Οι «χρυσές» υπογραφές του Ρουσέλ

Ποιές συμφωνίες «απέσπασε»


από τη Χριστίνα Ωνάση

ΑΝ η σχέση της Χριστίνας Ωνάση με τον κ. Τιερύ Ρουσέλ σφραγίστηκε από συμβόλαια και συμφωνίες με οικονομικές προεκτάσεις ­ τα κείμενα μετά των υπογραφών φέρνει σήμερα στο φως «Το Βήμα» ­, η πορεία της θυγατέρας τους Αθηνάς προς την ενηλικίωση και τον έλεγχο της αμύθητης περιουσίας διέρχεται αναγκαστικά μέσα από τις αίθουσες δικαστηρίων στην Ελλάδα και στην Ελβετία.

Μετά την τελεσίδικη και αμετάκλητη απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Ελβετίας (6 Ιουλίου 1996) να απορριφθεί η αγωγή του κ. Τιερύ Ρουσέλ, το καθεστώς της διαχείρισης της περιουσίας της μικρής Αθηνάς δεν αλλάζει. Οι πέντε συνδιαχειριστές που όρισε με τη διαθήκη της η Χριστίνα, δηλαδή ο κ. Στέλιος Παπαδημητρίου, ο κ. Παύλος Ιωαννίδης, ο κ. Απόστολος Ζαμπέλας, ο κ. Θεόδωρος Γαβριηλίδης και ο κ. Τιερύ Ρουσέλ, θα πρέπει να συνεχίσουν να κάθονται στο ίδιο τραπέζι, να συζητούν και να αποφασίζουν για όλα τα θέματα που αφορούν τη χρυσή κληρονόμο των 11 ετών. Ακόμη και τώρα που οι γέφυρες επικοινωνίας έχουν καταρρεύσει και τον λόγο έχουν πια οι νομικοί και οι δικαστές.

Τον περασμένο Ιούνιο ο κ. Ρουσέλ προσέφυγε στα ελληνικά δικαστήρια κατηγορώντας τους τέσσερις έλληνες διαχειριστές για κακοδιαχείριση στις υποθέσεις του Ιδρύματος Ωνάση. Η υπόθεση ανατέθηκε σε πταισματοδίκη που διενεργεί προανάκριση η οποία δεν έχει ακόμη περατωθεί. Με την ίδια μήνυση ο κ. Ρουσέλ δήλωσε ότι θα παρίσταται ως πολιτική αγωγή εκπροσωπώντας τη μικρή Αθηνά. Την περασμένη Τετάρτη, όμως, εξεδόθη η απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών με την οποία κηρύσσεται απαράδεκτη και αποβάλλεται από τη διαδικασία η πολιτική αγωγή που άσκησε ο κ. Ρουσέλ.

Στα δικαστήρια, όμως, έχει προσφύγει και η πλευρά των ελλήνων διαχειριστών. Στις 11 Ιανουαρίου 1996 εμήνυσαν τον κ. Ρουσέλ στις δικαστικές αρχές της Γενεύης, ασκήθηκε δίωξη κατ’ αυτού για απόπειρα εκβίασης, εξύβριση κλπ. και η υπόθεση βρίσκεται στο στάδιο της ανάκρισης και της εξέτασης μαρτύρων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα θα περάσει την εφηβεία της η μικρή Αθηνά, για να φθάσει στα 18 της χρόνια να πάρει τα κλειδιά για το θησαυροφυλάκιο της κληρονομιάς της Χριστίνας Ωνάση. «Το Βήμα» αποκαλύπτει τα κυριότερα έγγραφα για την τύχη της περιουσίας και την ανατροφή της Αθηνάς

«Μην ξεχάσεις να κρατήσεις για μένα την ελιά της Πεντέλης για να ‘χει η Αθηνά κι εγώ κάπου να καταφύγουμε». Λόγια του υστερόγραφου μιας «πικρής» επιστολής. Λίγα λόγια, γεμάτα σπαραγμό, που κρύβουν όλη την αλήθεια ενός προσωπικού δράματος.

