Από τον Τζεπέτο ως τον Εξολοθρευτή, τον Κράμερ και τον Νονό το χάσμα των γενεών μετρείται με μερικά μέτρα… φιλμ. Οι 30 εκδοχές του πατέρα στην ιστορία του κινηματογράφου
Ποιος μπαμπάς μετράει περισσότερο; Ο πιο ψηλός, ο πιο δυνατός ή ο πιο γενναίος; Ο Ρόι Σάιντερ πάντως περνάει επιτυχώς τη δοκιμασία αλωνίζοντας τις παραλίες του νησιού για να γλιτώσει όχι μόνο τους δικούς του αλλά και τους γιους όλων των μπαμπάδων από τον φοβερό καρχαρία του Σπίλμπεργκ. Και να μπορούν οι κορμάρες όχι μόνο να λιάζονται, αλλά και να βουτάνε στο νερό μόλις ψηθούν από όλες τις μεριές. Υψίστη πατρική νουθεσία: «Χαμογέλα που να σε πάρει…».
2. Γιουλ Μπρίνερ
«Ο βασιλιάς κι εγώ» (1956)
Εδώ δεν πρόκειται για παραδοσιακό πάτερ φαμίλια, αφού ο βασιλεύς Γιουλ έχει σκαρώσει μια… μεραρχία παιδιών από ένα λόχο νόμιμες βασιλικές συζύγους. Αυτά συνέβαιναν στο Θιβέτ, αλλά το πρόβλημα του μονάρχη καταλήγει διαχρονικό: «Οι γυναίκες μου σκίζουν από ομορφιά, αλλά μυαλό… κουκούτσι!». Γι’ αυτό φροντίζει τα πριγκιπόπουλα να πάρουν αγγλική μόρφωση.
3. Ντέιβ Πρόουζ
«Ο Πόλεμος των Αστρων», «Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται», «Η επιστροφή των Τζεντάι» (1977, 1980, 1983)
Ως Νταρθ Βάντερ διεκδικεί τον τίτλο του χειρότερου μπαμπά του Σύμπαντος, που κάνει πάντα το στραβό τυφλωμένος από τη μεγαλομανία του. Αποκρουστικός μέσα στην πανοπλία του, δεν καταφέρνει ούτε τον γιο του τον Λουκ να πάρει με το μέρος του και μάλλον δεν καταφέρνει ούτε να εξιλεωθεί στην τελευταία μονομαχία του και ας πολεμάει χωρίς κράνος.
4. Λόρενς Φίσμπερν
«Τα παιδιά της γειτονιάς» (1990)
Ως Μίστερ Στάιλς βρίσκεται μονίμως στα πρόθυρα της παραφροσύνης, χωρισμένος με τη μάνα τού κανακάρη του, προσπαθεί να διδάξει τον Κιούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ τι σημαίνει να είσαι άνδρας. Δηλαδή πώς να «ρίχνεις» ένα κορίτσι, πώς να κυκλοφορείς στον δρόμο όταν σου έχουν κάνει γελοίο κούρεμα, πώς να αποφεύγεις τους αληταράδες που σου την έχουν στημένη στη γωνία. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση λιτή και ξεκάθαρη: «Ο κάθε κόπανος που διαθέτει πουλί μπορεί να κάνει παιδί. Μόνο ο αληθινός άνδρας όμως είναι σε θέση να αναθρέψει τα παιδιά του…».
