ΒΟΚΚΑΚΙΕ, καλό μήνα και καλά ξεμπερδέματα δεν εννοώ τις εκλογές, ούτε την εγκυμοσύνη σας! Συμβαίνουν καταπληκτικά πράγματα, καρντάση μου, και πρέπει επειγόντως να σε ενημερώσω.
*** Πάντως, ως προς τις εκλογές δεν ξέρω τι γίνεται στο Νεροχώρι σου, αλλά στην Αθήνα ουδεμία προεκλογική κίνηση παρατηρείται ως τώρα. Δεν αισθάνομαι ακόμη σαν πολίτης που διεκδικούν την ψήφο μου, που μου δίνουν σημασία. Ούτε αφίσες στους δρόμους, ούτε φυλλάδια, ούτε πανό, ούτε μεγάφωνα, ούτε επιστολές υποψηφίων. Κάτι σποτάκια της κακιάς ώρας και κάτι ανιαρές συζητήσεις στην τηλεόραση, σαν αυτές που πάντοτε γίνονταν, καθόλου δεν μου δημιουργούν την αίσθηση ότι είμαι και εγώ απαραίτητος στην εκλογική διαδικασία. Και αν δεν με θεωρούν απαραίτητο, γιατί να πάω να ψηφίσω;
ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ είχαμε την Τετάρτη αυτή ευθύνεται για όσα έγινανΩ αν δεν ήταν αυτή δεν θα πήγαινα στο Μοναστηράκι, δεν θα αγόραζα το ηλεκτρόφωνο.
Διάβαζα λοιπόν στις εφημερίδες για τους Αθηναίους που θα συνωστίζονταν ξανά στην Ακρόπολη για να ακούσουν Δόμνα Σαμίου υπό το σεληνόφως και με έπιασε μελαγχολία. Οχι επειδή δεν θα πήγαινα να στριμωχτώ και εγώ αλλά γιατί ξαφνικά θυμήθηκα το «Κον Τίκι».
Ηταν εμπειρία μοναδική η Πανσέληνος το καλοκαίρι εκείνο του 1992Ω είχαμε ξεκινήσει από το Ιόνιο και εσύ μας είχες εγκαταλείψει στη Μονεμβασιά και έτρεχες στην Αθήνα να ξαναβρείς την Αικατερίνη. Εγώ συνέχιζα στο Αιγαίο με τη Γενοβέφα, τη Μάρθα και τη μικρή γοργόνα, την Κινάνη τις θυμάσαι;
Είχαμε αφήσει τη Σέριφο και ανεβαίναμε με ολόγιομα πανιά για την Τζιά. Φύσαγε μελτέμι 5-6 μποφόρ, ιδανικός αέρας για το «Κον Τίκι» που πήγαινε όρτσα στον καιρό παράλληλα με την Κύθνο, στα δυτικά παράλιά της. Και τότε έγινε το θαύμα: φάνηκε το φεγγάρι ανατολικά, πάνω από την κορυφογραμμή του νησιού και μας ακολουθούσε! Μάλιστα, Βοκκάκιε. Οπως προχωράγαμε εμείς, προχώραγε και η ασημένια μυλόπετρα, σαν να κυλούσε πάνω στις κορυφές, από νότο προς βορρά, όπως ακριβώς πηγαίναμε και εμείς.
Δεν έγινε θαύμα βέβαια, δεν πήρε εντολή η σελήνη από τον Ιησού του Ναυή να μας ακολουθήσει. Κάποιο παιχνίδι της προοπτικής ήταν, που το δημιουργούσε η παράλληλη με το νησί πορεία μας και η χαμηλή ακόμη θέση του φεγγαριού. Τι σημασία είχε όμως; Εμείς το βλέπαμε να έρχεται μαζί μας, να χοροπηδά, να κρύβεται κάπου κάπου πίσω από κάποια ψηλότερη κορυφή και να βγαίνει, μόλις την προσπερνούσαμε και εμείς, από την άλλη πλευρά της. Τέτοια εμπειρία φεγγαρική δεν έχω ξανανιώσει. Είναι ένα θαύμα μοναδικό που πρέπει να γίνεται μόνο μία φορά τον χρόνο και μόνο στη μακρόστενη Κύθνο, που το ζουν ελάχιστοι, όσοι τύχει τη μία ώρα που διαρκεί το φαινόμενο, ώσπου να σηκωθεί η σελήνη ψηλά πάνω από το βουνό, να ταξιδεύουν παράλληλα με το νησί και στην κατάλληλη απόσταση. Εσύ το έχασες το θαύμα αυτό μια ακόμη θυσία σου στον βωμό των ατελεύτητων, μέχρι προ διετίας, ερώτων σου! Αλλά αφού ο Πάνος έβαλε μπρος την επισκευή της «Μελαχρώς», μπορούμε να προγραμματίσουμε να το ζήσουμε του χρόνου.
*** Πολύ με συγκινούν τα φιλιά που ανταλλάσσουν ο Εβερτ και ο Μητσοτάκης. Πολύ ερωτικά, δαγκώματα σχεδόν. Οπου να ‘ναι θα δούμε να τρέχει και το αίμα.
ΜΕ ΠΑΡΕΣΥΡΕ όμως το παρελθόν και ξέφυγα από το θέμα μου: σου έγραψα πως μέρες τώρα έχω βαλθεί να ταχτοποιώ τα υπάρχοντά μου, τα τελευταία που έφθασαν από το Παρίσι. Τα περισσότερα είναι βιβλία που ακόμη κείτονται μέσα σε δέματα: τα ράφια των βιβλιοθηκών δεν χωράνε, πρέπει να φτιάξω και άλλες. Ανάμεσά τους όμως υπήρχαν και δίσκοι βινυλίου πολλοί 45 στροφών, από τα μαθητικά μου χρόνια. Πρέπει κάποτε να αποφασίσω να απαλλαγώ από όλες αυτές τις χιλιάδες τα βιβλία: είναι ζήτημα αν θα ξαναχρησιμοποιήσω ποτέ έστω και το 10% από αυτά. Τι τα θέλω;
Βέβαια, γνωρίζω κατά βάθος τι τα θέλω όλα αυτά τα άχρηστα πια βιβλία. Μόλις πιάσω κάποιο, αμέσως θυμάμαι όχι τι γράφει αλλά πότε, πού, γιατί το αγόρασα. Στιγμές και πρόσωπα που καθόρισαν τη ζωή μου βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια από τα βάθη της μνήμης μου. Είναι περίεργο το συναίσθημα: από τη μια σταματώ τον χρόνο, αφού ξαναζώ τα παλιά, από την άλλη τον δημιουργώ κιόλας, γιατί την άλλη στιγμή συνειδητοποιώ την απόσταση που με χωρίζει από αυτά. Κάποια στιγμή πρέπει να ασχοληθώ συστηματικότερα με αυτό το θέμα.
Οι δίσκοι όμως είναι άλλο πράγμαΩ μπορείς οποιαδήποτε στιγμή να καταφύγεις στους παλιούς σου δίσκους και να απολαύσεις τη μουσική καθεαυτή και όχι μόνο τις συνθήκες που τις είχες πρωτακούσει. Διότι τι είναι τραγούδι; «Σωστά οργανωμένος χρόνος» είναι, όπως είπε και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης τις προάλλες. Και ο σωστά οργανωμένος χρόνος, ο εγκλωβισμένος στο βινύλιο ή στα ψηφιακά σήματα, μεταφέρεται μέσα μας κάθε φορά που τον ακούμε οργανώνει σωστά και τον δικό μας χρόνο. Αποφάσισα λοιπόν για να γιορτάσω την Πανσέληνο να αγοράσω πικάπ για να ακούσω τους δίσκους μεταχειρισμένο βέβαια, γνωρίζεις την οικονομική μου κατάσταση. Και έσπευσα στο Μοναστηράκι.
Ο ΠΑΛΙΑΤΖΗΣ στην πλατεία Αβησσυνίας με βεβαίωσε πως το παλιό ηλεκτρόφωνο ήταν σπουδαία ευκαιρία. Αμεταχείριστο σχεδόν και η βελόνα του σε άριστη κατάσταση. Η μάρκα δεν ήταν γνωστή και δεν ήταν στερεοφωνικό μου θύμιζε εκείνα τα παλιά φορητά «Τεπάζ» των μαθητικών μου χρόνων που είχαν χρώμα μπεζ νομίζω: μικρές βαλίτσες που στο κυρίως σώμα είχαν τον μηχανισμό που γύριζε το πλατό με τον δίσκο και στο καπάκι τους, που έβγαινε όλο, βρισκόταν το μεγάφωνο. Αυτό που πήρα ήταν ολόιδιο, αν εξαιρέσεις ότι το σκέπαζε φτηνή πλαστική επένδυση χρώματος μπορντό και είχε σκληρό μεταλλικό σκελετό. «Είμαι σίγουρος ότι θα γίνεις τακτικός πελάτης μου, παίρνεις καλό πράγμα», μου είπε ο παλιατζής μόλις τσέπωσε το δεκαχίλιαρο. Είχε ξεκινήσει από τις πενήντα το παζάρι και εντυπωσιάστηκα για το πώς αμέσως υποχώρησε στην πρώτη τιμή που του είπα. Υποπτεύθηκα ότι δεν θα δούλευε το ηλεκτρόφωνο αλλά για τόσο λίγα λεφτά άξιζε τον κόπο. Ακόμη και σαν αντίκα.
*** Θα προσφέρει αφιλοκερδώς τις πολιτικές υπηρεσίες του ο κ. Ανδρουλάκης, δεν θα είναι τελικώς υποψήφιος του ΠαΣοΚ. Πάντως και καμιά υπηρεσία να μην πρόσφερε, περισσότερο ωφελημένο θα ήταν το κυβερνών κόμμα.
*** Να αντισταθούμε μας καλεί ο Δ. Τσοβόλας. Νομίζω απέναντί του πρέπει να εφαρμόσουμε πρωτίστως τη συμβουλή του.
*** Η Κλειώ ασχολείται καθόλου με τα προεκλογικά ή την έχει απορροφήσει πλήρως ο τετραπλός καρπός της κοιλίας της; Θα ψηφίσει πάλι Συνασπισμό ή την έχει σαγηνεύσει και αυτήν ο Σημίτης;
*** Η αύξηση των αγροτικών συντάξεων, που προτείνει στα «εφτά μέτρα» του ο Εβέρτιος, είναι βέβαια κλασική προεκλογική δημοκοπία λες και θα μπορούν να ζήσουν «εξ ιδίων πόρων» οι συνταξιούχοι αν παίρνουν 35.000 δρχ. αντί για 25.000. Τα άλλα όμως που υπόσχεται, τα φορολογικά (κατάργηση των «αντικειμενικών κριτηρίων», του φόρου των ομόρρυθμων εταιρειών, «κίνητρα» για το Χρηματιστήριο και τις επενδύσεις εταιρειών), αυτά είναι σοβαρά και με ανησυχούν, Βοκκάκιε. Με ανησυχούν διότι κατά καιρούς οι κκ. Ανδριανόπουλος, Μάνος και διάφοροι νεοφιλελεύθεροι παρατρεχάμενοί τους έχουν υποστηρίξει ότι πρέπει να καταργηθεί πλήρως ο φόρος εισοδήματος διότι «αποδίδει λίγα» και αποδίδει λίγα βέβαια διότι πλην των μισθωτών όλοι οι υπόλοιποι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, φοροδιαφεύγουν.
Το μόνο που μένει, λοιπόν, είναι να καταργηθεί και αυτή η γλίσχρη φορολογία των εύπορων και να περάσουν όλα στις πλάτες των φτωχότερων μέσω της έμμεσης φορολογίας. Η «λαϊκότητα» του κ. Εβερτ έχει πολύ στενά όρια.
*** Και ούτε μια σφυγμομέτρηση, βρε αδελφέΩ έτσι για να ανάψουν τα αίματα, να αρχίσουν τα κομματικά επιτελεία να διασταυρώνουν τα ξίφη τους για τα ποσοστά. Τίποτα, νέκρα.
ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ στο θέμα μου. Το βραδάκι τηλεφώνησα στον Λωτό να έρθει επειγόντως, της είχα μια έκπληξη. «Φέρε και δίσκους, παλιούς δίσκους, βινυλίου γιατί θα πάμε σε ρετρό πάρτι για να τιμήσουμε το φεγγάρι», της είπα ψέματα. Αφωνη έμεινε σε πάρτι εμείς; Δεν είχε ξαναγίνει. Βέβαια, δεν ήταν εντελώς ψέμα. Εννοούσα πάρτι ιδιωτικό, για τους δύο μας.
Εστησα το ηλεκτρόφωνο και άναψα ινδικά αρωματικά για να ομορφύνει η ατμόσφαιρα. Ηξερα πως δεν θα αργούσε. Το μπαρ της Καλλιδρομίου όπου θα δουλέψει φέτος είναι μόνο χειμερινό και δεν έχει ανοίξει ακόμη.
Ο Λωτός ενθουσιάστηκε όταν είδε το ηλεκτρόφωνο. Εβαλε ένα δίσκο του Κοέν να παίζει, το «Ντάνσιν του δι εντ οβ λαβ», και με παρέσυρε στο κρεβάτι. Ετσι παρορμητική είναι πάντα αυτή. Αλλοτε μ’ αρέσει, άλλοτε με κουράζει.
ΚΑΠΝΙΖΑ και παρακολουθούσα τις φεγγαραχτίδες, τα σεληνογνέματα που κατέβαιναν από τον ουρανό και έλουζαν τα δέντρα του Πεδίου του Αρεως.
«Ανάργυρε», μου είπε από δίπλα μου ο Λωτός, «νομίζω πως το ηλεκτρόφωνο έπαιξε μόνο του και τις δύο πλευρές του δίσκου».
Ετσι ήταν. Η βελόνα κυλούσε κανονικά πάνω στις αυλακιές ώσπου να φθάσει στο τέλος. Εκεί ο βραχίονας σηκωνόταν ψηλά, όπως κάνουν τα παλιά αυτόματα πικάπ, πήγαινε στην αρχή και ξανάρχιζε να προχωρά προς το κέντρο. Εκανε όλη τη διαδρομή χωρίς να ακουμπά στο βινύλιο, ενώ ακούγονταν τα τραγούδια τής πίσω πλευράς του δίσκου!
Δοκιμάσαμε και άλλους δίσκους με το ίδιο αποτέλεσμα. Το ηλεκτρόφωνο επέμενε με τον ίδιο πάντα τρόπο, με τον βραχίονα και τη βελόνα πέντε εκατοστά ψηλά, να παίζει και την πίσω πλευρά. «Κάποια καινούργια γιαπωνέζικη εφεύρεση θα είναι», μου είπε ο Λωτός.
Περιττό να σου πω ότι όλη την Πέμπτη την πέρασα να λύνω και να δένω το ηλεκτρόφωνο. Πιάνουν ακόμη τα χέρια μου, δεν τα έχω ξεχάσει εντελώς τα ηλεκτρονικά που είχα κάποτε μάθει. Στοιχειώδης μηχανισμός: μοτέρ για να γυρίζει το πλατό και ένας μικρός ενισχυτής με λυχνίες. Χαμένος ο κόπος μου, δεν ανακάλυψα τίποτα αλλά ούτε και το χάλασα. Συνέχιζε με πείσμα να παίζει και τις δύο πλευρές του δίσκου.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ήμουν στην πλατεία Αβησσυνίας ξανά (ή μήπως γράφεται Αβισινίας πια;). «Δεν σου είπα ότι θα γίνεις πελάτης μου», θριαμβολόγησε ο παλιατζής. Προσπάθησα να τον ψαρέψω πού είχε βρει το ηλεκτρόφωνο μιλιά δεν έβγαλα βέβαια για τα θαυμαστά του έργα. «Οι δημοσιογράφοι και οι παλαιοπώλες δεν αποκαλύπτουν ποτέ τις πηγές τους για να μη μείνουν άνεργοι», αστειεύθηκε αυτός.
«Αν όμως σου άρεσε το ηλεκτρόφωνο, έχω από το ίδιο σπίτι τούτη τη λάμπα, αυτό το μαγνητόφωνο και τον καθρέφτη. Κοψοχρονιά τα δίνω».
ΚΡΑΤΗΣΟΥ, Βοκκάκιε: η λάμπα μόλις την βάλεις στην πρίζα και την ανάψεις δημιουργεί σκοτάδι! Μάλιστα! Εχω τα παράθυρα ανοιχτά, απέξω ο ήλιος φωτίζει τα πάντα, και μόλις πατήσω τον διακόπτη της μέσα στο δωμάτιο πέφτει σκοτάδι! Ο καθρέφτης; Στην αρχή μου φάνηκε πως δεν έκανε τίποτα, απλώς έδειχνε το πρόσωπό μου. Οπως τον περιεργαζόμουν, κάποια στιγμή τον γύρισα ανάποδα και τότε είδα να καθρεφτίζεται το πίσω μέρος του κεφαλιού μου! Δείχνει την πίσω όψη των πραγμάτων ο καθρέφτης. Το κασετόφωνο το παλεύω ακόμη, δεν έχω βρει αν είναι και αυτό μαγικό (ντρέπομαι που χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη) ή απλό κασετόφωνο.
Εμπλεως, όπως καταλαβαίνεις, αγωνίας και αποριών, καταφεύγω σε σένα. Προς Θεού, μη σου ξεφύγει τίποτα ούτε καν στην Κλειώ, στην κατάστασή της δεν είναι να ακούει τέτοια. Και εγώ στον Λωτό δεν είπα τίποτα έχω βάλει τον τηλεφωνητή και δεν απαντάω. Βρες μια δικαιολογία, μάζεψέ τα και έλα στην Αθήνα τρέχοντας. Πρέπει να τη διαλευκάνουμε αυτή την ιστορία!
ΥΓ. Μόλις τώρα ανακάλυψα τι κάνει το κασετόφωνο είναι φοβερό, απίστευτο! Δεν γράφει την ομιλία καταγράφει τη σκέψη αυτού που το κρατάει! Βοκκάκιε…
αλός και ομιλητικός ο προεκλογικός αγώνας από τηλεοράσεως και αν είχε την ακροαματικότητα της «Λάμψης» θα ψάχναμε από τώρα για καινούργιο εθνικό θέμα, αφού το απαιτεί το Σύνταγμα…
Πάντως, ως νεοδημοκράτη θα με είχε πιάσει μια απελπισία, ως νεοπασόκο μια αλαζονεία και αν είχα μείνει «μικρός» (ένας από τους 4) θα αισθανόμουν ολίγον… τριτοκοσμικός. Προτιμώ, λοιπόν, αυτόν τον μήνα να παραμείνω μητσοτακικός: Είμαι σίγουρος ότι ο Επίτιμος το γλεντάει μέσα του… Αβαδαίος Χελμού και Αγράφων
ΥΓ. Το ότι διαθέτει «τσαγανό» ο Σημίτης το πρωτοείπε ο Ανάργυρος! Το σημειώνουμε. *
Το πάθημα (εν αναμονή… της έκτασης και… προέκτασής του) από την «αναξιοπιστία» του Σημίτη δεν έγινε (ως φαίνεται) μάθημα στον Εβερτ! Αυτή τη φορά ζητάει (ο Εβερτ) τρεις τηλεοπτικές «μονομαχίες» από τον Σημίτη, ο οποίος όμως επιμένει και υποστηρίζει μία και ουσιαστική.
Και καλά ο Εβερτ, αλλά οι σύμβουλοί του (έλληνες και ξένοι) δεν σκέπτονται ότι υπάρχει το ενδεχόμενο ο Σημίτης να φανεί και πάλι… «αναξιόπιστος» και να δεχτεί τελικά τις τρεις τηλεοπτικές αναμετρήσεις;
Εκτός βέβαια και από τον κίνδυνο τεχνικού κωλύματος, αφού πιθανόν να χρειαζόταν και μετάφραση των «ελληνικών» (του Εβερτ) σε ελληνικά! Κ. Στρογγυλάκης Κυψέλη *
Από τον έβδομο όροφο του υπουργείου έγινε φέτος η πτώση των βάσεων στα κεφάλια των υποψηφίων, ταυτόχρονα με τις γνωστές μεγαλόστομες παραινέσεις στους αποτυχόντες «να αξιοποιήσουν με τόλμη τις άλλες επιλογές». Ου συ με λοιδορείς αλλά ο τόπος!… Δάσκαλος Ενταύθα *
Ακούγοντας την κυρία Ντ. Μπακογιάννη να επισημαίνει ορθώς τις βλαπτικές για την εθνική οικονομία και αξιοπιστία συνέπειες της αλλαγής κυβερνητικής πολιτικής στα καζίνα, απόρησα γιατί δεν ερωτήθη:
Περισσότερο κατακριτέα είναι μια κυβέρνηση που προσπαθεί (με κόστος) να διορθώσει τις συνέπειες της πολιτικής ενός ανεπαρκούς ή, ίσως, και ιδιοτελούς υπουργού Τουρισμού ή μια κυβέρνηση που ανέχθηκε έναν αντιστοίχως «προβληματικό» (πρώτο) υπουργό Εξωτερικών; Θ. Διαμαντόπουλος Αθήνα