Η Χριστίνα Ωνάση, τρεις μήνες μετά την έκδοση του διαζυγίου της με τον Τιερύ Ρουσέλ, έχει πάρει τη σκληρή απόφαση: θα σηκώσει τον σταυρό του μαρτυρίου και θα ανεβεί, με όσες δυνάμεις της απομένουν, άλλον ένα Γολγοθά. Ξέρει ήδη απέξω και ανακατωτά την ανηφορική διαδρομή. Και όμως, σε αυτές τις στιγμές βρίσκει τη διάθεση να κάνει χιούμορ. Θυμάται ένα λογοπαίγνιο που επιστρατευόταν πάντοτε στις δύσκολες στιγμές, όταν ήταν ανάγκη να διασκεδασθούν δυσάρεστες προσωπικές καταστάσεις με οικονομικές προεκτάσεις. Θυμάται την «ελιά της Πεντέλης» και τις παροτρύνσεις των στενών συνεργατών του πατέρα της.

«Ετσι όπως πας», της έλεγαν ξανά και ξανά, «κάποια μέρα δεν θα βρεις ούτε ελιά στην Πεντέλη». Η Χριστίνα σε κάθε επανάληψη του λογοπαίγνιου χαμογελούσε και η βαριά ατμόσφαιρα ως διά μαγείας διαλυόταν. Αυτές τις στιγμές ήταν που θυμήθηκε και νοστάλγησε η Χριστίνα όταν έγραφε το υστερόγραφό της σε αυτή την προσωπική επιστολή της. Ισως εκείνη τη στιγμή που άφηνε στο γραφείο της το αγαπημένο μαρκαδοράκι της δεν πέρασε από το μυαλό της ο γενικότερος συμβολισμός: το ιερό δένδρο της θεάς Αθηνάς θα ήταν τελικά η Ιθάκη για εκείνη και την κόρη της Αθηνά. Ετσι κι αλλιώς η ελιά της Πεντέλης, ως ανύπαρκτο περιουσιακό στοιχείο, δεν θα μπορούσε να διεκδικηθεί από κανέναν άμεσα ή έμμεσα ενδιαφερόμενο στις ψυχρές αίθουσες των δικαστηρίων.

Η ιδιόχειρη επιστολή της Χριστίνας Ωνάση για τον βίο και την πολιτεία του πρώην συζύγου της ­ την ύπαρξη της οποίας αποκάλυψε «Το Βήμα» την προηγούμενη Κυριακή ­ έπεσε σαν βόμβα στον κύκλο των στενών συνεργατών της στην Αθήνα τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου 1987. Η Χριστίνα ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει από τον δικηγόρο κ. Στέλιο Παπαδημητρίου να τη διευκολύνει στα προσωπικά της σχέδια και να παραιτηθεί από προστάτης του trust (εμπίστευμα), όπως αξιώνει ο κ. Ρουσέλ με τον οποίο, παρ’ ότι διαζευγμένη, κατά περιόδους συζεί.

Την ίδια ώρα όπου η Χριστίνα Ωνάση ζητά από τον κ. Παπαδημητρίου να παραιτηθεί από τη θέση στην οποία η ίδια τον όρισε ένα περίπου χρόνο νωρίτερα, όλοι στην Αθήνα καταλαβαίνουν ότι η κόρη του Αριστοτέλη Ωνάση βρίσκεται μπροστά σε εκβιαστικό δίλημμα: «Ή εκείνος ή εγώ». Το ξέρει και η ίδια, έχει πλήρη επίγνωση των όσων λέει και πράττει. Αλλωστε, το ομολογεί στην επιστολή της: «Δεν συμφωνώ με αυτά που ζητά ο Τιερύ ­ αλλά από καιρού εις καιρόν ζω μαζί του και θέτει την παραίτησή σου ως τελεσίγραφο για να συνεχίσει να ζει μαζί μου. Αυτό με βάζει σε πολύ δύσκολη θέση. Πρώτον, γιατί δεν μου αρέσει ο εκβιασμός ­ ποτέ δεν μου άρεσε ­, δεύτερον, γιατί δεν έχω τίποτε απολύτως εναντίον σου εκτός του ότι μου ‘κλεισες το τηλέφωνο όταν σου τηλεφώνησα για να σου πω ότι κάποιος πλαστογράφησε επιταγές μου».