5. Λάιονελ Τζέφρις
«Τσίτι – Τσίτι Μπανγκ – Μπανγκ» (1968)
Ο ταλαίπωρος Ντικ βαν Ντάικ αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα μόνος του με δύο παιδιά και μια μηχανή που και αυτή πάντα θέλει να κάνει του κεφαλιού της. Ως επαγγελματίας εφευρέτης προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά του στο ύψος της, αλλά δεν έχουν πάντα ευτυχή κατάληξη τα πειράματά του. Και τελικά τον επισκιάζει ο δικός του πατέρας, ο Λάιονελ Τζέφρις και πώς να τα βάλεις με έναν παππού που ζει σε ξύλινη καλύβα μέσα στον κήπο νοσταλγώντας τις παλιές ημέρες της κραταιάς αυτοκρατορίας;
6. Ρέι Μακ Αναλι
«Το αριστερό μου πόδι» (1989)
Οταν ο βαρύτατα παραπληγικός Ντάνιελ Ντέι Λιούις κάνει τα πρώτα του ορνιθοσκαλίσματα στο πάτωμα του σπιτιού τους, ο Ρέι Μακ Αναλι, ο μπαμπάς του, του αγοράζει ένα μεγάλο ποτήρι μπίρα. Κι επειδή δεν μπορεί καν να διανοηθεί τι είναι αυτό που χρειάζεται ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, του φτιάχνει ένα ξύλινο καρότσι για να τον βγάζουν βόλτα στον δρόμο τα αδέρφια του. Το γεγονός ότι έφερε στον κόσμο ένα παιδί με τόσο υψηλό δείκτη ευφυΐας αλλά ανάπηρο τον έχει εξουθενώσει: «Προτού καταφέρει δικό μου παιδί να μπει σε σπίτι, εγώ θα έχω μπει στον τάφο» και αμέσως μετά πεθαίνει από έμφραγμα.
7. Χένρι Φόντα
«Χρυσή λίμνη» (1981)
Αυτός και αν είναι πατέρας: «Είμαι κατενθουσιασμένος που αποπλάνησες την κόρη μου μέσα στο ίδιο μου το σπίτι… Μήπως θα προτιμούσες μάλιστα και το δωμάτιο όπου βίασα για πρώτη φορά τη μάνα της;» λέει αγριεμένος ο Χένρι Φόντα στο καινούργιο αμόρε της θυγατέρας του Τζέιν, που δεν δείχνει να εκτιμά και πολύ τις απολαύσεις της οικογενειακής ζωής, ανίκανη ακόμη και για μια ανάποδη βουτιά στη χρυσή λίμνη. Περνάει όμως ένα ευτυχισμένο καλοκαίρι ψαρεύοντας με τη γυναίκα του, την Κάθριν Χέπμπορν, και τον θετό γιο τής Τζέιν: «Πώς θα νιώθεις όταν πατήσεις τα 80; Δύο φορές χειρότερα από ό,τι στα 40!».
8. Μάρλον Μπράντο
«Ο Νονός» (1972)
Αυτός και αν είναι πατέρας δηλαδή τι πατέρας, πατριάρχης. Ο πατέρας όλων των πατεράδων, έτσι καθώς περιφέρεται στη δεξίωση του γάμου της κόρης του σαν αυτοκράτωρ σεβαστός από όλους, παντογνώστης, με την κατάλληλη συμβουλή για τον καθένα. Ακατάλληλη στιγμή δεν υπάρχει όταν πρόκειται να δώσει το πρέπον μάθημα σε κάποιον από τους γιους του και τι γιους, θεριά ανήμερα (Αλ Πατσίνο, Τζον Καζάλε, Τζέιμς Κάαν). Ποτέ δεν κάνει κάτι που δεν είναι προς το συμφέρον της οικογένειας Κορλεόνε με τα τεράστια πλοκάμια.
9. Κρίστοφερ Πλάμερ
«Η μελωδία της ευτυχίας» (1965)
Λόγω μεγέθους της οικογένειας εκ των πραγμάτων είναι υποχρεωμένος να εφαρμόζει φασιστικές μεθόδους στη διοίκηση και στην ανατροφή των παιδιών του και ας του χαλάει τη συνταγή η πρόσχαρη Τζούλι Αντριους, την οποία άλλωστε φλερτάρει εκ παραλλήλου με την «επίσημη» αρραβωνιαστικιά του βαρόνη Ελεάνορ Πάρκερ, την οποία στο τέλος εγκαταλείπει. Το πραγματικό ποιόν του ωστόσο το δείχνει όταν επελαύνουν οι πραγματικοί ναζιστές, που διακοσμούν με αγκυλωτούς σταυρούς την οικογενειακή κατοικία της οικογένειας Τραπ: προτιμά να αποδράσει συν γυναιξί και τέκνοις στην Ελβετία και όλοι μαζί απολαμβάνουν τα υπέροχα τοπία των Αλπεων.
