ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ.
Oι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ δεν είναι σε θέση να προστατεύσουν τους αμάχους στις χώρες στις οποίες στέλνονται ακριβώς γι΄ αυτόν τον σκοπό. Οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων είναι αριθμητικά ανεπαρκείς, δεν διαθέτουν τα κατάλληλα μέσα και στερούνται των απαραίτητων χρηματικών κονδυλίων. Συνέπεια όλων αυτών, να μην είναι σε θέση να βοηθήσουν- ιδιαίτερα σε χώρες της Αφρικής αυτόν τον καιρό- στο ειρηνευτικό έργο αλλά πολλές φορές ούτε να προστατεύσουν τη ζωή δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων. Πριν από λίγες ημέρες η κυβέρνηση του Σουδάν ειδοποίησε ότι δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει τη ζωή των κυανοκράνων που έχουν αναπτυχθεί στο Νταρφούρ ύστερα από το ένταλμα εναντίον του προέδρου Ομάρ αλ Μπασίρ. Νωρίτερα τον Ιούλιο ο αρχηγός των ισλαμιστών της Σομαλίας σεΐχης Χασάν Νταχίρ Αβεΐς είχε απειλήσει ότι θα επιτεθεί εναντίον των δυνάμεων του ΟΗΕ αν το Συμβούλιο Ασφαλείας δεχθεί την αίτηση της μονίμως ετοιμόρροπης σομαλικής κυβέρνησης να αναπτύξει αυτή τη δύναμη (αποτελείται από 27.000
άνδρες) στη χώρα. Είναι ήδη γεγονός ότι κάθε φορά που οι άνδρες της δύναμης επιχειρούν να βγουν από τους καταυλισμούς τους δέχονται επίθεση. O Ζαν-Μαρί Γκεενό, ο οποίος αποχωρεί σύντομα από την ηγεσία της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, έχει προειδοποιήσει ότι «έφθασαν στα όρια» οι δυνατότητες των κυανοκράνων και ότι «δεν είναι σε θέση να εκπληρώσουν την ειρηνευτική αποστολή τους». Στα οκτώ χρόνια που ο κ. Γκεενό ήταν διοικητής της η εν ενεργεία και σε ανάπτυξη δύναμη του ΟΗΕ τριπλασιάστηκεαριθμεί σήμερα 90.000 σε 17 περιοχές της Γης, από τις οποίες οι οκτώ είναι στην Αφρική. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι υπεύθυνο για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η δύναμη και για το γεγονός ότι αποφασίζει την αποστολή της δίχως να εξετάσει τις δυνατότητες δράσης της. Είναι χαρακτηριστικό ότι έναν χρόνο μετά την απόφαση που έλαβε το Συμβούλιο να στείλει 26.000
άνδρες στο Νταρφούρ μόνο 10.000 έχουν φθάσει εκεί.
Οι αποφάσεις για την αποστολή κυανοκράνων λαμβάνονται από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας αλλά στις μάχες εκείνοι που παίρνουν μέρος είναι συνήθως στρατιώτες από χώρες του Τρίτου Κόσμου. Το ένα τρίτο προέρχεται από το Πακιστάν, την Ινδία και το Μπανγκλαντές. Η Κίνα και η Γαλλία συνεισφέρουν με περίπου 2.000, ενώ οι ΗΠΑ και η Βρετανία συμμετέχουν με λίγους ανώτερους αξιωματικούς και διοικητικούς υπαλλήλους. Οσο αυξάνεται ο αριθμός των αποστολών και της δύναμης τόσο αυξάνεται και το κόστος τους. Σήμερα κοστίζουν περίπου 4,3 δισ. ευρώ τον χρόνο, ενώ οι αποστολές στο Νταρφούρ και στη Δημοκρατία του Κονγκό απορροφούν σχεδόν το ήμισυ του προϋπολογισμού, με αποτέλεσμα τα εκεί κλιμάκια να διαμαρτύρονται συνεχώς επειδή δεν έχουν τα οικονομικά μέσα να φέρουν σε πέρας την αποστολή που τους έχουν αναθέσει. Το ίδιο πολυέξοδη είναι η αποστολή στη Σομαλία.
Ευρωπαίοι και αμερικανοί πολιτικοί είχαν την ελπίδα ότι η Αφρικανική Ενωση, που δημιουργήθηκε το 2000, θα ανελάμβανε τον έλεγχο των ειρηνευτικών αποστολών στην Αφρική. Αλλά οι δύο πρώτες αποστολές της- στο Νταρφούρ και στη Σομαλία- απέτυχαν και στο Νταρφούρ αναγκάστηκαν να λάβουν μέρος στην αποστολή και άνδρες του ΟΗΕ, ενώ στη Σομαλία η κυβέρνηση δεν θέλει τους αφρικανούς στρατιώτες. Εξάλλου οι ειρηνευτικές δυνάμεις δέχονται επικρίσεις ότι δεν κάνουν το καθήκον τους και δεν προστατεύουν τους αμάχους, αλλά η Γραμματεία του ΟΗΕ απαντά ότι οι εντολές που τους έχει δώσει το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν επιτρέπουν τέτοιες παρεμβάσεις. Αυτό δεν έγινε πουθενά αλλού τόσο φανερό όσο στο Κεντρικό Σουδάν τον Μάιο, όταν μια ολόκληρη περιοχή κυριολεκτικά «ξυρίστηκε» ενώ οι άνδρες του ΟΗΕ παρέμεναν στον καταυλισμό τους. Ο αμερικανός αντιπρόσωπος τους κατηγόρησε ότι δεν προστάτευσαν τους αμάχους, ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ παραδέχθηκε ότι «τους έγινε μάθημα», αλλά αμφισβήτησε ότι οι δυνάμεις του θα μπορούσαν να σταματήσουν τη βία.