* Η επιθυμία για


ένα δεύτερο παιδί

Η Χριστίνα παίρνει το ρίσκο. Ετσι κι αλλιώς έχει εμπιστοσύνη στους συνεργάτες της ότι τη δύσκολη στιγμή ­ όταν περάσει η μπόρα ­ θα είναι ξανά δίπλα της. Εκείνη την εποχή άλλα πράγματα της προσωπικής της ζωής έχουν προτεραιότητα. Διακαής επιθυμία της είναι να κάνει ένα δεύτερο παιδί για να μη μείνει μόνη της η Αθηνά. «Προτιμώ να κάνω και άλλο παιδί από τον ίδιο πατέρα, εάν αυτό είναι δυνατό», λέει. Η ίδια φανερώνει, με την επιστολή της, το «μυστικό» της και ζητά από όλους πίστωση χρόνου. Εξι με οκτώ μήνες είναι αρκετοί για εκείνη για να δει το αποτέλεσμα των προσπαθειών της.

Η στάση της Χριστίνας ­ όπως προκύπτει από την επιστολή της 5ης Ιουλίου 1987 στον κ. Παπαδημητρίου ­ γίνεται ακόμη καθαρότερη από την επιστολή που έδωσε στη δημοσιότητα η πλευρά του κ. Τιερύ Ρουσέλ. Σε αυτή την επιστολή ­ με ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 1987 ­ η Χριστίνα Ωνάση αναθέτει στον πρώην σύζυγό της την αποκλειστική διαπαιδαγώγηση της κόρης της. Αλλη μία υποχώρηση για να διευκολυνθούν τα προσωπικά της σχέδια. Αλλωστε, η προθεσμία των 6 με 8 μηνών δεν έχει εκπνεύσει. Υπάρχει ακόμη λίγος καιρός. Οι ελπίδες δεν έχουν σβήσει εντελώς. Ναι, η Χριστίνα δέχθηκε να γράψει αυτή την επιστολή προς τον πρώην σύζυγό της για την επιμέλεια της Αθηνάς, λένε οι άνθρωποι που τη γνώριζαν καλά. Αλλά, προσοχή ­ επισημαίνουν ­, πουθενά δεν υπάρχει το ύφος μιας προσωπικής επιστολής όπου η καρδιά οδηγεί το χέρι του γράφοντος. Η επιστολή της 16ης Νοεμβρίου 1987 είναι ένα στεγνό κείμενο, όπως αυτά που ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι δικηγόροι των δημοσίων υπηρεσιών. Ενα κείμενο που θυμίζει από την αρχή ως το τέλος «υπεύθυνη δήλωση».

Ο κ. Στέλιος Παπαδημητρίου με επιστολή του ­ 7 Ιουλίου 1987 ­ αποδέχεται την παράκληση της Χριστίνας και θέτει την παραίτησή του στη διάθεσή της. Αλλά η παραίτησή του δεν ίσχυσε ποτέ, γιατί τα πράγματα άλλαξαν. Η Χριστίνα Ωνάση έκοψε τον γόρδιο δεσμό. Ο κ. Τιερύ Ρουσέλ δεν υπήρχε πια στη ζωή της (όπως υπολογίζουν τα μέλη του προεδρείου του Ιδρύματος Ωνάση στο αναλυτικό υπόμνημα που έδωσαν στη δημοσιότητα, ο κ. Ρουσέλ είχε λάβει από τη Χριστίνα το ποσό των 48 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου από την ώρα του γάμου τους ως τον θάνατό της, άλλα 36 εκατομμύρια δολάρια έλαβε μετά τον θάνατο της Χριστίνας, ενώ περιμένει λόγω συμφωνιών και διαθηκών άλλα 66 εκατ. δολάρια τα επόμενα χρόνια).

* Ο γαμήλιος


συμβιβασμός

Η σχέση της Χριστίνας Ωνάση με τον κ. Τιερύ Ρουσέλ ξεκίνησε με έναν μεγάλο συμβιβασμό. Ο κ. Ρουσέλ προτού πατήσει το πόδι του στην εκκλησία απαίτησε και πέτυχε ο γάμος να γίνει υπό καθεστώς κοινοκτημοσύνης, δηλαδή ότι οι δύο σύζυγοι θα είχαν τα ίδια δικαιώματα στα περιουσιακά στοιχεία που θα αποκτούσαν μετά τον γάμο τους.

