Ο Ομπάμα και το Δόγμα της Εγκράτειας

Η εξωτερική πολιτική του Μπαράκ Ομπάμα θα μπορούσε να οριστεί ως το Δόγμα της Εγκράτειας

Ο Ομπάμα και το Δόγμα της Εγκράτειας | tovima.gr
ΤΟ ΒΗΜΑ/ THE NEW YORK TIMES

Η εξωτερική πολιτική του Μπαράκ Ομπάμα θα μπορούσε να οριστεί ως το Δόγμα της Εγκράτειας. Είναι σαφές, κυρίως στο Κρεμλίνο, ότι ο πρόεδρος είναι δύσπιστος όσον αφορά την αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής ισχύος, επιφυλακτικός όσον αφορά ξένες επεμβάσεις οι οποίες ενδέχεται να μετατραπούν σε μακροχρόνιες δεσμεύσεις, πεπεισμένος ότι η εποχή των επιβαλλόμενων από τις ΗΠΑ λύσεων έχει παρέλθει και επιρρεπής να θεωρεί τις ΗΠΑ όχι μια αναντικατάστατη δύναμη αλλά έναν αναντικατάστατο εταίρο. Έχει υποτιμήσει, στην ουσία, την αμερικανική ισχύ.
Ο Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εκμεταλλεύτηκε αυτήν την ριζική αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής στον Λευκό Οίκο, ιδιαίτερα στην Ουκρανία και, τώρα, και στη Συρία. Ο Ομπάμα ενδέχεται να εκλαμβάνει το γεγονός αυτό ως αδυναμία της Ρωσίας. Μπορεί να χλευάζει την ανάμιξη του Πούτιν ως απόπειρα περισπασμού από την καθοδική πορεία της ρωσικής οικονομίας. Αλλά είναι γεγονός ότι ο Πούτιν έχει ανακτήσει τη ρωσική ισχύ στο κενό που δημιουργήθηκε από την αμερικανική περιχαράκωση και εμφανίζεται αποφασισμένος να καθορίσει την έκβαση στη Συρία χρησιμοποιώντας μέσα τα οποία ο Ομπάμα έχει επιλέξει να μην χρησιμοποιήσει ποτέ. Για τον Πούτιν, είναι σαφές που έγκειται η αδυναμία: στο Λευκό Οίκο.
Η ανάμειξη της Ρωσίας στη Συρία ενδέχεται να είναι παρακινδυνευμένη. Αλλά προς το παρών φαίνεται πως το Κρεμλίνο έχει την πρωτοβουλία με τον Λευκό Οίκο να λειτουργεί ως δύναμη αντιστάθμισης. Η τελευταία φορά που η Ρωσία ήταν τόσο δυναμική και οι ΗΠΑ τόσο συγκαταβατικές ήταν πριν από μία 25ετία, στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Το Δόγμα της Εγκράτειας του Μπαράκ Ομπάμα αντανακλά τόσο τις περιστάσεις όσο και την ιδιοσυγκρασία του. Εκλέχτηκε για να ηγηθεί ενός έθνους εξαντλημένου από τους δύο πιο μακροχρόνιους και ακριβούς πολέμους στην ιστορία του. Οι επεμβάσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν κόστισαν τρισεκατομμύρια δολάρια δίχως να είναι νικηφόρες. Προτεραιότητά του ήταν το εσωτερικό των ΗΠΑ: πρώτα η ανάκαμψη από την κατάρρευση του 2008 και στη συνέχεια η δημιουργία μιας πιο δίκαιης και δίχως αποκλεισμούς κοινωνίας.
Εκτός αυτού, η αμερικανική ισχύς στον 21ο αιώνα δεν θα μπορούσε να είναι αυτή που ήταν στο 20ο αιώνα. Ο πρόεδρος Ομπάμα ήταν πεπεισμένος για την ανάγκη επανακαθορισμού της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής υπό το βάρος ενός διασυνδεδεμένου κόσμου με πιο ισάξιες δυνάμεις και έτεινε περισσότερο προς τη σύνεση και τη διπλωματία παρά στην ισχύ.
«Είμαι περισσότερο προσεχτικός ενδεχομένως από όλους όσον αφορά όχι μόνο τις απίστευτες δυνάμεις και ικανότητες μας αλλά και τα όριά μας », είχε δηλώσει ο Ομπάμα στην επιθεώρηση The New Republic το 2013.
Αλλά όταν το πιο ισχυρό έθνος στη γη και κύριος εγγυητής της παγκόσμιας ασφάλειας εστιάζει στα όριά του, κάποιοι άλλοι το αντιλαμβάνονται αυτό, διακρίνοντας νέες ευκαιρίες και νέους κίνδυνους. Η αστάθεια μπορεί να γίνει μεταδοτική. Το κέντρο δεν μπορεί να αντισταθεί επειδή δεν υπάρχει.
Στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και, πιο καταστροφικά, στη Συρία, ο Ομπάμα φάνηκε να βασανίζεται από αμφιθυμία γεγονός που έκανε τον Πούτιν και τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ να αντιληφθούν πως ήρθε η ώρα να εκμεταλλευτούν την αμερικανική ανακολουθία.
Ο Ομπάμα δεν στερείται θάρρους. Και ούτε είναι ανέτοιμος να ρισκάρει. Χρειάστηκε θάρρος για να καταλήξει σε μια συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Χρειάστηκε θάρρος και για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα. Η επιτυχημένη επιχείρηση για τη δολοφονία του Οσάμα Μπιν Λάντεν ήταν επίσης παρακινδυνευμένη. Η εξωτερική πολιτική του αποδείχτηκε επιτυχής σε πολλούς τομείς. Η Αμερική τερμάτισε τους πολέμους της. Η στροφή προς το εσωτερικό των ΗΠΑ είχε ως αποτέλεσμα την αναζωογόνηση της οικονομίας (τουλάχιστον για κάποιους) και την παροχή ασφάλειας υγείας σε όλους τους Αμερικανούς.
Ωστόσο, το κόστος του Δόγματος της Εγκράτειας ήταν πολύ υψηλό. Πόσο υψηλό δεν γνωρίζουμε ακόμη, αλλά ο πλανήτης είναι σήμερα πιο επικίνδυνος από ότι τα αμέσως προηγούμενα χρόνια. Η δυσπιστία του Ομπάμα όσον αφορά την αμερικανική ισχύ, η ετοιμότητά του να απεμπλακεί από την Ευρώπη και η παθητική του στάση στη Συρία προκάλεσαν συγκρούσεις και διάλυση στη Μέση Ανατολή και αστάθεια στην Ευρώπη, επιτρέποντας στον Πούτιν να αλωνίζει στην παγκόσμια σκηνή.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk