Γνώμες

Είτε πρόκειται για τα αντιπλημμυρικά έργα είτε για ρεβεγιόν, ο Χάρης Δούκας και ο Νίκος Χαρδαλιάς δεν φαίνεται να έχουν ιδιαίτερη επικοινωνία.

Θα πάρει σειρά ο επόμενος;

Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης φτιάξαμε ίσως την καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ. Παρόλο που παραμένει ερωτηματικό αν φτιάξαμε κι όσους δημοκράτες θα χρειαζόμασταν.

Οι δικαστικοί και oi εισαγγελικοί λειτουργοί είναι απαραίτητο να σέβονται κατά τη γνώμη μου τα πρόσωπα που συμμετέχουν σε μια ποινική δίκη και να δείχνουν έναντι αυτών την απαιτούμενη ευπρέπεια και ψυχραιμία!

Ο Σαμαράς έχει περάσει στην επόμενη πίστα και το «είμαι μάχιμος και παρών» ανοίγει την όρεξη σε όσους θέλουν σκληρή δεξιά αντιπολίτευση.

Δεν γίνεται οι διάφορες Κίμπερλι των ήπα να βουτούν στα βαθιά της γεωπολιτικής (που λέει ο λόγος...) και οι δικές μας να εξαντλούν τις ικανότητές τους στην Πισπιρίγκου, τη Μουρτζούκου και τον αστυνομικό της Βουλής.

Tο Φεστιβάλ Δράμας αποφάσισε να προχωρήσει στη διαδικασία επιλογής νέου Καλλιτεχνικού Διευθυντή μέσω ανοιχτής πρόσκλησης (open call) χωρίς να ανανεώσει τη σύμβαση έργου με τον επιτυχημένο σε αυτή τη θέση κ. Γιάννη Σακαρίδη του οποίου η θητεία λήγει.

Οι εξελίξεις που ανοίγουν νέους δρόμους για τη διάγνωση, τη θεραπεία και την πρόληψη πολλών ασθενειών

Οι εμβληματικές όπερες γνωρίζουν «μεγάλες στιγμές» την περίοδο των Χριστουγέννων

Δεν κατηγορώ κανέναν από όσους πίστεψαν ότι ΑΤΙΑ είναι έτοιμα να κατεβούν στο Μιντιλόγλι

Με όλα αυτά τα παράξενα ζώα να επιβάλλουν την παρουσία τους στον κόσμο μας, η νέα χρονιά παίρνει διαστάσεις «Jurassic Park»

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.

Το βέβαιο είναι ότι το ΠαΣοΚ βρέθηκε σχεδόν άθελά του με μια ευκαιρία. Κι εφεξής μόνο το ίδιο θα δείξει αν και πόσο μπορεί να την αξιοποιήσει.

O σεβασμός του δικαιώματος στη ζωή δεν σημαίνει ότι η διατήρηση στη ζωή είναι υποχρεωτική.

Ισως λοιπόν ήρθε η ώρα να συζητήσουμε με νηφαλιότητα και για το ζήτημα αυτό.

Ο Σημίτης, η Ντόρα, ο Εθνικός Κήπος και η «ξεχασμένη μεταρρύθμιση»

Σιγά σιγά η ιδιωτική πρωτοβουλία στην ελληνική εκπαιδευτική σκηνή υποχωρεί, ενώ ο κάθε μεσαίος ή και μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ενός εκπαιδευτηρίου, μπαίνει πλέον καθημερινά στο γραφείο του με μια απροσδιόριστη ανησυχία για το τι ακριβώς συμβαίνει.

Εχω αρχίσει να καταλαβαίνω τι θα πει να συλλέγεις και δη μανιωδώς.

Τι συμβαίνει λοιπόν με το πρόσφατο στέλεχος του ιού; Αλλαξε άραγε προς το ηπιότερο, ή όχι;

Mας υπενθυμίζουν ότι η τέχνη που αξίζει δεν υποτάσσεται – ούτε στον χρόνο, ούτε στις αγορές.