Ονόματα από νότες

Γράφουν μουσική γιατί με αυτό τον τρόπο έχουν μάθει να εκφράζουν τον εσωτερικό τους κόσμο. Οι σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους, οι αγωνίες τους για τη ζωή μετατρέπονται σε μελωδίες. Ξέρουν πολύ καλά ότι γράφοντας ένα τραγούδι ξεγυμνώνονται. Αυτό όμως δεν τους στερεί τη χαρά να δημιουργήσουν. Ενα τραγούδι λειτουργεί ως ψυχογράφημα για έναν δημιουργό. Σημασία λοιπόν γι’ αυτούς δεν έχει αν θα πουλήσει το CD τους αλλά αν ο κόσμος θα μπορέσει να αισθανθεί βαθύτερα το άρωμα της έμπνευσής τους. Φοίβος Δεληβοριάς

Συνθέτης δεν είναι δουλειά:

Που αν σηκωθείς στις εννέα και κάτσεις στο πιάνο έβγαλες μεροκάματο.

Για να δουλέψεις λοιπόν:

Εφευρίσκεις διάφορα κόλπα.

Κόλπα του τύπου:

Να βρεις το δικό σου ωράριο, να μάθεις να παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου.

Ο δάσκαλος της μουσικής γινόταν έξαλλος:

Επειδή έβαζα στίχους στα κλασικά κομμάτια.

Το πρώτο τραγούδι που έγραψα ήταν για γυναίκα:

«Σε είδα έξω από ένα ζαχαροπλαστείο να λιγουρεύεσαι τα καταΐφια. Ελεγες σιγανά σε έναν τόνο αστείο: “Στο σπίτι έχουμε πάλι ρεβίθια”». Στη συνέχεια γινόταν ρομάντζο.

Δεν γράφω τραγούδια:

Από χόμπι.

Ο λόγος:

Ενα χόμπι σε διασκεδάζει μόνο τις ελεύθερες ώρες.

Με κυνηγούν έμμονες ιδέες:

Προτού ξεκινήσω μια καινούργια δουλειά.

Εχω τυφλή εμπιστοσύνη:

Στην αδελφή μου. Είναι η πρώτη που ακούει ό,τι δημιουργώ.

Οταν η δουλειά μου φθάσει στο στούντιο:

Είναι μοιραίο να αλλοιωθεί.

Οταν δεν τραγουδάω:

Συνήθως βρίζω.

Η αρετή ενός συνθέτη:

Να μπορεί να αυτολογοκρίνεται.

Το άγχος ενός τραγουδιού:

Να πει τα πάντα μέσα σε λίγα λεπτά.

Κάνω και ξανακάνω:

Ερωτεύομαι λάθος ανθρώπους.

Οι κακόφωνοι τραγουδιστές:

Είναι οι αγαπημένοι μου, π.χ. ο Βαμβακάρης.

Η επιτυχία ενός τραγουδιού:

Να ταξιδέψει τον ακροατή.

Το ανεξήγητο:

Η μελωδία ενός τραγουδιού.

Ποιοτικό τραγούδι:

Είναι το αληθινό.

Ζηλεύω:

Τους παραγωγικούς συνθέτες.

Ο καλός τραγουδιστής:

Ο ιδανικός αναγνώστης του τραγουδιού.

Ενα τραγούδι είναι στάση ζωής:

Αν τραγουδήσει ο Μάρκος: «Να πεθάνεις, να πεθάνεις, Παναγιά μου…», αισθάνεσαι ότι θέλει να πεθάνει το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται. Αν ακούσεις όμως να το λέει ο Μπακιρτζής, είναι σαν να κάνει πλάκα όπως και όταν το τραγουδάει η Αρλέτα.

Δεν μου αρέσουν οι τραγουδιστές που βγάζουν μόνο τεχνική:

Προτιμώ να ακούσω τον Καρούζο από τον Λούτσιο Ντάλα παρά από τον Παβαρότι.

Στον Κώστα Σημίτη θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Πού πουλάνε αητόφτερα να σου πάρω δυο» του Τάκη Μουσαφίρη.

Στον Κώστα Καραμανλή θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Βρε πώς μπατιρίσαμε που σαρανταρίσαμε» του Αλέκου Σακελλάριου.

Στην Ελλάδα θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Εσούρωσα και αργήσαμε μα, όσο και να φταίω, περπάτα να προλάβουμε το τραμ το τελευταίο». Μίνως Μάτσας

Η σύνθεση δεν είναι δουλειά:

Η δουλειά είναι συνυφασμένη με καταναγκαστικά έργα.

Θα άλλαζε αν το έκανα για χόμπι:

Γιατί απλά θα το έκανα μόνο τις ελεύθερες ώρες μου.

Εχω μετανιώσει:

Που στα 18 μου, αντί να κάνω μουσική, πήγα στη Νομική.

