Γνώμες

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.

Ο Κώστας Σημίτης επιθυμούσε την Ελλάδα προσανατολισμένη στις διεθνείς αλυσίδες αξίας, απορρίπτοντας τον προστατευτισμό.

Ο πόλεμος στη Συρία ανέδειξε όχι μόνο την πολυπλοκότητα των πολέμων δια αντιπροσώπων, αλλά και την αδυναμία των κρατών να εξασφαλίσουν σταθερότητα ακόμα και όταν φαινομενικά επιτυγχάνουν στρατιωτικούς στόχους.

Ο Πρόεδρος δεν είναι βοηθός της κυβέρνησης αλλά ούτε της αντιπολίτευσης. Περιμένοντας λοιπόν την απόφαση του Πρωθυπουργού, το ζητούμενο δεν είναι τόσο ποιον ή ποια θα προτείνει αλλά αν θα αποφύγει το λάθος που απέφυγε το 2016.

Ο διανοούμενος Σημίτης τόλμησε εκεί που δεν τόλμησε καμία ελληνική κυβέρνηση πριν ή μετά από τη δική του

Μέσα στον Ιανουάριο αναμένεται νέα απόφαση που θα κρίνει την απόλυση ή μη κι άλλων δικαστικών

Μετά την εκλογική νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ όλοι σχεδόν άρχισαν να «εξορκίζουν» την πολιτική ορθότητα

Τι να κάνει και η Ευρώπη όταν πυλώνες του παγκόσμιου συστήματος παραδίδουν τα όπλα στον τραμπ-ουκισμό;

Ποιος είναι ο πολιτικός κληρονόμος του Κώστα Σημίτη;

Η προκλητική μη εφαρμογή του νόμου στην προκειμένη περίπτωση είναι κάτι που προβληματίζει και εξοργίζει. Η κυβέρνηση οφείλει, όπως έκανε και σε άλλες περιπτώσεις διαδεδομένης παρανομίας, να κινηθεί άμεσα και σοβαρά.

Εκανε αυτά που έλεγε και έλεγε λιγότερα από όσα ήθελε να ακούσει ο ψηφοφόρος.

Οσο κι αν ο Τραμπ προσπαθεί να γράψει τις δικές του σελίδες αυτοκρατορικού μεγαλείου, η ιστορία δεν χαρίζεται, διδάσκει ότι το πραγματικό μεγαλείο δεν μετριέται σε αστέρια πάνω σε σημαίες ή σε εκφοβιστικές πολιτικές, αλλά στη δύναμη της αλληλεγγύης.

Η Ευρώπη επείγει να αντιδράσει σε μια συγκυρία που δεν την ευνοεί. Με Γαλλία και Γερμανία ακέφαλες και με την Ακροδεξιά να προελαύνει.

Ο εκσυγχρονισμός στην πράξη και στην ουσία του είναι άσκηση δύσκολη και απαιτητική, πρωτίστως ατομική και στη συνέχεια συλλογική.

Τα μεγάλα βήματα χρειάζονται μικρά μπλοκάκια.

Ο Κώστας Σημίτης είχε την εικόνα του τεχνοκράτη. Αλλά αυτή η εικόνα τον αδικεί. Ισως η γερμανική του ψυχραιμία και συστηματικότητα, μαζί με το μπλοκάκι στο οποίο σημείωνε τα πάντα, να τον διαφοροποιούσαν από μια κλασική ελληνική πολιτική μορφή. Αλλά στο βάθος είχε το δικό του πολιτικό όραμα και στόχευση

Στην πραγματικότητα η σύγκρουση είναι πρωτίστως φαντασιακή και αφορά το αποτύπωμα του Σημίτη. Φίλοι, αντίπαλοι, θαυμαστές και εχθροί του συμφωνούν τουλάχιστον σε αυτό: η πολιτεία του άφησε στη χώρα ένα ισχυρό αποτύπωμα που διαρκεί και κυριαρχεί έως σήμερα. Μαζί συνεπώς με τα πάθη που ανακυκλώνει.

Όταν οι καθηγητές και οι «δάσκαλοι» δεν παίζουν ορθά το ρόλο τους, τότε πηγαίνουμε ολοταχώς σε ένα πιο ανήθικο κόσμο.

Με τον «Κόκκινο δάσκαλο», ο Νίκος Πλουμπίδης 70 χρόνια μετά τον θάνατό του πήρε την εκδίκησή του λέγοντας «είμαι ακόμα εδώ!»

Η διαφορά ανάμεσα στο απέραντο φρενοκομείο και την προεδρολογία βρίσκεται στην παραλήγουσα.