Γεννημένος στις 17 Νοεμβρίου 1964, ο «τρελός Πολωνός» έκανε τη δική του «επανάσταση» στο ελληνικό ποδόσφαιρο και παρ’ ότι κατά τη διάρκεια των τριών προηγούμενων ετών ήταν διατεθειμένος να τερματίσει την καριέρα του, τελικά η υπομονή του άξιζε τον κόπο. Διότι ο Κριστόφ Βαζέχα κρέμασε τα… ολόχρυσα παπούτσια του όπως ήθελε και ας μην είχε συμμετοχή σε αυτή την επιτυχία της ομάδας του, του Παναθηναϊκού: με νταμπλ, με κούπες, με όλε – όλε, με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα στο κατάμεστο «Απόστολος Νικολαΐδης» από ανθρώπους ηλικίας… 5 ως 85 ετών! Ενα χειροκρότημα που δεν ανταλλάσσεται με τα χρήματα και με τους τίτλους όλου του κόσμου για έναν από τους πιο καταξιωμένους και αγαπητούς στο ελληνικό φίλαθλο κοινό επιθετικούς όλων των εποχών!
«Και ο Παναθηναϊκός παγώνει το Αμστερνταμ»: 3 Απριλίου 1996 σε μια αλησμόνητη για τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο βραδιά (ημιτελικός Τσάμπιονς Λιγκ) εναντίον του πρωταθλητή κόσμου Αγιαξ (0-1 με γκολ του Βαζέχα). Ισως η ενδοξότερη στιγμή στην καριέρα του Βαζέχα με την πράσινη φανέλα, την οποία τίμησε και με το παραπάνω ως τα… άντα του! Κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του Τριφυλλιού (με 244 γκολ στο πρωτάθλημα), πρώτος παίκτης ελληνικής ομάδας σε συμμετοχές σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Αν όχι ο καλύτερος, σίγουρα ο ξένος παίκτης με τη μεγαλύτερη προσφορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, αποφάσισε να τερματίσει μια καριέρα με πέντε πρωταθλήματα, έξι Κύπελλα, δύο Σούπερ Καπ, ανεκτίμητη εκτίμηση από τους έλληνες ποδοσφαιρόφιλους και περισσότερα από συνολικά 300 γκολ με το τριφύλλι στο στήθος στη μοναδική σεζόν που δεν πανηγύρισε ούτε μια φορά δικό του τέρμα! Περίεργο; Οπως και η εξέλιξη στην καριέρα ενός παίκτη που ξεκίνησε από το άσημο Χορζόφ και κατέστη μια από τις εξέχουσες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες διεθνώς.
Ενδοξο φινάλε
Τέτοιες ημέρες πριν από περίπου έναν χρόνο ο Ντέμης Νικολαΐδης μαζί με μια ομάδα από τέσσερις-πέντε φίλους του αποφάσιζαν να υλοποιήσουν το σχέδιό τους για την αγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών της ΠΑΕ AEK. Τον καιρό εκείνο ο 30χρονος τότε επιθετικός βρισκόταν στη Μαδρίτη, αγωνιζόμενος στο ισπανικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Ατλέτικο, της οποίας η διοίκηση του πρότεινε την ανανέωση του συμβολαίου του, αφού είχε μείνει ικανοποιημένη από την απόδοσή του στο πρώτο εξάμηνο της παρουσίας του.
Ο Νικολαΐδης αποφάσισε να πει πρόωρο αντίο στην ποδοσφαιρική του καριέρα μολονότι αυτή έδειχνε να βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της ακμής της. Το ιδανικό τέλος φάνταζε τότε στο μυαλό του ότι θα ήταν μια καλή παρουσία στα γήπεδα της Πορτογαλίας με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. H μοίρα του έπαιξε φοβερό παιχνίδι. Ο Ντέμης είδε τις ελπίδες του για συμμετοχή στο Euro 2004 να εξανεμίζονται τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου, όταν ο γερμανός γιατρός που επισκέφθηκε στη Στουτγάρδη για να εξετάσει τη γάμπα του εκτίμησε ότι δύσκολα θα προλάβαινε να αποθεραπευτεί. Μολονότι παρέμεινε απροπόνητος επί περίπου δέκα ημέρες, ο Νικολαΐδης κατάφερε να αγωνισθεί σε τέσσερα ματς στην τελική φάση του Euro. Και παρ’ όλο που ο τραυματισμός τού στέρησε τη δυνατότητα συμμετοχής στον ημιτελικό και στον τελικό της διοργάνωσης, ο Ντέμης είχε την τύχη να πει ένδοξο αντίο κατά την κορυφαία στιγμή της καριέρας του, όταν κρέμασε το χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο στο στήθος. H κατάκτηση πρωταθλήματος σε συλλογικό επίπεδο ήταν ο τίτλος που του έλειψε πολύ (κατέκτησε τρία κύπελλα με την AEK). H μοίρα όμως του κράτησε το καλύτερο για το τέλος, αφού του χάρισε τη συμμετοχή στη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