Ενας «λιποβαρής» συνεταιρισμός από τον οποίο η Χριστίνα έψαχνε τρόπους να απαλλαγεί το συντομότερο δυνατόν. Το αισθητήριό της δεν λαθεύει ακόμη και όταν χρειάζεται να ναρκωθεί από το πάθος της στιγμής. Η είσοδος στο δημαρχείο και στον ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου Στεφάνου στην οδό Ζορζ Μπισέ επετράπη μόνο στους φωτογράφους του παρισινού περιοδικού «Paris Match», το οποίο δημοσίευσε μετά από λίγες ημέρες, κατ’ αποκλειστικότητα, τις φωτογραφίες του «χρυσού» γάμου. Οι αποκλειστικότητες στην Ευρώπη πληρώνονται ­ και πληρώνονται καλά. Μόνο που τα χρήματα της συμφωνίας δεν πήγαν στην τσέπη της Χριστίνας Ωνάση. Αλλωστε εκείνη δεν είχε ανάγκη από φιλοδωρήματα.

Ο γάμος έγινε τον Μάρτιο του 1984 και τα πρώτα σύννεφα δεν άργησαν να εμφανισθούν στον ορίζοντα. Ο κ. Ρουσέλ πάτησε πόδι. «Εγώ δεν πάω στη Βίλα Κρυστάλ. Δεν μπορώ να μετακινηθώ από το Παρίσι όπου έχω την έδρα των επιχειρήσεών μου». Ηταν η μόνιμη απάντησή του όταν ετίθετο το θέμα της μόνιμης κατοικίας των νεονύμφων. Η άρνησή του να μετακινηθεί έθετε σε κίνδυνο το φορολογικό στάτους της Χριστίνας. «Εχω 12 εταιρείες με σοβαρές δραστηριότητες και δεν μπορώ να μετακινηθώ» έλεγε και ξανάλεγε εκείνη ώσπου να καμφθούν οι αντιρρήσεις του και να πάρει την απόφαση να περάσει τα γαλλοελβετικά σύνορα. Ο κ. Ρουσέλ «αποζημιώθηκε» γι’ αυτή τη μετακίνησή του αφήνοντας πίσω στο Παρίσι τις εταιρείες του και μια ντουζίνα υπαλλήλους, όλες νέες και όμορφες δεσποινίδες. Μεταξύ αυτών και η Σουηδέζα Γκάμπι, η σημερινή σύζυγός του, συνεργάτις του στο πρακτορείο μοντέλων ΡΗ1.

Δεν πέρασαν ούτε δύο χρόνια και η Χριστίνα Ωνάση σπεύδει να λάβει τα αναγκαία μέτρα προφύλαξης. Τον Απρίλιο του 1986 στη Βίλα Κρυστάλ στο


Σεντ Μόριτς της Ελβετίας ­ το χειμωνιάτικο παλάτι των Ωνάσηδων στο κοσμοπολίτικο βουνό ­ η Χριστίνα Ωνάση φτιάχνει ένα trust (εμπίστευμα), δηλαδή έναν ειδικό διαχειριστικό φορέα που θα έχει την ευθύνη για την περιουσία της. Η ίδια η Χριστίνα πιστεύει ότι το trust είναι κάτι σαν τσιμεντένιο σπίτι. Αρχικοί διοικητές του trust η αγαπημένη θεία της Χριστίνας, η κυρία Καλλιρρόη Πατρονικόλα, ο κ. Νίκος Κοκκίνης και ο κ. Ντόναλντ Ρόμπερτ Ο’ Μέι. Με την ίδια πράξη σύστασης του trust η Χριστίνα ορίζει ως προστάτες του τον κ. Στέλιο Παπαδημητρίου, τον κ. Παύλο Ιωαννίδη και τον κ. Απόστολο Ζαμπέλα, συνεργάτες για δεκαετίες του Αριστοτέλη Ωνάση.