10. Τζεπέτο
«Πινόκιο» (1940)
Τον γιο του ο Τζεπέτο τον λέει χαϊδευτικά «αστείο προσωπάκι», αφού ο ίδιος τον λάξεψε σε ξύλο χαρίζοντάς του μύτη τηλεσκοπική. Ηταν τόση η λαχτάρα του να γίνει πατέρας, ώστε θεωρεί το ξύλινο καραγκιοζάκι πραγματικό παιδί του διακινδυνεύοντας τη ζωή του στη θάλασσα, όπου καταλήγει στην κοιλιά θαλάσσιου κήτους ψάχνοντας να βρει τον σκανδαλιάρη πιτσιρικά. Κανονικά θα έπρεπε να τον ρίξει στη φωτιά για να ησυχάσει μια και καλή.
11. Μάικλ Μπιν
«Ο Εξολοθρευτής» (1984)
Είναι να τον λυπάται κανείς τον Μάικλ Μπιν που «επιστρέφει» ολόγυμνος από τον 21ο αιώνα για να αντιμετωπίσει τον ακατάλυτο Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ αποστολή χωρίς ελπίδα. Οταν όμως σε στέλνει ο γιος σου για να σώσεις τη μάνα του, την οποία ερωτεύτηκες χωρίς ποτέ να έχεις συναντήσει, φυσικό είναι να μπερδεύονται υπέρ το δέον τα πράγματα, αλλά εν πάση περιπτώσει η Λίντα Χάμιλτον συλλαμβάνει εξασφαλίζοντας έτσι τη διαιώνιση του ανθρώπινου είδους που απειλείται με αφανισμό. Και ευτυχώς τη σωτήρια αυτή σύλληψη ούτε ο πανίσχυρος Σβαρτσενέγκερ δεν καταφέρνει να αποτρέψει.
12. Ρόμπερτ Καρλάιλ
«Αντρες με τα όλα τους» (1997)
Ούτε να φανταστεί δεν μπορεί ο μέσος άνθρωπος τις θυσίες που είναι δυνατόν να κάνει ένας πατέρας για να μπορέσει να κρατήσει κοντά του τον κανακάρη του. Ο Καρλάιλ δεν έχει σχέση με φωτιές, αλλά φοράει στολή πυροσβέστη και με άκρατο αισθησιασμό τη βγάζει σε ένα υπέροχο στριπτίζ μπροστά στα μάτια πληθώρας έξαλλων γυναικών σε μαγαζί του Γιόρκσαϊρ. Πληρώνουν όσο όσο οι σύγχρονες μαινάδες και εκείνος «χρυσώνεται» για να μαζέψει τα έξοδα συντήρησης, που είναι το «εισιτήριο» για να μπορεί να βλέπει τον γιο του. Πιστεύει ακράδαντα ότι εξευτελισμός δεν υφίσταται όταν αγωνίζεσαι για τον επιούσιο της οικογένειάς σου.
