Και τυφλή και ανάπηρη!..

Το νέο δικαστικό φιάσκο με την εξαφάνιση του Μαζιώτη και της συντρόφου του είναι ακόμη χειρότερο απ’ ό,τι φαίνεται. Η Δικαιοσύνη δεν χρειάστηκε απλώς περισσότερους από 18 μήνες για να φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο, με αποτέλεσμα να αποφυλακιστούν οι κατηγορούμενοι.

Και τυφλή και ανάπηρη!.. | tovima.gr
Το νέο δικαστικό φιάσκο με την εξαφάνιση του Μαζιώτη και της συντρόφου του είναι ακόμη χειρότερο απ’ ό,τι φαίνεται.
Η Δικαιοσύνη δεν χρειάστηκε απλώς περισσότερους από 18 μήνες για να φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο, με αποτέλεσμα να αποφυλακιστούν οι κατηγορούμενοι.
Η Δικαιοσύνη δεν έβγαλε μόνο «λάδι» τους δικαστικούς που ευθύνονται γι’ αυτή την αδιανόητη καθυστέρηση.
Η Δικαιοσύνη (εκτός των άλλων) δικάζει τη συγκεκριμένη υπόθεση από τις… 5 Οκτωβρίου 2011 και ακόμα δεν λέει να τελειώσει!..
Εννέα μήνες για να δικαστεί ο Μαζιώτης και η παρέα του είναι περισσότερος χρόνος από τη διάρκεια της δίκης της Νυρεμβέργης. Περισσότερος από τη δίκη του Αϊχμαν. Περισσότερος και από τη δίκη της χούντας.
Σίγουρα περισσότερο απ’ όσο χρειάζονται οι κατηγορούμενοι για να εξαφανιστούν – αν δεν τους βολεύει η εξέλιξη της εκδίκασης.
Λυπάμαι αλλά όπως φαίνεται η Δικαιοσύνη δεν είναι τελικά μόνο τυφλή. Είναι γενικώς ανάπηρη.
Δεν χρειάζεται να θυμίσω την υπόθεση Siemens όπου τους έφυγαν όλοι σχεδόν οι κατηγορούμενοι.
Ούτε την υπόθεση των στημένων αγώνων ποδοσφαίρου όπου αφέθηκε ελεύθερος και την κοπάνησε ο Ψωμιάδης – ένας χρόνος πέρασε άλλωστε και η ανάκριση ακόμα παρατείνεται, με τους πολυάριθμους κατηγορούμενους να κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ανενόχλητοι!
Δεν χρειάζεται καν να σταθώ στις χιλιάδες υποθέσεις που χρονίζουν και εξανεμίζονται σε ανακριτικά γραφεία και αίθουσες δικαστηρίων.
Χρειάζεται όμως να σημειώσω ότι γι’ αυτές τις ακατανόητες καθυστερήσεις και τις προφανείς ολιγωρίες που καταλήγουν ουσιαστικά σε αρνησιδικία κανένας δεν τιμωρήθηκε, κανένας δεν έδωσε λόγο και όσοι ελέγχθηκαν συνάντησαν την κατανόηση των ελεγκτών τους.
Θεωρείται αυτό «Δικαιοσύνη»; Και αποτελεί «απονομή δικαιοσύνης»; Ασφαλώς όχι!
Δεν μπορεί η ανικανότητα, η σκοπιμότητα, η ευθυνοφοβία ή η αφασία να κρύβονται πίσω από «τη συνείδηση του δικαστή». Και δεν γίνεται η συντεταγμένη δικαστική εξουσία να το ανέχεται ούτε να το επιτρέπει.
Ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου που έλεγξε τους υπαίτιους της αποφυλάκισης των τρομοκρατών δικαιολόγησε τους συναδέλφους του επειδή η υπόθεση ήταν δυσχερής και πολύπλοκη – υποθέτω ότι, κατά την αντίληψή του, στους δικαστές πρέπει να ανατίθενται μόνον εύληπτες και απλές υποθέσεις!..
Να το πω όσο πιο απλά γίνεται: η Δικαιοσύνη είναι ο τελευταίος χώρος που δικαιολογούνται συντεχνιακά ανακλαστικά ή συνδικαλιστικά νταραβέρια.
Διότι αν η ίδια δεν ελέγξει αυστηρά τον εαυτό της, αν δεν προστατεύσει την ευρυθμία της, αν δεν αποκαταστήσει το κύρος και την αξιοπιστία της, θα την ελέγξουν προφανώς κάποιοι άλλοι.
Και αυτό κανένας πολίτης προσηλωμένος στη δημοκρατία και στη νομιμότητα δεν μπορεί να το επιθυμεί.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk