Κοσμάς Βίδος

Δεν αγαπώ τις έρημες πόλεις. Γιατί αυτό είναι η Αθήνα τον Αύγουστο. Μια πόλη άδεια, με τα πάντα κλειστά (από περίπτερα μέχρι μουσεία),

Ανετοι, χαριτωμένοι, ετοιμόλογοι, όσο πρέπει τρελοί, όσο πρέπει σοβαροί, άνθρωποι της διπλανής πόρτας αλλά και ηγετικές προσωπικότητες που σπεύδουν να δώσουν το καλό παράδειγμα στον λαό τους:

Εχω μια γνωστή που όποτε με βλέπει κάνει μεγάλη χαρά. Την ξέρω εδώ και πολλά χρόνια και τα φέρνει έτσι η τύχη ώστε να συναντιόμαστε ανά δύο-τρεις μήνες.

«Χαιρόμαστε όποτε έχουμε επισκέπτες που μιλάνε ελληνικά», μας πλησίασε η φύλακας στο Μουσείο των Δελφών, «είναι μια γλώσσα που όσο περνά ο καιρός όλο και πιο σπάνια ακούγεται εδώ μέσα».

Διάσημοι ηθοποιοί, αγαπημένοι ήρωες των κόμικς και τραγουδίστριες που δοκιμάζονται στην υποκριτική είναι τα δυνατά χαρτιά των καναλιών που άρχισαν να διαφημίζουν εντατικά τις ακριβές παραγωγές τους για την περίοδο 2016-2017. Ιδού μερικές:

Ας ονειρευτούµε: Ενας μεγάλος κόλπος, όλος διαμορφωμένος ώστε να μπορείς να τον περπατήσεις.

Οσο γελάσαμε, γελάσαμε. Ελπίζω, όμως, κάποια στιγμή το κακόγουστο ανέκδοτο να τελειώσει. Για λόγους αισθητικής.

Είχα αγκαζάρει παράθυρο στην επιστροφή από το εξωτερικό - για την ψευδαίσθηση ενός χώρου πιο «ανοικτού» από τον κλειστοφοβικό διάδρομο του αεροσκάφους.

Αυτό µε τις δήθεν σοκαριστικές φωτογραφίες στα πακέτα των τσιγάρων είναι ένα από τα πιο σαχλά ανέκδοτα που έχω ακούσει:

Στο Μοντόκ, κοντά στη Νέα Υόρκη, τη δεκαετία του '80 ένα παιδί εξαφανίζεται. Ενα αγόρι που όπως όλα δείχνουν βρέθηκε σε λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή.

Εκείνο το (προ εικοσαετίας;) σαββατόβραδο είχαμε περάσει θαυμάσια. Σε ένα εστιατόριο, στο κέντρο της Αθήνας, μερικοί φίλοι, φάγαμε, ήπιαμε, λογοφέραμε για θέματα πολιτικής.

Τον ερχόμενο Οκτώβριο που θα ξεκινήσει η προβολή του 7ου κύκλου της σειράς «Walking dead» ο Τσάντλερ Ριγκς, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές από το πρώτο επεισόδιο, θα είναι 17 ετών.

Συνόδευσα έναν φίλο στα επείγοντα ιδιωτικής κλινικής για ένα θέμα υγείας που τελικά, ευτυχώς, δεν ήταν σοβαρό.

Την πάτησα. Εθίστηκα. Μου έγινε απαραίτητο. Δεν το αποχωρίζομαι ούτε κατά τη διάρκεια των διακοπών μου.

Οταν ήμουν μικρός, το τσίρκο θεωρούνταν πρώτης τάξεως ψυχαγωγία για όλη την οικογένεια.

Εχω έναν φίλο που κάθε καλοκαίρι μετράει τα παγωτά που τρώει, όπως άλλοι μετρούν τα μπάνια τους. Kάνει και στατιστική: «Εξήντα παγωτά μέχρι σήμερα, ενώ πέρυσι είχα φάει ογδόντα, δηλαδή είκοσι περισσότερα, δηλαδή…». «Δηλαδή φέτος έχεις γλιτώσει ένα-δύο κιλά». «Το παγωτό δεν παχαίνει», επιμένει, «γαλατάκι είναι, υγιεινό και ελαφρύ». Ως άνθρωπος με δυσανεξία στο γαλατάκι, […]

Στα 81 χρόνια της η διασημότερη γκουβερνάντα του κόσμου επιστρέφει για να κάνει αυτό που γνωρίζει τόσο καλά και στο οποίο χρωστάει το μεγαλύτερο μέρος της φήμης της

Βλέπω στο Internet φωτογραφίες από τις νέες γειτονιές του Λονδίνου. Στις όχθες του Τάμεση, εκεί που κάποτε ήταν βαλτώδεις εκτάσεις, «φυτρώνουν»

Οπως ο κινηματογράφος, έτσι και η τηλεόραση της νέας εποχής (με τα κινηματογραφικών προδιαγραφών σίριαλ) αγαπά πολύ τα κόμικς.

Παρακολουθώντας το φινάλε του «Ταµάµ», του σίριαλ του ANT1 με θέμα τη δύσκολη συγκατοίκηση μιας οικογένειας Ελλήνων με μια οικογένεια Τούρκων,