Οι έμμονες ιδέες μου:

Είναι άσχημες. Βλέπω συνεχώς ότι είμαι μόνος μου.

Ενας καλλιτέχνης:

Δεν είναι απαραίτητα ρομαντικός.

Πηγή έμπνευσης:

Προσωπικά γεγονότα. Δυστυχώς δεν ζούμε κοσμοϊστορικά γεγονότα και γι’ αυτό πρέπει να δίνουμε σημασία στη λεπτομέρεια.

Οταν κάθομαι στο πιάνο:

Φτιάχνω μουσική χωρίς να ξέρω ποια θα είναι η κατάληξη.

Οταν βγαίνω από το στούντιο:

Το αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό από το αρχικό.

Πραγματοποιώ ό,τι έχω φαντασθεί:

Οχι χάρη στον μπαμπά μου.

Είναι δύσκολο:

Να δώσεις σε κάποιον μουσική και να του ζητήσεις να σου γράψει στίχους.

Φαντασία διαθέτουμε όλοι:

Αν την αξιοποιήσουμε, κάνουμε θαύματα.

Το επιτυχημένο τραγούδι:

Αυτό που ακούω ξανά και ξανά και εξακολουθεί να μου αρέσει.

Ενα ωραίο τραγούδι:

Αυτό που μου δημιουργεί ανάταση.

Μελωδία είναι:

Να είναι καλοκαίρι και ένα τραγούδι να σε δροσίζει.

Ποιότητα και εμπορικότητα, σημειώσατε Χ:

Υπάρχουν πράγματα που είναι σοβαροφανή και προκαλούν αηδία και άλλα που είναι πολύ απλά και δεν έχουν ίχνος σοβαρότητας αλλά είναι πιο ειλικρινή.

Δεν είμαι παραγωγικός συνθέτης:

Είναι μια διαδικασία επίπονη όταν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.

Ο καλός τραγουδιστής:

Αυτός που μπορεί να πείσει γι’ αυτά που τραγουδάει.

Η καλή φωνή:

Είναι και αυτή ένα όργανο και κατά συνέπεια καλλιεργείται.

Ακούγοντας το όνομά μου:

Μου έρχεται ήχος τσάμικου.

Στον Κώστα Σημίτη θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Ο πιο καλός ο μαθητής ήμουν εγώ στην τάξη».

Στον Κώστα Καραμανλή θα αφιέρωνα το τραγούδι:

Το δημοτικό «Για δες καιρό που διάλεξε…».

Στην Ελλάδα θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Ανέβηκα στην πιπεριά να κόψω ένα πιπέρι». Νίκος Γρηγοριάδης

Συνθέτης δεν είναι επάγγελμα:

Αλλά ένα χόμπι.

Χόμπι σημαίνει:

Οτι δεν κερδίζεις χρήματα.

Αναγκάζομαι να κάνω και άλλη δουλειά:

Διδάσκω μουσική σε σχολείο.

Οταν νιώθω υπερένταση:

Πιάνω την κιθάρα μου και αρχίζω να γράφω μουσική.

Η μουσική μεταμορφώνεται:

Σε στίχους.

Αφήνω πολλές συνθέσεις μου στο συρτάρι:

Περιμένοντας να ωριμάσουν.

Μπαίνοντας στο στούντιο:

Η μουσική μου δεν χάνει την αυθεντικότητά της.

Οταν δεν γράφω μουσική:

Λέω ανέκδοτα.

Οι στίχοι:

Χρησιμοποιούνται ή αξιοποιούνται εξίσου εύκολα.

Τα προσόντα ενός συνθέτη:

Να διαθέτει επιμονή, υπομονή και φυσικά φαντασία.

Παλιές συνήθειες:

Τηλεφωνούσα μαζί με την αδελφή μου σε φίλους και γνωστούς και τους τραγουδούσαμε.

Ενα επιτυχημένο τραγούδι:

Είναι και διαχρονικό.

Ενα τραγούδι είναι ωραίο:

Οταν μπορεί να σε μεταφέρει αλλού.

Μελωδία και ρυθμός:

Μια πραγματικότητα που μπορεί να απεικονίσει ό,τι χάσαμε ο καθένας μόνος του και κάποιες φορές όλοι μαζί.

Ποιότητα στο τραγούδι δεν υπάρχει:

Απλά υπάρχουν άνθρωποι που φτιάχνουν χειροποίητα τραγούδια και άλλοι που είναι κατασκευαστές.

Ενας παραγωγικός συνθέτης:

Μπορεί να γράψει χιλιάδες τραγούδια αλλά να μην είναι υπερήφανος για όλα.

Ενας καλός τραγουδιστής:

Είναι αυτός που διαθέτει καλή φωνή αλλά και τραγούδια.

Μια καλή φωνή δεν αρκεί:

Χρειάζονται ήθος και καλλιέργεια.