* Τα δολάρια


της υπογραφής

Η ίδρυση του trust δεν ήταν υπόθεση μιας ημέρας. Χρειάστηκε χρόνος ­ και άφθονο χρήμα ­ για να δώσει τη συγκατάθεσή του ο κ. Τιερύ Ρουσέλ, ο οποίος δεν ήταν δυνατόν να αποδεχθεί το γεγονός ότι η σύζυγός του τον έβγαζε έξω από τη διεκδίκηση της προσωπικής της περιουσίας. Η συγκατάθεση του κ. Ρουσέλ ήταν απαραίτητη λόγω της ύπαρξης του καθεστώτος κοινοκτημοσύνης. Ετσι, οι δύο σύζυγοι υπογράφουν σύμβαση με την οποία ο κ. Ρουσέλ δίδει, έναντι ποσού 10,3 εκατ. δολαρίων και ετήσιας προσόδου 1,2 εκατ. δολαρίων για μία 18ετία, τη συγκατάθεσή του προς τη Χριστίνα Ωνάση να ιδρύσει trust σύμφωνα με το νομικό καθεστώς των Νησιών της Μάγχης.

Η πολυπόθητη και ακριβοπληρωμένη υπογραφή φέρει ημερομηνία 28 Φεβρουαρίου, ενώ το συμβόλαιο υπογράφεται από τη Χριστίνα Ωνάση στις 3 Μαρτίου. Τώρα πια η κληρονόμος της μισής περιουσίας που κατέλιπε ο Αριστοτέλης Ωνάσης έχει ελεύθερα τα χέρια της να μεταβιβάσει στο trust το σύνολο της περιουσίας της είτε σε μετρητά είτε σε είδος (μετοχές, ακίνητα κλπ.), να συντάξει το καταστατικό και τον κανονισμό λειτουργίας και διαχείρισής του, καθώς και να ορίσει πρόσωπα της δικής της επιλογής στις κρίσιμες θέσεις.

Στη συνέχεια έρχεται το διαζύγιο ­ Απρίλιος 1987 ­ και η απέλπιδα προσπάθεια της Χριστίνας να κάνει ένα δεύτερο παιδί από τον ίδιο πατέρα. Η προσπάθεια εγκαταλείπεται προς τα τέλη του 1987 και η Χριστίνα προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της από την αρχή. Ο πρώην σύζυγός της έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί τη δική του οικογένεια στο πλάι της Γκάμπι. Αλλωστε, είναι κοινό μυστικό στους κύκλους της «υψηλής κοινωνίας» ότι ο μεγαλύτερος γιος του ζευγαριού, ο Ερικ, έχει ελάχιστη διαφορά ηλικίας από την Αθηνά. Στις 12 Οκτωβρίου 1988 η Χριστίνα Ωνάση συντάσσει στη Γενεύη την ιδιόχειρη διαθήκη της, ένα μήνα περίπου προτού εγκαταλείψει τα εγκόσμια στη μακρινή Αργεντινή, εκεί όπου ο πατέρας της είχε δημιουργήσει την πρώτη μαγιά για την κατοπινή μεγαλειώδη επιχειρηματική του πορεία. Η είδηση του θανάτου της «χρυσής κληρονόμου» κάνει τον γύρο του κόσμου στις 19 Νοεμβρίου 1988.

