Μαραθωνοδρόμος από το 1953, ο κ. Ιωάννης Ζώρζος αποφάσισε να περπατήσει βήμα βήμα όλη την περιοχή του. Ξεκινώντας να γράψει την ιστορία του Δήμου Ζωγράφου, στον οποίο έχει διατελέσει δημοτικός σύμβουλος, άρχισε το οδοιπορικό του από την οδό Ιλισίων, εκεί όπου ήταν το κτίριο του Πολυδωρόπουλου, το σημερινό θέατρο Ποταμίτη, πρώην κινηματογράφος ΡΕΟ. «Η πολυκατοικία του Πολυδωρόπουλου» εξηγεί ο παλιός Ζωγραφιώτης «επί της οδού Ιλισίων και Κερασούντος χτίστηκε το 1917 και το ισόγειο ήταν συνεργείο συναρμολόγησης των αμερικανικών αυτοκινήτων ΡΕΟ, των οποίων οι αδελφοί Πολυδωρόπουλοι ήταν αποκλειστικοί εισαγωγείς στην Ελλάδα. Εκτός των Πολυδωροπουλαίων, στο κτίριο αυτό έχουν ζήσει από το 1934 έως το 1939 η Κατίνα Παξινού με τον Αλέξη Μινωτή και η διάσημη χορεύτρια Νινή Μπερδέ». Ωραίο συμβολικό σημείο συνάντησης παλιών και καινούργιων για να ξεκινήσει κανείς να αφηγηθεί μια μακριά ιστορία.


Στον Δήμο Ζωγράφου, συνοψίζει κατ’ αρχάς ο συγγραφέας, υπήρχαν δύο συνοικίες: τα Κουπόνια – Γουδί και τα γειτονικά Ιλίσια. «Ο μεγαλοκτηματίας της περιοχής Κώστας Ζωγράφος κατάφερε το 1929 και αναγνώρισε ένα κτήμα των τμημάτων του σε Κοινότητα Ζωγράφου. Μετά από προσπάθεια είκοσι χρόνων και συμμετοχή των κατοίκων πέτυχαν οι Ζωγραφαίοι να συνενώσουν τις τρεις συνοικίες σε ένα δήμο, το σημερινό Δήμο Ζωγράφου». Πώς τα αρχικά Κουπόνια έγιναν Δήμος Ζωγράφου και ποιοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι που είναι οι γονείς των παιδιών της γενιάς του ’30 και του ’40, δηλαδή οι παππούδες των σημερινών 40άρηδων, καταγράφει ο συγγραφέας με μια εντυπωσιακή συλλογή στοιχείων, ονομάτων και ιστορικών ντοκουμέντων.


Από τη μια ιδρύονταν σύλλογοι, από την άλλη έρχονταν οι τσοπαναραίοι με τα πρόβατά τους κάθε φθινόπωρο για βοσκή, οι αγοραπωλησίες των οικοπέδων έδιναν κι έπαιρναν, οι αγελαδοτρόφοι της περιοχής εξασφάλιζαν το γάλα που μοίραζαν οι γαλατάδες ως τη λειτουργία της γαλακτοβιομηχανίας ΕΒΓΑ που τους έβγαλε εκτός επαγγέλματος μαζί με τους παγοπώληδες και τους γανωτήδες. Φωτογραφίες και φωτοτυπίες συνοδεύουν την αφήγηση και δείχνουν τις γειτονιές του Ζωγράφου να μεταμορφώνονται μαζί με την Ελλάδα που «από “Ψωροκώσταινα” έγινε ισότιμο μέλος των ευρωπαϊκών κρατών». Αν όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι κάθονταν να γράψουν από ένα τέτοιο βιβλίο, θα λύναμε πολλές απορίες για τη σημερινή Αθήνα. Θα ξέραμε όλοι «πώς επι-Ζήσαμε», κατά τον συγγραφέα.