Χωρίς να θέλω να πληγώσω κανένα, και με τον μέγιστο σεβασμό προς τα ελληνικά πρόσωπα που ψάχνουν για δουλειά απελπισμένα στην Γαλλία, θα ήθελα να δώσω ορισμένες συμβουλές. Βλέπουμε τελευταία πολλούς Ελληνες που ψάχνουν για δουλειά στην Γαλλία. Οταν τους ρωτήσεις τι δουλειά κάνουν, σου απαντούν: Σερβιτόρος, οικοδόμος, φορτηγατζής, delivery. Ολ΄αυτά βέβαια από τό ίδιο άτομο. Οταν τους ρωτάς άν μιλάνε γαλλικά, σου απαντάνε όχι, αλλά μιλούν αγγλικά. Θυμίζουν κατά κάποιο τρόπο τον Θανάση Βέγγο, μεταμορφωμένο σε άνθρωπο-ορχήστρα που τρέχει και δεν φτάνει.
Προσοχή κίνδυνος και χαμένος χρόνος. Στην Γαλλία υπάρχει η λεγόμενη εξειδίκευση. Δεν νοείται να κάνεις delivery σε μιά πόλη που δεν μιλάς την γλώσσα της και αγνοείς την ρυμοτομία της. Υπάρχουν οι Σρί Λάνκα που τα καταφέρνουν περίφημα. Είτε είσαι σερβιτόρος που είναι ένα επάγγελμα και έχει πλήρως εξειδικευμένο χαρακτήρα, με προτροπές προς τον πελάτη και συμβουλές υγειηνής διατροφής και παρασκευές σαλτσών, αλλά και προσόντα marketing στις πωλήσεις κρασιών κλπ. κλπ, είτε κουβαλάς στόν τέταρτο όροφο της οικοδομής το πυλοφόρι για μερεμέτια.
Προσοχή επίσης όταν παρουσιάζεστε σε γραφεία εξεύρεσης εργασίας. Η εξειδίκευση σας είναι απαραίτητη προυπόθεση. Οι άνθρωποι ορχήστρες δεν έχουν καμμία τύχη. Ενα γραφείο δεν θα διακινδυνέψη τον πελάτη του στέλνοντάς του έναν υπάλληλο στο “περίπου έτσι”…