13. Χάρι Ντιν Στάντον
«Παρίσι – Τέξας» (1984)
Επειτα από τετραετή περιπλάνηση στην έρημο, ο Στάντον επιστρέφει οίκαδε όπου διαπιστώνει έκπληκτος ότι η σύζυγός του Ναστάζια Κίνσκι έχει παρατήσει τον γιο τους στον αδερφό του προκειμένου η ίδια απερίσπαστη να διαπρέψει στην τέχνη του στριπτίζ σε κακόφημο μπαρ του Χιούστον. Οσο απελπιστική και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως η κατάσταση, εκείνος αποφασίζει να ανασυγκροτήσει τη διαλυμένη οικογένειά του και να αποκαταστήσει την οικογενειακή γαλήνη, καταβάλλοντας προσπάθειες όντως συγκινητικές. Γνωρίζει ότι ο ίδιος είναι η αιτία όλων αυτών των δεινών και όλως παραδόξως καταφέρνει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, παρ’ όλο που εμφανισιακά είναι ένα ρεμάλι με όλη τη σημασία της λέξης.
14. Ντάστιν Χόφμαν
«Κράμερ εναντίον Κράμερ» (1979)
Από τη στιγμή που τον παρατάει στα κρύα του λουτρού η σύζυγός του Μέριλ Στριπ ο εργασιομανής Χόφμαν μεταμορφώνεται σε ηρωικό μοναχικό πατέρα. Παραμελεί την εργασία του και τρέχει σε σχολεία και πάρκα, συμμαχεί με άλλες μοναχικές μητέρες και αρχίζει ένα δύσκολο αγώνα με την πρώην συμβία του. «Πόσο θάρρος χρειάζεσαι για να παρατήσεις το παιδί σου;» ρωτάει τη Στριπ όταν του αναγγέλλει ότι θέλει πίσω το παιδί της. Ηδη έχει αναγάγει την αυτοσυγκράτηση σε επιστήμη καθώς στις αλλεπάλληλες δίκες αποφεύγει κάθε αιχμή κατά της συζύγου θέτοντας πάνω από όλα το συμφέρον του παιδιού.
15. Ντένις Χόπερ
«Ιστορίες του Μπρονξ» (1993)
Σε μια υπέρτατη πράξη αυτοθυσίας ο Χόπερ «τρώει» σφαίρα για να προστατέψει τον γιο του που τρέχει μαζί με τη σεξοβόμβα Πατρίτσια Αρκέτ να γλιτώσει από το αγριεμένο πλήθος (και επειδή πρόκειται για τον Κρίστιαν Σλέιτερ, ειλικρινά, τέτοια θυσία δεν την αξίζει). Ο Χόπερ είναι τύπος μοναχικός, σωματοφύλακας που ζει με τον δικό του φύλακα, τον πιστό του σκύλο, σε παράγκα δίπλα στις γραμμές του τρένου. Ως επαγγελματίας πάνω από όλα προστατεύει βέβαια τη ζωή του παιδιού του αλλά και με εξαιρετικό στυλ θυσιάζεται στην τελευταία σκηνή, κατά τη διάρκεια συμπλοκής με μεξικανική συμμορία.
16. Νίκολας Κέιτζ
«Απόδραση στον αέρα» (1997)
Ολες οι ηρωικές πράξεις του Κέιτζ των ειδικών δυνάμεων έχουν σαν κίνητρο ένα υψηλότατο συναίσθημα πατρικής ευθύνης. Και αν έμεινε για ένα διάστημα στη φυλακή, καταδικασμένος για φόνο, το έκανε υπερασπιζόμενος την τιμή της γυναίκας του, εγκύου υποψήφιας μητέρας ενός τέλειου παιδιού που ενσαρκώνει το αμερικανικό όνειρο. Μέσα στο κελί του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο νοσταλγεί την κορούλα του, που δεν μπορεί να τη δει, ζωγραφίζοντας κουκλάκια στους τοίχους. Κοιμάται αγκαλιά με το πάνινο κουνελάκι που εκείνη του έστειλε και ας τον κοροϊδεύουν οι σκληροτράχηλοι κατάδικοι στα ντους. Τη μεγαλύτερη λαχτάρα όμως την περνάει τη στιγμή όπου επιτέλους θα συναντήσει την οικογένειά του, στριμωγμένος μέσα σε ένα αεροπλάνο γεμάτο αποβράσματα που στασιάζουν. Και μέσα στην αναμπουμπούλα το μόνο που νοιάζεται είναι να σώσει το κουνελάκι.
