Ο σκηνικός χώρος αναπαριστά ένα νεκροταφείο ταινιών που κόπηκαν ως ακατάλληλες για το «πλατύ κοινό». Μέσα εκεί ο βρετανός συγγραφέας Αντονι Νίλσον έχει τοποθετήσει τα πρόσωπα του έργου του με τίτλο «Ο λογοκριτής», που σκηνοθετεί ο Πέρης Μιχαηλίδης στον «Φούρνο». Γραμμένο το 1997, το καινούργιο αυτό έργο του Νίλσον ανέβηκε τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου από την ομάδα «The Red Room» στο Λονδίνο για να συνεχίσει την πορεία του στο Royal Court, όπου έχουν παρουσιαστεί και τα έργα του «Penetrator» και «Normal». Στον «Λογοκριτή» καταγράφονται με ημερολογιακό χαρακτήρα οι επισκέψεις μιας νεαρής σκηνοθέτιδος στον υπεύθυνο λογοκρισίας των ταινιών της μεγάλης οθόνης λόγω άσεμνων σκηνών. Μέσα από αυτή την καταγραφή παρουσιάζει τα πρόσωπα, τις σκέψεις και τα πιστεύω τους. «Με έναν λόγο ελλειπτικό και αποσπασματικό» λέει ο σκηνοθέτης «ο Νίλσον συστήνει τα πρόσωπα του έργου του. Ο λογοκριτής, τον οποίο και υποδύομαι, είναι ένας άνθρωπος που ζει δύο παράλληλες ζωές. Από τη μία “κόβει” τις άσεμνες σκηνές στο σινεμά και από την άλλη είναι παντρεμένος με μια γυναίκα που μόνο αμέμπτου ηθικής δεν είναι. Οι δύο αυτές ζωές του συγκρούονται και τελικά κάποια στιγμή συγκλίνουν. Και όλα αυτά με τον γνωστό κυνισμό που έχουν τα σύγχρονα αγγλικά έργα, με μια νατούρα, πάνω στα χνάρια συγγραφέων όπως η Σάρα Κέιν ή ο Στίβεν Μπέρκοφ». «Μην ξεχνάμε», συνεχίζει ο Πέρης Μιχαηλίδης, «ότι ο 30χρονος Νίλσον ανήκει στη νεότερη γενιά που έχει γαλουχηθεί από τον κινηματογράφο και τον αναπαράγει για να τον αποδομήσει».


Εργο σκοτεινού ρεπερτορίου, «Ο λογοκριτής» εντάσσεται σε μια σειρά θεατρικών που από το 1992 παρουσιάζει, σχεδόν συστηματικά, ο Πέρης Μιχαηλίδης. Ξεκίνησε στον «Φούρνο» το 1992 με τη «Νύχτα πριν από τα δάση» του Μπερνάρ Μαρί-Κολτές, για να συνεχίσει την επόμενη χρονιά με το «Sweet Eros» του Τέρενς Μακ Νάλι. Το 1994 ήταν η σειρά του έργου «Τα Χριστούγεννα του Χάρι» του Στίβεν Μπέρκοφ, το 1995 του «Penetrator» του Νίλσον και το 1996 ήταν το «Decadence». Από το 1997 στον χώρο της «Μηχανής Booze» παρουσίασε τα έργα «Χάμστερς» του Ρίτσαρντ Μαρς, «Το μυστήριο της Ιρμα Βεπ» του Τσαρλς Λάντλαμ και το «Ριπλέι» του Αντριου Βακς. «Πιστεύω» λέει ο ίδιος «ότι υπάρχει ένα κοινό που μας έχει ακολουθήσει σε αυτή τη διαδρομή ­ διεκόπη μόνο πέρυσι, όταν ανέλαβα την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας ­, ένα κοινό που είναι κυρίως νεανικό. Μέσα από τα έργα ήρθε σε επαφή με την καινούργια θεατρική τάση της Αμερικής αλλά κυρίως της Αγγλίας, την οποία και θεωρώ μητρόπολη της πρωτοπορίας και της ρήξης». Κοινός τόπος ανάμεσα στα έργα αυτής της θεατρικής διαδρομής είναι οι ήρωες τους οποίους «συναντάμε στις παρυφές του συστήματος. Βάλλουν κατά της κοινωνίας και του εαυτού τους. Είναι παράφοροι, απελπισμένοι, απόκληροι, παραληρηματικοί τύποι, πλάσματα δύσμορφα, όχι μόνο προϊόντα της φαντασίας ενός συγγραφέα αλλά και δρώντα μέσα σε μια πραγματικότητα. Και όλα αυτά είναι δοσμένα με μια στυλιστική φόρμα» καταλήγει ο Πέρης Μιχαηλίδης.


Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ


Το έργο «Ο λογοκριτής» του Αντονι Νίλσον παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Πέρη Μιχαηλίδη, με τον ίδιο και τις Μαρία Παπαλάμπρου και Μαρία Γούλα, στον «Φούρνο», σε μια παραγωγή των «Bad Movies».