H πρόσφατη ανώμαλη προσγείωση της ομάδας μπάσκετ του Περιστερίου είναι μόνο η αφορμή για την ανακύκλωση του… κύκλου των χαμένων χορηγών, που καλύτερα θα μπορούσε να ορίζεται ως ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών αμφοτέρωθεν… Και αν στο κινηματογραφικό περί χαμένων ποιητών αριστούργημα ο (ανεβασμένος πάνω στα θρανία) Ρόμπιν Γουίλιαμς δίνει το σύνθημα και συνάμα την έμπνευση του «carpe diem» για να εισπράξει την αποθέωση των μαθητών του, μοναδικά εκπεφρασμένη στο «Oh captain, my captain», στη σύγχρονη πραγματικότητα του ελληνικού (ομαδικού) αθλητισμού η εικόνα επαναλαμβάνεται με ελαφρές παραλλαγές: ο χορηγός είναι ανεβασμένος πάνω σε μια έδρα που ενίοτε εξελίσσεται σε ικρίωμα και οι απελπισμένες ομάδες οιμώζουν: Oh sponsor, my sponsor! Η εικόνα είναι πολύ δυσάρεστη για να μην είναι αληθινή, ακόμη και στη – θεωρητικώς εξιδανικευμένη – εποχή που προσδιορίζεται από τον αναπάντεχο θρίαμβο της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Euro 2004 και την αναβάπτιση της Ελλάδας στην παγκόσμια – και δη την παγκοσμιοποιημένη – κολυμπήθρα μετά την επιτυχία των Ολυμπιακών και των Παραολυμπιακών Αγώνων. Ατυχώς όμως το τέρμινο της ευδαιμονίας εξέπνευσε και οι ωραίοι Ελληνες – σύμφωνα με την μπολιβαρική έννοια του όρου – επέστρεψαν στο καβούκι τους: στην Ψωροκώσταινα και στον αστερισμό των… νταβατζήδων, από όπου και αν προέρχονται…


Τι έχουν λοιπόν τα έρμα του ελληνικού αθλητισμού και ψοφάνε; Γιατί οι εκάστοτε εμφανιζόμενοι ως χορηγοί και αντιμετωπιζόμενοι ως Μεσσίες δεν ευδοκιμούν; Γιατί οι περισσότεροι εξ αυτών την… κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια; Αν δεν είναι ο γιαλός στραβός, τότε εμείς στραβά αρμενίζουμε και η δεύτερη εκδοχή είναι σαφώς η πιθανότερη. Ακόμη και στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι… οιονεί Μεσσίες δεν ήσαν παρά ευκαιριακοί αεριτζήδες που εκμεταλλεύθηκαν την εκτεινόμενη στα όρια της απελπισίας οικονομική ανέχεια των ομάδων και την εξ αυτής εκπορευόμενη ανάγκη να πιαστούν από κάπου, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: με εξαίρεση τους (εφεξής καλούμενους) ιστορικούς ιδιοκτήτες-επενδυτές, όλοι οι υπόλοιποι έγιναν… Λούηδες!


Στο ποδόσφαιρο αντέχουν ακόμη η οικογένεια Βαρδινογιάννη (Παναθηναϊκός), ο Σωκράτης Κόκκαλης (Ολυμπιακός) και ο Χρήστος Πανόπουλος στην Ξάνθη με όχημα τη Skoda. Στο μπάσκετ επίσης τέσσερις (αδελφοί Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος – ΠΑΟ, ο Σ. Κόκκαλης – Ολυμπιακός, ο Γιάννης Φιλίππου – AEK, Κώστας Μεσάικος – Μακεδονικός) και ο κούκος! Ολοι οι υπόλοιποι μαικήνες οι οποίοι αποφάσισαν με αγνές, φίλαθλες και διαφανείς επιχειρηματικές προθέσεις να αναμειχθούν με τα ελληνικά αθλητικά πίτουρα τούς έφαγαν οι… κότες! Στις περισσότερες περιπτώσεις έβαλαν κάποια από τα ωραία τους λεφτά και τα είδαν να εξαφανίζονται!


* Τα «κορόιδα» και τα «λαμόγια»


Ο τρόπος με τον οποίο εγκατέλειψαν ο Δημήτρης Κοντομηνάς τον (ποδοσφαιρικό και μπασκετικό) Αρη και ο Ευάγγελος Μυτιληναίος τον Ηρακλή καθρεφτίζει το status quo της ελληνικής (και όχι μόνο της αθλητικής) κοινωνίας: επένδυσαν μια περιουσία, είχαν φιλοδοξίες να απογειώσουν τις ομάδες τους και ταυτόχρονα να υποστηρίξουν τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους και αίφνης αντελήφθησαν ότι πιάνονται κορόιδα σε συστηματικό βαθμό!