17. Τσέβι Τσέιζ
«Το τρελό θηριοτροφείο πάει για διακοπές» (1983)
Ο Τσέβι αποφασίζει να διασχίσει τη μισή Αμερική με αυτοκίνητο μόνο και μόνο για να κάνει διακοπές με τους γιους του, αφού τους έχει αποσπάσει από τα βιντεοπαιχνίδια και τους υπολογιστές τους, μπας και καταφέρει να τους πει μερικές πατρικές κουβέντες. Ως μέσος αμερικανός πατέρας όμως τρελαίνεται στις γκάφες καταστρέφοντας τα πάντα την κρίσιμη στιγμή (δένει τον σκύλο στον προφυλακτήρα, βγάζει την πεθαμένη γιαγιά στα κεραμίδια για να πάρει αέρα και άλλα τέτοια ευφυέστατα). Τελικά φτάνουν στον προορισμό τους και το αποκορύφωμα: είναι περασμένη η ώρα αλλά ο Τσέβι απειλεί με περίστροφο τον φύλακα του θεματικού πάρκου να το ανοίξει μόνο για την οικογένειά του. Να τι μπορεί να κάνει ένας πατέρας για τα παιδιά του.
18. Ρόμπερτ ντε Νίρο
«Ιστορίες του Μπρονξ» (1993)
Ο Ντε Νίρο είναι ένα διαμάντι μέσα στις λάσπες, αφού καταφέρνει να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του όντας σε συνεχή συνάφεια με τους κύκλους του υποκόσμου. Μέσα στη βρώμικη ατμόσφαιρα των ιταλών εμιγκρέδων της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του ’50 αγωνίζεται να κρατήσει τον γιο του στον ίσιο δρόμο, μακριά από τις συμμορίες και τις κακές παρέες. Δουλεύει ως οδηγός λεωφορείου, λεφτά πολλά δεν βγάζει, αλλά ο πλούτος του έγκειται στις συμβουλές που δίνει στο παιδί του για να το νουθετήσει: «Το πιο θλιβερό πράγμα στον κόσμο», του λέει, «είναι ένα χαμένο ταλέντο».
19. Κέβιν Κόστνερ
«Ο ξυπόλυτος Τζο» (1989)
Το πάλαι ποτέ, εποχή κατά την οποία διατηρούσε ακόμη όλα τα μαλλιά του, ο Κέβιν Κόστνερ υπήρξε σχεδόν κανονικός σταρ. Και τα προσόντα του για πρώτη φορά αναδείχθηκαν στην ταινία «Ο ξυπόλυτος Τζο», όπου πραγματικά συγκίνησε την αμερικανική ψυχή, αφού τα είχε σχεδόν όλα: μπέιζμπολ, μεσοδυτικές πολιτείες, πατρικό συναίσθημα. Ακολουθώντας κάποια παρόρμηση, κάτι σαν εσωτερική φωνή που τον καλούσε, αυτό το αγροτόπαιδο ανακαλύπτει το μπέιζμπολ ως διά μαγείας μέσα στο χωράφι με τα καλαμπόκια και αποφασίζει να αναβιώσει την περίφημη ομάδα Σικάγο Γουάιτ Σοκς, για να ξαναβγούν μέσα από τα χωράφια για έναν έστω τελευταίον αγώνα οι παλιές δόξες σαν φαντάσματα.
