Δώρα Μάστορα

Η πρωτοπόρος σεφ με το δυναμικό χαρακτήρα και την τολμηρή μαγειρική ματιά, αποτελεί έμπνευση για όλες τις γυναίκες που θέλουν να σπάσουν τα κατεστημένα και να βρεθούν στην κορυφή της παγκόσμιας γαστρονομίας.

Πόσο μακριά θα φτάνατε για να γευτείτε μια μπουγάτσα, ανάλαφρη σαν ανοιξιάτικο αεράκι;

Μια οικογένεια με σεβασμό στην πολιτιστική κληρονομιά του Πόντου έχει βάλει πείσμα της να διασώσει και να διαδώσει την κουζίνα του και τα πολύτιμα προϊόντα του. Επισκεφτήκαμε τη φάρμα τους στο Κιλκίς.

Το ήξερες ότι υπάρχει ένα μαγαζί που μπορείς να ευχαριστηθείς το φαγητό σου με τον πιο απλό, μουσικό και άμεσο τρόπο; Υπάρχουν και αυτά.

Ένα μικρό μαγαζί γεμάτο θησαυρούς γεύσης διασώζει τη σχέση μας με τον μπακάλη σε μια από τις πιο complicated συνοικίες της Αθήνας.

Υπάρχουν γεύσεις που δεν είναι απλώς γεύσεις, είναι μνήμη και πολιτισμός. Η λαγάνα δεν είναι απλώς ένα επίπεδο ψωμάκι με σουσάμι. Από την αρχαιότητα έως σήμερα είναι ένα ζωντανό σύμβολο της ελληνικής παράδοσης, ένα ψωμί που κουβαλά ιστορία χιλιάδων ετών.

Ανεβήκαμε στη Θεσσαλονίκη και γνωρίσαμε έναν μάστορα που παίζει στα χέρια του το αερόφυλλο, έναν καλλιτέχνη με ευαισθησία που δίνει προσωπικότητα σε κάθε δημιούργημά του. Δηλαδή σε κάθε θεϊκή μπουγάτσα που μπαίνει στη βιτρίνα του Μπαντή.

Για μεγάλη μου τύχη, μεγάλωσα την εποχή όπου το βιβλίο κατείχε αδιαμφισβήτητη αξία και θέση μέσα σε ένα σπίτι. Και η μαγειρική, φυσικά, ξεκινούσε από τις λέξεις. Εκείνες τις λέξεις που μας μάθαιναν τεχνικές και μας ξεναγούσαν σε κουζίνες.

Τον έχουμε ζήσει σε μεγάλες κουζίνες, τον έχουμε δει να εξελίσσεται, τον έχουμε αγαπήσει μέσα από τα μαγειρικά reels που ανεβάζει στα social, αφήνοντας το γιο του, Δαβίδ, να γίνεται ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Ήρθε η στιγμή για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Άλσι Σιναναΐ.

Γεννημένη στη Νέα Υόρκη από μητέρα Φινλανδή και πατέρα Έλληνα, η Άινο Μαυριγιαννάκη μεγάλωσε στα Χανιά και ζει τα τελευταία χρόνια στο Ελσίνκι παρασύροντας όλο και περισσότερους Βορειοευρωπαίους στο μεζέ, στον καφενέ και στις γεύσεις που χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η πατάτα μάς δημιουργεί τόσο μεγάλη ευεξία; Άλλοι την έχουν για αντικαταθλιπτικό, άλλοι την έχουν συνδέσει με την παιδική τους ηλικία και άλλοι λατρεύουν απλώς να ακούνε το "κρατς" που κάνει όταν τη δαγκώνουν καυτή από το τηγάνι.

Η Εύη Παπαδοπούλου δεν είναι μόνο ο ιθύνων νους του επιτυχημένου Le Greche, αλλά και μια γυναίκα με προσωπικότητα η οποία αποφάσισε να ακούσει τη φωνή που την καλούσε στην κουζίνα. Έκτοτε, οι λάτρεις του παγωτού -και όχι μόνο- γεύονται τις μαγικές της δημιουργίες.

Η Χρύσα, μια μαγείρισσα που θα μπορούσε να είναι άνετα η πρωταγωνίστρια της ταινίας «Chocolat», μαγειρεύει για εμάς δύο υπέροχα πιάτα σε ένα φωτεινό περιβάλλον που σου επιτρέπει να είσαι ο εαυτός σου.

Ο Γκίκας Ξενάκης μας φιλοξένησε στο σπίτι του μια Κυριακή για να μιλήσουμε για τη γαστρονομία, τα βουνά που αγαπά και τις γεύσεις που ποτέ δεν προδίδει. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε υπέροχα.

Σε μια γωνιά της Αθήνας, τρεις φίλοι αποφάσισαν να φέρουν ξανά στο τραπέζι κάτι που πολλοί θεωρούσαν σχεδόν χαμένο: τη χαρά του να μοιράζεσαι, να γεύεσαι και να βλέπεις το φαγητό να ενώνει τους ανθρώπους γύρω σου.

Η σεφ Μαρίνα Χρονά μοιράζεται τις δικές της μνήμες από τα Χριστούγεννα των παιδικών της χρόνων, τότε που όλη η οικογένεια μαζευόταν γύρω από το τραπέζι τηρώντας ευλαβικά τη δική της γευστική -και όχι μονο-τελετουργία.

Όλοι θέλουμε ένα καλό μανάβικο στη γειτονιά μας, κάτι σαν «Το Μποστάνι» στο Παγκράτι που ξέρεις ότι θα βρεις ό,τι καλύτερο από τη μια έως την άλλη άκρη της Ελλάδας.

Στην ορεινή Αρκαδία υπάρχουν εξαιρετικές επιλογές για φαγητό με μεγάλους πρωταγωνιστές τα ντόπια προϊόντα και τις παραδοσιακές συνταγές.

Το φαγητό της γιαγιάς, το κυριακάτικο γεύμα των παιδικών χρόνων, οι γεύσεις που μας γυρίζουν στις ομορφότερες μνήμες στην Αρκαδία έχουν διασωθεί σαν πολύτιμες συνταγές που αλλάζουν γενιές στόμα με στόμα.

Οι νέοι φούρνοι της πόλης είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί. Αν χρειαζόμαστε κάτι για να ζεστάνει την καρδιά μας, το ψωμί μπορεί να τα καταφέρει υπέροχα. Αρκεί να είναι εκείνο το προζυμένιο που έχουμε στο μυαλό μας. Όπως αυτό του Batard.