Περίπτωση Μαυρογιαλούρου και Γκρούεζα (από τη γνωστή ελληνική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο»). Ο ανυποψίαστος επενδυτής κάθεται στο γραφείο του και ύστερα από καιρό συνειδητοποιεί ότι τα λεφτά του χάθηκαν ή πάντως δεν αξιοποιήθηκαν επ’ ωφελεία της ομάδας. H ατάκα κλασική: κάποιος ξαφνικά του ανοίγει τα μάτια και του εξιστορεί ποιοι και πόσα «φάγανε, φάγανε, φάγανε»! Πώς αντιδρούν; Παίρνουν το καπελάκι τους και φεύγουν αλλά ήδη τα «λαμόγια» που ευδοκιμούν παντού έχουν κάνει γερή μπάζα και συν τοις άλλοις κατάφεραν κιόλας να ασκήσουν διοίκηση ως αόρατοι πρόεδροι και μάλιστα με τη βούλα των χορηγών.


Το αποτέλεσμα: ο κ. Κοντομηνάς ξόδεψε τα μαλλιοκέφαλά του και στα δύο τμήματα του Αρη αλλά στην ουσία πέταξε τα λεφτά του στον… Θερμαϊκό. Και τι εισέπραξε; Ούτε καν την αναγνώριση της προσφοράς του καθώς ακόμη και τώρα τον βρίζουν ή – στην αποθέωση του θράσους – του ζητούν «κάτι ψιλά» για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Ο κ. Μυτιληναίος επίσης προέβη σε μια μεγάλη επένδυση, ίσως και εν αγνοία του ότι αυτή αφορούσε μια ομάδα με περίεργη («γεροντοκορίστικη», εξ ου και το προσωνύμιο «γριές») νοοτροπία ή υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές της, και δεν δίστασε να αγοράσει μια ολόκληρη ομάδα και να την αφήσει στα χέρια του συχωρεμένου Γιάννη Κυράστα. Υστερα από μερικούς μήνες αποχώρησε καταγγέλλοντας, εκτός των άλλων, και το σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου.


* Τα πάθη των Δικεφάλων


Ανάλογη νίλα υπέστη και η Enic στην ούτως ή άλλως πολύπαθη και καταχρεωμένη AEK, η οποία πλέον αναζητεί σανίδα σωτηρίας στην υπαγωγή της στο περιβόητο άρθρο 44. Οι Αγγλοι εμφανίστηκαν ως από μηχανής Θεός τον Οκτώβριο του 1997, είχαν μεγαλεπήβολα σχέδια – από την κατασκευή γηπέδου ως τη μετεξέλιξη της Ενωσης σε μια ομάδα τύπου Ρεάλ -, (υποστηρίζουν ότι) επένδυσαν περίπου 10 δισ. δρχ. αλλά τα εμπιστεύθηκαν σε λάθος χέρια. Οι διαχειριστές δεν διέθεταν είτε την εμπειρία και τις ικανότητες είτε τον χρόνο για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, εν τω μεταξύ είχε ανατείλει η αυτοκρατορία του Ολυμπιακού και τελικώς η μεγαλύτερη ξένη επένδυση στα χρονικά του ελληνικού ποδοσφαίρου πήγε στράφι, για να ακολουθήσει ένα ατέρμονο γαϊτανάκι: Netmed, Τροχανάς, Ψωμιάδης και εσχάτως ο Ντέμης.


Στην περίπτωση του επίσης χειμαζομένου σε διοικητικό επίπεδο ΠΑΟΚ η ιστορία κατέληξε με το «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Χωρίς καμία σχέση με τον αθλητισμό ο Γιώργος Μπατατούδης επένδυσε πριν από τέσσερα χρόνια στον Δικέφαλο του Βορρά και γαντζώθηκε πάνω του για να μετριάσει τις επιχειρηματικές αποτυχίες του ή – όπως λέγεται στη Θεσσαλονίκη – να καθυστερήσει την επερχόμενη οικονομική καταστροφή του! Οι ηχηρές μεταγραφές και οι μεγάλες προσδοκίες στις ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ όχι μόνο δεν έπιασαν τόπο αλλά προκάλεσαν σοβαρότατες αναταράξεις, οι οποίες διαρκούν ακόμη και στις δύο ομάδες, ενώ ο κ. Μπατατούδης ετράπη εις άτακτον φυγήν.


* Οι λεμονόκουπες και το «φιλέτο»