20. Αντι Γκαρσία
«Things to Do in Denver When You ‘re Dead» (1995)
Ο Γκαρσία έχει μια επιχείρηση όπου βιντεοσκοπεί μηνύματα που θα δοθούν μετά θάνατον. Κομπιναδόρος, παλιανθρωπάκος, αγωνίζεται να επιβιώσει, μπλέκει με περιθωριακά άτομα, προστατεύει αλητόβιους που τους βλέπει σαν υποκατάστατο οικογένειας και γι’ αυτό θέλει να τους εξασφαλίσει κάποιο μέλλον. Μοιραία έρχεται η στιγμή όπου καλείται αυτός να πληρώσει τη νύφη· και τότε ω του θαύματος ωριμάζει. Κάποιος «νονός» τον επικηρύσσει και αυτός, με την προοπτική ότι σύντομα θα «φάει» σφαίρα, φροντίζει να αποκτήσει απογόνους. Αφήνει έγκυο μια αλανιάρα και προνοητικότατα ηχογραφεί και ένα μήνυμα, να το δει το παιδί του όταν θα γεννηθεί.
21. Τζέιμς Ερλ Τζόουνς
«Ο βασιλιάς των λιονταριών» (1994)
Καταλληλότερη φωνή για βασιλιά ζούγκλας δεν θα μπορούσε να βρεθεί στον κινηματογράφο. Εκ πρώτης όψεως ο Μουφάσα φαίνεται να κυβερνά το βασίλειο της ζούγκλας απολυταρχικά. Στο βάθος όμως κρύβει μια χρυσή καρδιά και τον κανακάρη του, που κάποια μέρα θα τον διαδεχθεί, τον διδάσκει σοφά τη βασιλική τέχνη. Ετσι ο Σίμπα μαθαίνει από τον πατέρα του τη σημασία της ισορροπίας των οικοσυστημάτων διδασκόμενος ότι «το να βασιλεύεις είναι σοβαρή υπόθεση, δεν είναι μόνο βόλτες και χωρατά». Και για να αποδείξει των λόγων του το αληθές ο πατέρας άρχων της ζούγκλας στο τέλος θυσιάζει τη ζωή του για να γλιτώσει τον γιο από τη μανία αγέλης αγρίων ζώων.
22. Κολμ Μίνι
«Το πιτσιρίκι» (1993)
Ο Μίνι είναι άνδρας που φανερώνει τα συναισθήματά του. Είναι ο μόνος τρόπος για να ασκήσει στοιχειώδη έλεγχο στην αλλοπρόσαλλη πενταμελή οικογένειά του. Οταν όμως μένει έγκυος η μεγαλύτερη κόρη του, εκεί κυριολεκτικά τα χάνει. Ο κηδεμών θέλει να την επιπλήξει, ως πατέρας όμως δεν μπορεί παρά να τη συγχαρεί. Τελικά τα κάνει και τα δύο. Πρώτα τη σκυλοβρίζει και μετά την παίρνει μαζί του στο μπαρ. Δεν είναι ίσως αυτός ο καλύτερος τρόπος άσκησης της πατρικής εποπτείας, αλλά τελικά η συνταγή αποδεικνύεται σωτήρια, αφού είναι ο μόνος τρόπος για να της αποδείξει ότι πραγματικά την αγαπάει.
23. Κρεγκ Νέλσον
«Το πνεύμα του κακού» (1982)
Ο Νέλσον είναι κτηματομεσίτης. Με αυτή τη δουλειά συντηρεί την οικογένειά του. Οταν όμως καταστρέφει έναν παλιό τάφο για να κτίσει το σπίτι της οικογένειας, τα πνεύματα εξαγριώνονται και τα βάζουν με την οικογένεια. Αρπάζουν την κατάξανθη κορούλα του και εγκαθίστανται στο μπάνιο. Αυτός αρνείται με πείσμα να μετακομίσει. Ενας φυσιολογικός άνθρωπος κανονικά θα είχε τρομοκρατηθεί με τέτοια κατάσταση, όχι όμως και ο Νέλσον που τελικά αποδεικνύει ότι οι μεσίτες γενικώς είναι πολύ σκληρά καρύδια.
