Δώρα Μάστορα

Η σεφ και συνιδιοκτήτρια του εστιατορίου Προσήλιο στη Ζάκυνθο, Κρυσταλλία Καραγεώργου, μπήκε στην κουζίνα σχεδόν παιδί. Σήμερα, με περισσότερα από είκοσι χρόνια εμπειρίας πίσω της, μιλά για την πορεία της και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην εστίαση.

Με εμπειρία σε απαιτητικές και διακεκριμένες κουζίνες, η Ερασμία διακρίνεται για την καθαρή και ψύχραιμη ματιά της αλλά και για την ικανότητά της να μένει σταθερή και ακλόνητη στη δική της πορεία.

Η Νάντια Μακρυγιάννη δεν είναι απλώς μια ζαχαροπλάστρια· είναι μια γυναίκα που έχει καταφέρει να βρει τη δική της φωνή σε έναν χώρο απαιτητικό, έντονο και ιστορικά ανδροκρατούμενο.

Η Μάγκυ Ταμπακάκη δεν ακολούθησε τη συνηθισμένη διαδρομή προς την επαγγελματική κουζίνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, έζησε στη Ρώμη και εκεί, λίγο μετά τα 30 της, ανακάλυψε ότι η μαγειρική δεν ήταν απλώς ένα ενδιαφέρον αλλά ένας τρόπος ζωής.

Η Σταυριανή Ζερβακάκου ανήκει στις σεφ που αντιμετωπίζουν τη μαγειρική ως έναν τρόπο αφήγησης της ζωής. Με λόγο προσωπικό, ευθύ και συχνά αιχμηρό, τοποθετείται ανοιχτά για τα ζητήματα ανισότητας, διεκδικώντας έναν πιο δίκαιο και συμπεριληπτικό κόσμο εργασίας.

Η πρωτοπόρος σεφ με το δυναμικό χαρακτήρα και την τολμηρή μαγειρική ματιά, αποτελεί έμπνευση για όλες τις γυναίκες που θέλουν να σπάσουν τα κατεστημένα και να βρεθούν στην κορυφή της παγκόσμιας γαστρονομίας.

Πόσο μακριά θα φτάνατε για να γευτείτε μια μπουγάτσα, ανάλαφρη σαν ανοιξιάτικο αεράκι;

Μια οικογένεια με σεβασμό στην πολιτιστική κληρονομιά του Πόντου έχει βάλει πείσμα της να διασώσει και να διαδώσει την κουζίνα του και τα πολύτιμα προϊόντα του. Επισκεφτήκαμε τη φάρμα τους στο Κιλκίς.

Το ήξερες ότι υπάρχει ένα μαγαζί που μπορείς να ευχαριστηθείς το φαγητό σου με τον πιο απλό, μουσικό και άμεσο τρόπο; Υπάρχουν και αυτά.

Ένα μικρό μαγαζί γεμάτο θησαυρούς γεύσης διασώζει τη σχέση μας με τον μπακάλη σε μια από τις πιο complicated συνοικίες της Αθήνας.

Υπάρχουν γεύσεις που δεν είναι απλώς γεύσεις, είναι μνήμη και πολιτισμός. Η λαγάνα δεν είναι απλώς ένα επίπεδο ψωμάκι με σουσάμι. Από την αρχαιότητα έως σήμερα είναι ένα ζωντανό σύμβολο της ελληνικής παράδοσης, ένα ψωμί που κουβαλά ιστορία χιλιάδων ετών.

Ανεβήκαμε στη Θεσσαλονίκη και γνωρίσαμε έναν μάστορα που παίζει στα χέρια του το αερόφυλλο, έναν καλλιτέχνη με ευαισθησία που δίνει προσωπικότητα σε κάθε δημιούργημά του. Δηλαδή σε κάθε θεϊκή μπουγάτσα που μπαίνει στη βιτρίνα του Μπαντή.

Για μεγάλη μου τύχη, μεγάλωσα την εποχή όπου το βιβλίο κατείχε αδιαμφισβήτητη αξία και θέση μέσα σε ένα σπίτι. Και η μαγειρική, φυσικά, ξεκινούσε από τις λέξεις. Εκείνες τις λέξεις που μας μάθαιναν τεχνικές και μας ξεναγούσαν σε κουζίνες.

Τον έχουμε ζήσει σε μεγάλες κουζίνες, τον έχουμε δει να εξελίσσεται, τον έχουμε αγαπήσει μέσα από τα μαγειρικά reels που ανεβάζει στα social, αφήνοντας το γιο του, Δαβίδ, να γίνεται ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Ήρθε η στιγμή για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Άλσι Σιναναΐ.

Γεννημένη στη Νέα Υόρκη από μητέρα Φινλανδή και πατέρα Έλληνα, η Άινο Μαυριγιαννάκη μεγάλωσε στα Χανιά και ζει τα τελευταία χρόνια στο Ελσίνκι παρασύροντας όλο και περισσότερους Βορειοευρωπαίους στο μεζέ, στον καφενέ και στις γεύσεις που χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η πατάτα μάς δημιουργεί τόσο μεγάλη ευεξία; Άλλοι την έχουν για αντικαταθλιπτικό, άλλοι την έχουν συνδέσει με την παιδική τους ηλικία και άλλοι λατρεύουν απλώς να ακούνε το "κρατς" που κάνει όταν τη δαγκώνουν καυτή από το τηγάνι.

Η Εύη Παπαδοπούλου δεν είναι μόνο ο ιθύνων νους του επιτυχημένου Le Greche, αλλά και μια γυναίκα με προσωπικότητα η οποία αποφάσισε να ακούσει τη φωνή που την καλούσε στην κουζίνα. Έκτοτε, οι λάτρεις του παγωτού -και όχι μόνο- γεύονται τις μαγικές της δημιουργίες.

Η Χρύσα, μια μαγείρισσα που θα μπορούσε να είναι άνετα η πρωταγωνίστρια της ταινίας «Chocolat», μαγειρεύει για εμάς δύο υπέροχα πιάτα σε ένα φωτεινό περιβάλλον που σου επιτρέπει να είσαι ο εαυτός σου.

Ο Γκίκας Ξενάκης μας φιλοξένησε στο σπίτι του μια Κυριακή για να μιλήσουμε για τη γαστρονομία, τα βουνά που αγαπά και τις γεύσεις που ποτέ δεν προδίδει. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε υπέροχα.

Σε μια γωνιά της Αθήνας, τρεις φίλοι αποφάσισαν να φέρουν ξανά στο τραπέζι κάτι που πολλοί θεωρούσαν σχεδόν χαμένο: τη χαρά του να μοιράζεσαι, να γεύεσαι και να βλέπεις το φαγητό να ενώνει τους ανθρώπους γύρω σου.