Πέραν της εμπλοκής του κ. Κοντομηνά και του κ. Μπατατούδη στο μπάσκετ, ο κόσμος της πορτοκαλιάς μπάλας γνώρισε πλείστους όσους επενδυτές, σοβαρούς ή «της πλάκας», διαφανείς ή αδιαφανείς, σύμφωνα με τον διαχωρισμό που αρέσκεται να χρησιμοποιεί ο Γιάννης Ιωαννίδης. Είτε ως πρόσωπα είτε υπό μορφήν εταιρειών, το μπάσκετ τούς αξιοποίησε τουλάχιστον επί μία οκταετία και εν συνεχεία τους πέταξε σαν στημένες λεμονόκουπες. H περίπτωση του Περιστερίου αποτελεί κλασικό παράδειγμα προς αποφυγήν, υπό την έννοια ότι δύο σοβαροί επιχειρηματίες (Νίκας, Κορασίδης) δεν περιορίστηκαν σε μια απλή διαφημιστική ή χορηγική δράση αλλά αγκάλιασαν από πάσης πλευράς την ομάδα, της έδωσαν το… επώνυμό τους και την απογείωσαν. Ωστόσο η νομοτέλεια των πραγμάτων και τα εγγενή προβλήματα του μπάσκετ τους απομάκρυναν σταδιακά, με αποτέλεσμα η μεν οικογένεια Νίκα να αφοσιωθεί στα αλλαντικά και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις της, ο δε Κορασίδης να βρεθεί κατηγορούμενος, να… μεταγραφεί στην ομάδα βόλεϊ του Ολυμπιακού και να θεωρείται οιονεί διάδοχος του κ. Κόκκαλη σε κάθε περίπτωση που εγείρεται θέμα αποχώρησης του νυν προέδρου.


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εμπλοκή του (ευρισκομένου στην πολιτική επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες) Πρόδρομου Εμφιετζόγλου, ο οποίος ανέλαβε τον μπασκετικό Ηρακλή το 2000, ωστόσο αποχώρησε επίσης λοιδορούμενος ύστερα από έναν χρόνο. Ο ιδιοκτήτης της Μηχανικής και μανιώδης συλλέκτης έργων εκτίμησε ότι αγοράζοντας την KAE θα περιερχόταν στην κατοχή του και το «φιλέτο» της Θεσσαλονίκης, η παρακείμενη στο Ιβανώφειο έκταση των Χορτάτζηδων, την οποία φιλοδοξούσε να μετατρέψει σε αθλητικό και εμπορικό κέντρο. Μάλιστα είχε συμπεριλάβει αυτή την προοπτική στο ενημερωτικό δελτίο που εξέδωσε με την ευκαιρία της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου της κατασκευαστικής εταιρείας του, ωστόσο το οικόπεδο ανήκε στον Ερασιτέχνη Ηρακλή και η υπόθεση όχι μόνο δεν προχώρησε αλλά και αποτέλεσε τη βασική αιτία της ρήξης.


* Στο παρκέ της παρακμής


Ανάλογη εξέλιξη είχε και η εμπλοκή του επιχειρηματία Θανάση Αθανασούλη με τον Πανιώνιο το 1995. H παρουσία του ιδιοκτήτη της Altec συνδέθηκε πρώτα με την απογείωση της ομάδας (πρόσληψη Ιβκοβιτς, μεταγραφή Πάσπαλι, επιστροφή Χριστοδούλου, πρόκριση στην Ευρωλίγκα) και εν συνεχεία με την απομυθοποίηση, που μάλιστα επεκτάθηκε στις αίθουσες των δικαστηρίων και άφησε τον Πανιώνιο στο έλεος του… Θεού.


Στο απώτερο ή στο πρόσφατο παρελθόν κατεγράφησαν και πολλές άλλες περιπτώσεις επενδυτών οι οποίοι είτε απογοητεύθηκαν γρήγορα είτε δεν είχαν την υπομονή αλλά κυρίως τα απαραίτητα αντισώματα και το αναγκαίο ανοσοποιητικό σύστημα για να αντιμετωπίσουν τις κακουχίες και κυρίως την προϊούσα παρακμή του μπάσκετ. Κάποιες εταιρείες (με πλέον επώνυμη την Chipita το 1993 στον Πανιώνιο και άλλες στον ΠΑΟΚ, στον Αρη, στο Παγκράτι, στη Δάφνη κ.ο.κ.) ανταποκρίθηκαν ασμένως στις προκλήσεις του μπάσκετ αλλά δεν μακροημέρευσαν στα παρκέ, ωστόσο οι περιπτώσεις και τα σενάρια ποικίλλουν.


Αλλοι αναμείχθηκαν με καλές προθέσεις αλλά τελικώς κατηγορήθηκαν ότι εκμεταλλεύθηκαν καταστάσεις, γνωριμίες και ευκαιρίες διείσδυσης για να καρπωθούν προσωπικά οφέλη (Μοβσεσιάν), άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν νωρίς το σκάφος (αδελφοί Χατζηιωάννου), άλλοι συνδύασαν τις ιδιότητες του παραδοσιακού προέδρου και του χορηγού (Χαΐτογλου, Βουτσόπουλος). Αλλοι θα μείνουν στην ιστορία, άλλοι ήδη ξεχάστηκαν, όπως άλλωστε συμβαίνει παντού και πάντα…


Y.Γ.: Την τρέχουσα εποχή της ανομβρίας προφανώς η συμμετοχή των υιών του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου στην KAE Ολυμπιακός θα πρέπει να χαιρετιστεί με ενθουσιασμό. Αλλά, ως συνήθως, η… νεκροψία θα δείξει!