24. Μπρους Τζόουνς
«Βροχή από πέτρες» (1993)
Ο Τζόουνς ζει με την οικογένειά του στο Λάνκσαϊρ που μαστίζεται από ανεργία, εγκληματικότητα και ναρκωτικά. Δύσκολοι καιροί αλλά δεν το βάζει κάτω. Οντας καθολικός το θρήσκευμα, δανείζεται χρήματα για ν’ αγοράσει το φόρεμα της πρώτης κοινωνίας για την κόρη του. Δεν είναι σε θέση να πληρώσει τις δόσεις, οι τοκογλύφοι απειλούν την οικογένειά του. Εκείνος επιμένει και ας απειλούν την ίδια του τη ζωή: «Είμαι ήδη νεκρός, δεν έχω τίποτε να μου πάρετε…». Κοπανάει ένα δανειστή του με γαλλικό κλειδί, αλλά ακόμη και ο εφημέριος του δίνει άφεση. Σημασία έχει μόνο το φόρεμα της μικρής.
25. Τζορτζ Σκοτ
«Χάρντκορ στόρι» (1979)
Σε αυτό το δοκίμιο περί πορνογραφίας ο Σκοτ βλέπει τον κόσμο γύρω του να καταρρέει. Οταν χάνεται η κόρη του μέσα στους οχετούς της διαφθοράς καταλαβαίνει ότι θα μπορέσει ίσως να την ξαναβρεί μόνο αν την ακολουθήσει στον βόρβορο. Ετσι ο δύστυχος θρησκευόμενος πατέρας αποφασίζει να παραστήσει τον τεχνίτη τατουάζ, ντύνεται αλλοπρόσαλλα και αρχίζει την αναζήτηση. Κατατρύχεται όμως από το συναίσθημα ότι δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος που επιβάλλουν τα πατρικά του καθήκοντα, ότι όλες οι προσπάθειές του οδηγούν στην αποτυχία. Τελικά συνειδητοποιεί ότι η κόρη του είναι και αυτή θύμα.
26. Ρίτσαρντ Ντρέιφους
«Στενές επαφές τρίτου τύπου» (1977)
Η δυστυχία του Ρίτσαρντ Ντρέιφους είναι μεγάλη: εργάτης του δήμου χωρίς προοπτική εξέλιξης, η γυναίκα του γλωσσού, τα παιδιά του ατίθασα, ώσπου καταστρέφουν τα ηλεκτρικά τρενάκια του. Ανθρωπος κανονικός δηλαδή ως τη μοιραία βραδιά της ιστορικής συνάντησής του με τα ειδικά εφέ της ταινίας του Σπίλμπεργκ. Εκεί τον πιάνει σεληνιασμός καθώς προσπαθεί να φτιάξει τη μακέτα του περιβόητου λόφου, αλλά αποδεικνύεται ότι όλα έχουν την αιτία τους: ήρθαν οι εξωγήινοι! Οι οποίοι εκτός των άλλων αλλάζουν εκ βάθρων και τη ζωή της οικογένειας. Ωσπου ο πάτερ φαμίλιας εισέρχεται με θάρρος στο φαντασμαγορικό διαστημόπλοιο ως ο πρώτος πρεσβευτής του ανθρώπινου γένους.
27. Σον Κόνερι
«Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το Χρυσό Δισκοπότηρο» (1989)
Ηρεμος, καλοντυμένος και πάντα με άψογες γραβάτες ο Κόνερι έχει τον τρόπο του να συμμαζεύει τον ατίθασο κανακάρη του, τον Χάρισον Φορντ με το πέτσινο καπέλο που διψάει για περιπέτειες. Πιστεύοντας ότι η αρχαιολογία είναι επιστήμη κουλτούρας, δεν διστάζει να του αποκαλύψει ότι κάποτε κοιμήθηκε με την εκρηκτική ξανθιά οπαδό των ναζιστών που ο «μικρός» κυνηγά μετά μανίας σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Κατά τα άλλα θεωρεί τον εαυτό του αλάθητο, καθώς συμβουλεύει τον γιο του αλλά και τον βοηθά να φέρει σε πέρας τις παράτολμες αποστολές του. Και όταν ο Φορντ παραπονείται: «Ποτέ δεν μου μιλούσες όταν ήμουν παιδί», εκείνος απαντά γεμάτος υπερηφάνεια: «Τι μου λες τώρα… Υπήρξα υπέροχος πατέρας!».