* Κάθονταν


στο ίδιο τραπέζι

Η Χριστίνα Ωνάση με τη διαθήκη της κατέλιπε το σύνολο σχεδόν της περιουσίας της στη μονάκριβη κόρη της Αθηνά και ανέθεσε τη διαχείρισή της, ως τη στιγμή της ενηλικίωσης της ανήλικης κληρονόμου της, σε πέντε άτομα: στον κ. Τιερύ Ρουσέλ, στον κ. Στέλιο Παπαδημητρίου, στον κ. Παύλο Ιωαννίδη, στον κ. Απόστολο Ζαμπέλα και στον κ. Θεόδωρο Γαβριηλίδη. Ετσι, ο κ. Ρουσέλ βρέθηκε στο ίδιο τραπέζι να συζητεί τα θέματα της περιουσίας της ανήλικης κόρης του με πρόσωπα που, όπως η ίδια η Χριστίνα αναφέρει στη συγκλονιστική επιστολή της, αντιπαθούσε σφόδρα. Παράδειγμα ο κ. Παπαδημητρίου, την παραίτηση του οποίου αξίωνε από τη θέση του προστάτη του trust. Παρ’ όλα αυτά στην αρχή συνεργάστηκε, και μάλιστα προσυπέγραψε όλες τις σημαντικές αποφάσεις για τον προσανατολισμό της επενδυτικής πολιτικής που θα ακολουθούσε η επιτροπή των διαχειριστών, όπως η πώληση ολόκληρου του στόλου τον οποίο διέθετε η Χριστίνα και η τοποθέτηση των κεφαλαίων που προέκυψαν σε αξίες σταθερού εισοδήματος ­ π.χ. ομόλογα ­ με ρήτρες ισχυρών νομισμάτων και σε μετοχές των λεγομένων «blue chips».

Σήμερα ο κ. Ρουσέλ έχει στραφεί εναντίον των τεσσάρων Ελλήνων όχι με την ιδιότητά τους των συνδιαχειριστών της περιουσίας της κόρης του, αλλά με την ιδιότητά τους ως μελών του ΔΣ του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ωνάση, που ήταν ένας από τους δύο κληρονόμους της περιουσίας του Αριστοτέλη Ωνάση. Ο κ. Ρουσέλ, με μήνυση που υπέβαλε στις ελληνικές δικαστικές αρχές τον περασμένο Μάιο, κατηγορεί τα τέσσερα μέλη του ΔΣ του Ιδρύματος Ωνάση για απιστία, κακουργηματική υπεξαίρεση και φοροδιαφυγή. Η υπόθεση βρίσκεται στα στάδιο της προανάκρισης την οποία διενεργεί ο πταισματοδίκης κ. Γεράσιμος Βικάτος. Τα τέσσερα μέλη του ΔΣ της Ιδρύματος Ωνάση ήδη υπέβαλαν αναλυτικό απολογητικό υπόμνημα την περασμένη Τρίτη και απομένει να εξετασθούν οι μάρτυρες που πρότειναν, ήτοι οι Ιωάννης Γκούμας, πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Παρασκευάς Ιωαννίδης, επιχειρηματίας, ισόβιο μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Ωνάση, και Μαριάννα Μόσχου, γενική διευθύντρια της ναυτιλιακής τραπέζης Citibank.

Το βασικό επιχείρημα των μελών του προεδρείου του Ιδρύματος Ωνάση είναι το εξής: η καθαρή αγοραία αξία της περιουσίας Ωνάση (δηλαδή η περιουσία των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται κατά κύριο λόγο στη ναυτιλία και η περιουσία του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης) είναι σήμερα τριπλάσια περίπου της αξίας της κληρονομιάς τη στιγμή του θανάτου του Αριστοτέλη Ωνάση. Αν σε αυτή την περιουσία, όπως επισημαίνουν τα μέλη του προεδρείου του Κοινωφελούς Ιδρύματος, συνυπολογισθούν οι δωρεές και τα κοινωφελή έργα, όπως το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, οι υποτροφίες προς 1.700 έλληνες μεταπτυχιακούς φοιτητές και 60 αλλοδαπούς ακαδημαϊκούς καθηγητές και επιστήμονες, τα διεθνή Βραβεία Ωνάση, το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών με έξι πανεπιστημιακές έδρες στη Νέα Υόρκη, οι επιχορηγήσεις σε εκατοντάδες ελληνικά και ξένα κοινωφελή ιδρύματα, τότε η περιουσία παρουσιάζει αύξηση της αξίας της κατά 300% μέσα σε διάρκεια μιας εικοσαετίας.

