Γνώμες

Την Πέμπτη στη Φρανκφούρτη, στη συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο Μάριο Ντράγκι

Όταν ο νέος εισέρχεται στην πολιτική αρένα, οι πολιτικοί πειραματισμοί του λόγο απειρίας

Οι ομοιότητες μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι εντυπωσιακές:

Την ώρα που γράφονται οι γραµµές αυτές δεν είναι γνωστόν το αποτέλεσµα των εκλογών.

Το Μέγαρο κλείνει. Δεν είναι σχήμα λόγου. Αν δεν δοθεί νομοθετική λύση μέσα στο τρίμηνο που ακολουθεί, το Μέγαρο θα διακόψει τη λειτουργία του στις 31 Δεκεμβρίου.

Αν θέλει κάποιος να ακούσει ένα ηχηρό «Οχι» στη σύγχρονη Ευρώπη, δεν έχει παρά να οργανώσει ένα δημοψήφισμα επί «ευρωπαϊκών θεμάτων».

Αλλά και τελευταία αν ο Αλέξης Τσίπρας αποδεχθεί τον «μεγάλο συνασπισμό» ή αν εγκλωβιστεί στον μικρό μεταξύ Φώφης, Θεοδωράκη και Γιούνκερ.

Το άρθρο αυτό γράφεται τρεις ημέρες προτού ανοίξουν οι κάλπες.

Ο επικεφαλής και πολλά στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης, καθώς και όλοι σχεδόν οι βουλευτές που ανήκαν στη συμπολίτευση

Για ευνόητους λόγους φιλόξενης επικαιρότητας προηγείται ένα απρόβλεπτο ποίημα επώνυμου μετανάστη που γεννήθηκε στην Αλβανία το 1994

Ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ μάχεται για τη δημόσια εκπαίδευση, στέλνει το παιδί του σε πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο της Αθήνας, γιατί προφανώς δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στην κρατική εκπαίδευση.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, χρειαζόμαστε εθνική συνεννόηση με σαφείς και ρεαλιστικούς στόχους, με προοδευτικό πρόσημο, χωρίς τακτικισμούς και πονηριές.

Θυμάστε πόσο ευκολότερος ήταν ο κόσμος όταν πιστεύαμε όλοι πως το Μνημόνιο χωρίζει τους ανθρώπους στα δύο; Σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς;

Τι είναι η κάλπη; Ερώτηση και αυτή, θα μου πείτε!

Δήλωσε σε συνέντευξή του ο κ. Γιάννης Πανούσης ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι «λαϊκό παιδί, αυθόρμητο, με την πλάκα του, με το ταλέντο του»

Το κρίσιμο ερώτημα των εκλογών δεν είναι το διχαστικό «νέοι / παλιοί» ή το ξεπερασμένο «μνημονιακοί / αντιμνημονιακοί».

Αν και στην προεκλογική περίοδο έγινε εμφανές ότι η συλλογική πείρα της κρίσης και το μέγεθος των προβλημάτων της χώρας

Στη χώρα μας οι κυβερνήσεις συνασπισμού θεωρούνται το αποτέλεσμα μιας αποτυχίας που σχετίζεται με τη μη επίτευξη κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας από κάποιο κόμμα.

Τις τελευταίες εβδομάδες συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα, τα οποία ελάχιστα απασχόλησαν την προεκλογική συζήτηση.

Αντί της πρότασης για εθνική συνεννόηση, καλλιεργείται και πάλι η τάση διαχωρισμού των πολιτών σε δύο κατηγορίες αντιμαχόμενες ανάμεσά τους.