28. Τζέιμς Στιούαρτ
«Μια υπέροχη ζωή» (1946)
Ολα στραβά και ανάποδα για τον Στιούαρτ στην ταινία αυτή του Κάπρα. Υποδύεται τον έμπορο σε μικρή πόλη, με κύριο χαρακτηριστικό την αυτοθυσία και το καταρρακωμένο ηθικό. «Προς τι όλα τούτα;» αναρωτιέται ο δύστυχος κάποια στιγμή, αλλά ως εκ θαύματος αναθαρρεί και απαλλάσσεται από την έμμονη ιδέα της αυτοκτονίας. Καταφέρνει να εκτιμήσει την αξία αυτών που έχει αποκτήσει διαγράφοντας τα χαμένα του όνειρα. Στο κάτω κάτω δεν είναι και λίγο να έχεις οικογένεια και παιδιά.
29. Τσαρλς Μπρόνσον
«Ο ινδιάνος δρομέας» (1991)
Καλότροπος αλλά πολύ μπερδεμένος και μονίμως απελπισμένος ο Μπρόνσον στην πρώτη αυτή ταινία του Σον Πεν, είναι ένας πατέρας αλλιώτικος από τους άλλους. Το πρόβλημά του είναι οι δύο γιοι του: ο Γκάρι Μορς που είναι αστυνομικός και ο Βίγκο Μόρτενσον, αδίστακτος εγκληματίας. Και ο Μπρόνσον δεν μπορεί να το χωνέψει: πώς τα κατάφερε και έβγαλε δύο τόσο διαφορετικά παιδιά, ένα τόσο καλό και ένα τόσο κακό; Πάντως είναι η μόνη ταινία όπου βλέπουμε τον Τσαρλς Μπρόνσον να σαχλαμαρίζει με παιδάκι κάτω των πέντε ετών.
30. Ρόμπιν Γουίλιαμς
«Κυρία Νταπφάιρ» (1993)
Ο κατά κανόνα συμπαθέστατος Γουίλιαμς στην ταινία αυτή σοκάρει. Η φρεσκοδιαζευγμένη πρώην σύζυγός του Σάλι Φιλντ το σκάει με τον Πιρς Μπρόσναν. Εκείνος όμως αγαπάει τόσο πολύ τα παιδιά του που για χάρη τους γίνεται… τραβεστί. Ντύνεται με τα ρούχα της γιαγιάς μόνο και μόνο για να μπορέσει να τα πλησιάσει, παριστάνοντας την αυστηρή σκωτσέζα παιδαγωγό. Οπότε ανακαλύπτει και τη γυναικεία πτυχή της προσωπικότητάς του. Ανήσυχα τα παιδιά τον ρωτούν αν του αρέσουν τα φουστάνια. Κι εκείνος απαντά: «Και βέβαια! Ορισμένα είναι πολύ άνετα!».
Οι κακοί μπαμπάδες
1. Τζακ Νίκολσον «Η λάμψη» (1980)
2. Τζον Χιούστον «Τσαϊνατάουν» (1974)
3. Τζόζεφ Τούρκελ «Blade Runner» (1982)
4. Ρέι Γουίνστον «Nil By Mouth» (1997)
5. Μπαρτ Λάνκαστερ «Αναζητώντας το παρελθόν» (1968)
6. Μάθιου Μακ Κοναγουέι «Lone Star» (1996)
7. Λόρενς Τίρνεϊ «Reservoir Dogs» (1992)
8. Αλ Πατσίνο «Ο δικηγόρος του Διαβόλου» (1998)
9. Τζέιμς Μέισον «Πίσω από τον καθρέφτη» (1956)
10. Σικ Μπόι «Trainspotting» (1996)
