* Ο στίβος μάς χάρισε, αυτό τον τελευταίο καιρό, ωραίες στιγμές, όπως μόνο αυτός μπορεί να προσφέρει. Η ειδοποιός διαφορά ­ την οποία και τόσο χαρήκαμε, οπτικά και συναισθηματικά ­, έγκειται στο ότι σε αντίθεση με άλλα δημοφιλή μεν αλλά και φθοροποιά αθλήματα (όχι βέβαια από δική τους ευθύνη αλλά από τις μέχρι ασφυξίας φανατικές «λατρευτικές» εκδηλώσεις και ενέργειες των οπαδών) η χαρά των παιδιών – θεατών – εκκολαπτόμενων φιλάθλων δεν απειλείται από την υβριστική ηχορύπανση ούτε και κινδυνεύουν να δεχθούν (ας μας συγχωρηθεί η έκφραση) κάποια «ροχάλα» στο σβέρκο τους. Και μόνο το απλωμένο στις κερκίδες παιδικό χαμόγελο αξίζει το «Στίβος για πάντα».


* Ο στίβος ως λέξη από πού έλκει το γένος; Λίγοι, ασφαλώς, το γνωρίζουν ­και μας το υπενθυμίζει ο τακτικός καθηγητής της Ιστορίας του Αθλητισμού στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΤΕΦΑΑ) κ. Θωμάς Γιαννάκης, ο έγκριτος ιστορικός. Από το αρχαίο ρήμα «στιβώ» (στείβω) με τα πολλά παράγωγα. Μια βασική έννοιά του είναι το «πατώ» το χώμα, δηλαδή το σκληραίνω και έτσι μπορώ να τρέξω πάνω σ’ αυτό. Οπως και στίβος είναι και η οδός στειβομένη, δηλαδή πατημένη. Και κατ’ επέκταση χώρος σταδίου κατάλληλα ισοπεδωμένος.


* Ο στίβος ο ελληνικός, μέσω του ΣΕΓΑΣ, της αρχαιότερης ελληνικής ομοσπονδίας (μήτρας, από το 1897, του ελληνικού αθλητισμού) τίμησε τη γερμανίδα ολυμπιονίκη του ύψους (χρυσό μετάλλιο το 1972 με 1,92 μ. στο Μόναχο σε ηλικία 16 ετών και το 1984 με 2,02 μ. η πρώτη αθλήτρια που έσπασε σε Ολυμπιακούς Αγώνες το φράγμα των 2 μέτρων). Ούλρικε Μέιφαρτ (σήμερα 43 ετών) ως τιμητική αναγωγή στην αθλήτρια – μητέρα, στην οποία ήταν αφιερωμένο το διεθνές μίτινγκ στίβου «Αθήνα 99» (σαφώς επιτυχημένο). Αλλά τη στιγμή αυτή πρέπει να θυμηθούμε την αθλήτρια που πριν από μισό αιώνα και κάτι, το 1948 στο Λονδίνο, καθώς ο κόσμος πρόσφατα είχε βγει από το τούνελ του πολεμικού δράματος, διέλυσε τελεσίδικα το δήθεν ασύμβατο μεταξύ Μητρότητας και Αθλητισμού. Πρόκειται για τη θρυλική ολλανδέζα, μητέρα τριών παιδιών, Φρανσίνα – Φάνι Μπλάνκερς Κουν ή Κοέν (αποκληθείσα και «ιπτάμενη νοικοκυρά») με τα τέσσερα χρυσά μετάλλια (100 μ., 200 μ., 80 μ. εμπ. και σκυταλοδρομία 4Χ100). Ηταν τότε 30 ετών (γενν. το 1918).


* Ο στίβος έχει φέτος μια πολύ σημαντική επέτειο που αφορά τον ΣΕΓΑΣ, τότε ΣΕΑΓΣ. Πριν από έναν αιώνα ακριβώς, τρεις επιφανείς φίλαθλοι (φιλαθλητικοί κατά την έκφραση της εποχής), ο Σπυρ. Αντωνόπουλος (διακεκριμένος φίλαθλος της εποχής), ο Μιλτιάδης Νεγροπόντης (γενικός γραμματέας της δεύτερης αιρετής διοίκησης του ΣΕΓΑΣ που εκλέχθηκε εκείνη τη χρονιά με πρόεδρο και πάλι τον καθηγητή Σπυρίδωνα Λάμπρο και όχι Λάμπρου, όπως από λάθος συχνά αναφέρεται ­ ο Νεγροπόντης ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός του πρώτου αποκλειστικά αθλητικού εντύπου στην Ελλάδα, της «Ποδηλατικής και Αθλητικής Επιθεωρήσεως της Ανατολής» 1898) και τον Ιωάννη Χρυσάφη, γυμναστή και κορυφαίο παιδαγωγό της Αθλησης, συνέταξαν «οργανισμόν (κανονισμόν) αγώνων και αγωνισμάτων καθώς και την “διαρρύθμισιν του Καταστατικού του ΣΕΑΓΣ”» (Π. Μανιτάκη, 100 χρόνια νεοελληνικού Αθλητισμού 1830-1930). Την ίδια χρονιά ο πρωτοπόρος Πανιώνιος (Γυμν. Σύλλογος Σμύρνης ­ είχε συσταθεί την προηγούμενη χρονιά από τη συνένωση του «Ορφέα» και του «Γυμνασίου») «εξετύπωσε μόνιμον κανονισμόν των Πανιωνίων Αγώνων» (μια, για δεκαετίες, στη Νύμφη της Ιωνίας και στην Αθήνα σπουδαία στιβική διοργάνωση, ξεχασμένη, δυστυχώς, ως θεσμός από τους σημερινούς Πανιωνίους…). Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1899 έφυγε για «το άλλο ημισφαίριο της ζωής», κατά τον Φώτη Κόντογλου, ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης Γεώργιος Αβέρωφ, αφήνοντας το 20% της μεγάλης περιουσίας του για την ολοκλήρωση της αναμαρμάρωσης του Παναθηναϊκού Σταδίου. (Ενα μέρος του είχε αναμαρμαρωθεί για τους Ολυμπιακούς του 1896 και η πάλλευκη πληρότητα ήταν χάρμα οφθαλμών το 1906 στη «Μεσολυμπιάδα», με την ακατάλυτη ακτινοβολία στη ροή του χρόνου).