Τα μέλη του προεδρείου του Ιδρύματος Ωνάση πιστεύουν από την πλευρά τους ότι η επίθεση που δέχονται από τον κ. Τιερύ Ρουσέλ δεν είναι τίποτα περισσότερο από αντιπερισπασμός για την εξέλιξη που έχουν πάρει τα πράγματα στην Ελβετία. Οπως επισημαίνουν στο υπόμνημα που υπέβαλαν στον πταισματοδίκη κ. Βικάτο, το αίτημα του κ. Ρουσέλ ενώπιον των δικαστικών αρχών της Ελβετίας για να αναλάβει μόνος του τη διαχείριση της περιουσίας της Αθηνάς και να ιδιοποιηθεί την επικαρπία του συνόλου της περιουσίας, απερρίφθη τελεσίδικα και αμετάκλητα με οριστική απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Ελβετίας που εκδόθηκε στις 6 Ιουλίου 1996. Τα ίδια τα μέλη του προεδρείου του Ιδρύματος ­ αλλά με την ιδιότητα των συνδιαχειριστών της περιουσίας της Αθηνάς ­ μήνυσαν τον κ. Ρουσέλ στις 11 Ιανουαρίου 1996 στις δικαστικές αρχές της Γενεύης, οι οποίες στη συνέχεια άσκησαν δίωξη κατ’ αυτού για απόπειρα εκβίασης, εξύβριση κλπ. και η υπόθεση βρίσκεται στο στάδιο της ανακρίσεως και εξετάσεως των μαρτύρων.

* Κόπηκαν


οι γέφυρες

Οι γέφυρες ­ έστω τυπικής ­ επικοινωνίας των «τεσσάρων» με τον πρώην σύζυγο της Χριστίνας Ωνάση άρχισαν να κόβονται τα δύο τελευταία χρόνια, όταν ο κ. Ρουσέλ προσέφυγε στις ελβετικές αρχές ζητώντας να αποκτήσει το προνόμιο της αποκλειστικής διαχείρισης, την ίδια ώρα όπου καταπατούσε τις συμφωνίες που είχαν υπογραφεί το καλοκαίρι του 1989 στη Γενεύη και αφορούσαν την εκπαιδευτική και πνευματική προετοιμασία και υποδομή της νεαρής Αθηνάς. Ο κ. Ρουσέλ έβαλε την υπογραφή του και σε αυτή τη συμφωνία αποσπώντας οικονομικά ανταλλάγματα ύψους 2 εκατ. δολαρίων ετησίως, ποσό που αναπροσαρμόζεται ανάλογα με την πορεία του αμερικανικού πληθωρισμού.

«Οταν εκλείψει η δική μας προστασία, ο Ρουσέλ θα βάλει χέρι στην περιουσία της κόρης του και με τη γνωστή επαγγελματική ανεπάρκεια, σπάταλο βίο και αφροσύνη που τον διακρίνει αλλά και την παντελή έλλειψη ήθους εκ μέρους του θα τα χάσει και αυτός και η Αθηνά όλα», επισημαίνουν τα μέλη του προεδρείου του Ιδρύματος στο υπόμνημά τους. Μια επισήμανση που ξαναθυμίζει την ιστορία του υστερόγραφου: την ελιά της Πεντέλης. Το μέλλον της Αθηνάς

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

Οι υπογράφοντες

Thierry Roussel (Villa Cristal, Suvretta, Σεντ Μόριτς Ελβετίας)

Αφ’ ενός

Στέλιος Παπαδημητρίου (Γρηγορίου Λαμπράκη 91, Πειραιεύς Ελλάδος)

Αφ’ ετέρου

Παύλος Ιωαννίδης (Τσάκωνα 7, Ψυχικό, Αθήναι Ελλάδος)

Εκ τρίτου

Απόστολος Ζαμπέλας (Κοκκώνη 14, Ψυχικό, Αθήναι Ελλάδος)

Εκ τετάρτου

Θεόδωρος Γαβριηλίδης (Σταδίου 9, Ψυχικό, Αθήναι Ελλάδος)

συνεφώνησαν διά του παρόντος Πρωτοκόλλου τα ακόλουθα:

ΑΡΘΡΟ 1

1.1. Οπως είχε συμφωνηθεί με την κυρία Χριστίνα Ωνάση όταν ζούσε, η Αθηνά θα ανατραφεί σύμφωνα με την ορθόδοξη θρησκεία.

1.2. Η Αθηνά θα ανατραφεί με τη γαλλική γλώσσα, θα μάθει την ελληνική γλώσσα σε τρόπο ώστε να την χειρίζεται άνετα.

………………………………………………………………………………………..