος χρόνο: Είναι η Ερασμία, μια χήρα που μεγαλώνει μόνη τη μοναχοκόρη της, κλεισμένη σε ένα περίπτερο, εγκλωβισμένη στα ήθη και τα έθιμα της μικρής επαρχιακής πόλης που ζει. Ως τη στιγμή που μπαίνει στη ζωή της ο έρωτας, το πάθος και όλα ανατρέπονται. Στην παράσταση τα σκηνικά είναι της Χριστίνας Κωστέα, τα κοστούμια της Έλενας Παπανικολάου και η μουσική επιμέλεια του Γιώργου Νανούρη. Το τραγούδι της παράστασης, που ερμηνεύει η Υρώ Μανέ, έγραψε ο Κώστας Λειβαδάς.

Με το «Morendo», έναν μονόλογο για τη ζωή της Μαρίας Κάλλας ολοκληρώνεται το τετράπτυχο αφιέρωμα: Η Εύα Κεχαγιά υποδύεται τη μεγάλη ντίβα της όπερας, όταν μόνη στο διαμέρισμά της στο Παρίσι, συνδέει τους μεγάλους σταθμούς της καλλιτεχνικής και προσωπικής της ζωής έχοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι μέσα σ’ ένα καμαρίνι λίγο πριν ξεκινήσει μία ακόμη παράσταση. Το κείμενο και η σκηνοθεσία στο «Morendo» (=μουσικός όρος που σημαίνει “σβηστά” και χρησιμοποιείται στην όπερα στις σκηνές θανάτου) είναι της Όλγας Λασκαράτου και η καλλιτεχνική επιμέλεια της Λίνας Νικολακοπούλου. Τα κοστούμια επιμελήθηκε ο Γιάννης Μετζικώφ και τη κίνηση η Ζωή Χατζηαντωνίου.