Πώς η 75χρονη γραμματέας του Ιαν Φλέμινγκ, «πατέρα» του Τζέιμς Μποντ, έβγαλε νοκ άουτ ένα ληστή!
Οι δύο νεαροί παραμόνευαν στη γωνία του δρόμου. Το αυτοκίνητο του ηλικιωμένου ζευγαριού σταμάτησε και όπως η γηραιά κυρία έκανε να βγει από την πόρτα του συνοδηγού, ο ένας, με κάσκα μοτοσικλέτας στο κεφάλι, όρμησε επάνω της και της άρπαξε το χέρι για να κλέψει τη βέρα της… Μόνο που δεν είχε υπολογίσει με ποια έχει να κάνει. Η 75χρονη κυρία Βίκτορι Ριντσντέιλ, πάλαι ποτέ μυστική πράκτωρ, ήταν εκείνη από την οποία ο Ιαν Φλέμινγκ εμπνεύστηκε τη μις Μανιπένι, τη γραμματέα του κυρίου Μ., αφεντικού του 007… Εξ ου και δευτερόλεπτα μετά την επίθεση ο υποψήφιος κλέφτης βρέθηκε να σφαδάζει στο έδαφος χτυπημένος σε καίριο σημείο από το τακούνι στη γόβα – στιλέτο της κυρίας Ριντσντέιλ!
Εξυπακούεται πως οι δύο νεαροί έγιναν λαγοί μετά την απρόσμενη αντίδραση. Κάποιοι τους οποίους συνέλαβε λίγο αργότερα η αστυνομία και οι οποίοι προσήχθησαν στο δικαστήριο απεδείχθη πως καμία σχέση δεν είχαν με το όλο συμβάν. Αλλά, κατά την ακροαματική διαδικασία, διάφορες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες ήρθαν στο φως περισσότερο για τον Τζέιμς Μποντ και τον Ιαν Φλέμινγκ και λιγότερο για την υπόθεση αυτή καθαυτή, για την οποία η κυρία Ριντσντέιλ αρκέστηκε να δηλώσει: «Εκανα το χρέος μου… Και ευτυχώς που φορούσα αυτές τις κροκοδειλέ γόβες με τα εξαιρετικά τακούνια»!
Κατά την άποψη της κυρίας Ριντσντέιλ, λοιπόν, που δούλευε μαζί με τον Φλέμινγκ καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, ο πιο πετυχημένος Μποντ ήταν ο Σον Κόνερι, γιατί «έμοιαζε στην αγριάδα και στην ομορφιά στον Ιαν». Και αν ο Φλέμινγκ παρουσίαζε στις ταινίες του την κυρία Μανιπένι πάντα ερωτευμένη με τον 007, «στην πραγματικότητα τα πράγματα ήταν διαφορετικά», λέει η… αληθινή Μανιπένι. «Αυτός πάντα μου έκανε μικροδωράκια και κομπλιμέντα, αλλά ποτέ δεν υπέκυψα στη γοητεία του. Ολη μέρα τον έβλεπα να τηλεφωνεί σε διάφορες γυναίκες, να τις φλερτάρει και να τις πηγαίνει στο “Ριτζ” για φαγητό. Δεν ήθελα να είμαι μία ακόμη στην ουρά…».
«Ηταν πολύ γοητευτικός. Ηξερε να ευχαριστιέται το καθετί στη ζωή και το Μαρτίνι του το έπινε πάντα ανακατεμένο, όχι χτυπημένο!» η κυρία Ριντσντέιλ ήξερε καλά τον Ιαν Φλέμινγκ· είχε πάρει μαζί του μέρος σε πολλές κατασκοπικές επιχειρήσεις. Γι’ αυτό και ουδόλως την πτόησαν οι δύο ληστές: «Μπροστά στους βομβαρδισμούς που έχω ζήσει εγώ, ακόμη και μπροστά στή βόμβα του ΙΡΑ που έσκασε πέρυσι στο διπλανό μας τετράγωνο, αυτό δεν ήταν τίποτε». Και όταν οι δημοσιογράφοι τη ρώτησαν για την… ισχύ της επίμαχης κλωτσιάς, χαμογελαστά δήλωσε: «Ναι, ο νεαρός διπλώθηκε στη μέση, άρα πρέπει να ήταν δυνατή… Ισως γιατί πήγαινα στο μπαλέτο όταν ήμουν μικρή!».