Στον Κώστα Σημίτη θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Σ’ αυτόν τον κόσμο τον καλό, τον χιλιομπαλωμένο, ράβε ξήλωνε, δουλειά να μη σου λείπει».

Στον Κώστα Καραμανλή θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Τα κορμιά και τα μαχαίρια άντε κάποτε αλλάζουν χέρια, τα σημάδια τους αφήνουν και πονάνε και δεν σβήνουν».

Στην Ελλάδα θα αφιέρωνα το τραγούδι:

Ενα δικό μου από τη «Μοναξιά του Φάρου» με τίτλο «Τι θα γίνει με τον γάμο;»: «Το έχουμε αποφασίσει πως ανήκουμε στη Δύση και ζητάμε κάθε βράδυ της Ανατολής το χάδι». Παντελής Θαλασσινός

Είχα τη μουσική ως δεύτερη δουλειά:

Οταν έφθασα να ζω από αυτήν, όμως, άφησα την πρωινή δουλειά και άρχισα να εργάζομαι πιο εντατικά.

Η δουλειά του συνθέτη δεν είναι όπως όλες οι άλλες:

Σου προσφέρει ευχαρίστηση και καταξίωση.

Η διαφορά από μια παραγωγική δουλειά:

Οτι η καταξίωση και η ευχαρίστηση δεν σταματούν στα στενά πλαίσια του χώρου της δουλειάς.

Η μουσική δεν είναι ο μοναδικός τρόπος έκφρασης:

Η έκφραση είναι το μεράκι που βάζουμε για να κάνουμε μια οποιαδήποτε δουλειά.

Η ευθύνη ενός μουσικού:

Οταν εμφανίζεται σε ένα μαγαζί, να διασκεδάσει τον κόσμο.

Φτιάχνω τραγούδια:

Εξελίσσοντας μια μελωδία που θα περάσει από το μυαλό μου, από το στόμα μου.

Δεν γνωρίζω μουσική:

Γι’ αυτό, όταν παίζω κάτι καινούργιο, το μαγνητοφωνώ αφού δεν μπορώ να το γράψω με νότες.

Δεν κατοχυρώνω τα τραγούδια μου:

Δεν με νοιάζει αν τα κλέψουν.

Ολοι κλέβουν:

Ενδόμυχα τουλάχιστον, αν κάτι σου αρέσει πολύ, σίγουρα θα σου βγει στην επόμενη σύνθεσή σου.

Αλλωστε και ο Χατζιδάκις έλεγε:

Οι μεγάλοι κλέβουν και οι μικροί

μιμούνται.

Για να γράψεις ένα τραγούδι:

Δεν πρέπει να φοβάσαι να καθήσεις μόνος σου.

Ο κόσμος αγαπάει:

Ενα τραγούδι όχι για τη μουσική του αλλά για τους στίχους του.

Η μουσική είναι:

Αρώματα μνήμης.

Ενα τραγούδι δεν γίνεται μονωδιακά:

Είναι μια όμορφη μελωδία που θα δέσει σε ένα τραγούδι και θα το τραγουδήσει ο οποιοσδήποτε στον δρόμο.

Επιτυχία για ένα τραγούδι:

Δεν είναι σίγουρα πόσες χιλιάδες δίσκους θα πουλήσει.

Οι πωλήσεις των δίσκων είναι πλαστές:

Δεν γίνεται να πουλάς προτού ακόμη κυκλοφορήσει ο δίσκος 50.000 αντίτυπα.

Η μουσική σκηνή:

Ελέγχεται από τις δισκογραφικές εταιρείες. Ακόμη και ένα ταλέντο μπορεί να το αναγκάσουν να παίζει για ένα μικρό κοινό.

Δεν αντέχω:

Τους τραγουδιστές που έχουν γνώμη για όλα.

Καλός τραγουδιστής:

Αυτός που όταν τραγουδάει δεν ακούει τη φωνή του αλλά την ψυχή του.

Βγάζω δίσκους:

Για να δίνω το παρών μου.

Δεν κερδίζω τον κόσμο από τους δίσκους που βγάζω:

Αλλά από τις ζωντανές μου εμφανίσεις.

Τα λουλούδια για τους τραγουδιστές:

Εχουν αντικαταστήσει τη χαρτούρα.

Το λαϊκό και το κουλτουριάρικο τραγούδι έχουν παρεξηγηθεί:

Δεν μ’ αρέσει να βάζω ταμπέλες στη μουσική. Η φωνή και η μουσική καθορίζουν το στυλάκι.

Στον Κώστα Σημίτη θα αφιέρωνα:

Ενα αντάρτικο τραγούδι.

Στον Κώστα Καραμανλή θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Θα πάρω μια ψαρόβαρκα, μωρό μου, να πάω να βγω στην Πάρο».

Στην Ελλάδα θα αφιέρωνα το τραγούδι:

«Μπήκαν στην πόλη οι εχθροί» του Γιάννη Μαρκόπουλου.