Γνώμες

Οι δασμοί που επέβαλε ο Ντόναλντ Τραμπ αφορούν ένα μικρό μόνο μέρος της παγκόσμιας δραστηριότητας, δεν θα καταρρεύσει ο κόσμος εξ αυτών.

Ακούγοντας τον Πρωθυπουργό και τους περισσότερους υπουργούς δημιουργείται η αίσθηση ότι αναμασούν τα ίδια και τα ίδια

Ξεχασμένη, σχεδόν αφημένη στο έλεος του όποιου Θεού πιστεύει ο καθένας, είναι η πραγματική, ουσιαστική και κυρίως ανεξάρτητη λειτουργία και ανάπτυξη του Τύπου στην Ελλάδα

Και στην Ελλάδα, αυτό το «φταίει ο δημοσιογράφος» είναι ένα αφήγημα τόσο βολικό που συνοδεύει κάθε κυβερνητική αποτυχία και κάθε βουλευτικό φάλτσο διακομματικά.

Μπορεί να υπάρχει καθησυχασμός από τα επίσημα κυβερνητικά χείλη, όμως το πρόβλημα θα υπάρχει από την επίδραση των δασμών στο σύνολο των οικονομιών της ΕΕ.

Η Ελλάδα, αν και έχει μικρότερη εξάρτηση από τις ΗΠΑ, ενδέχεται να επηρεαστεί έμμεσα, καθώς μια συνολική επιβράδυνση του παγκόσμιου εμπορίου μπορεί να μειώσει τη ζήτηση για ελληνικά προϊόντα και να περιορίσει τις προοπτικές ανάπτυξης

Η εικόνα μιας κυβέρνησης και – συνεκδοχικά – μιας χώρας που «δεν πάει καλά» καταγράφεται σε όλες ανεξαιρέτως τις μετρήσεις της κοινής γνώμης.

Η Δημοκρατία έχει όρια. Αυτά είναι τα όρια του νόμου που η ίδια έχει επιβάλει στον εαυτό της. Κι ότι η ίδια πάντα δημοκρατία έχει αναθέσει στη Δικαιοσύνη την ευθύνη να επιτηρεί τον σεβασμό των ορίων και να τιμωρεί την κατάλυσή τους.

Το κίνημα των Τεμπών, που τείνει να προσλάβει πολιτική υπόσταση, πλαισιωμένο από τον αντισυστημισμό. Ζητεί αλήθεια και δικαιοσύνη. Δεν ήταν δυστύχημα, ήταν έγκλημα.

Κατά περίεργο τρόπο σε μια πολιτισμικά συντηρητική χώρα και με έντονο το θρησκευτικό συναίσθημα, όπως η Ελλάδα, είχε επιτραπεί ήδη από το 2002 η «παρένθετη κύηση» (με δικαστική απόφαση), αλλά μόνο για τις γυναίκες εκείνες οι οποίες δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν δικό τους τέκνο.

Οποιος καλοπροαίρετα νομίζει πως με τον Ερντογάν στην πόρτα και τον Πούτιν στο προαύλιο δεν πρέπει να ενισχύσουμε την άμυνά μας, χρειάζεται επείγουσα επίσκεψη σε ειδικό με λευκή μπλούζα.

Η «καλή» κυβέρνηση, η «κακή» αντιπολίτευση και τα τρία πρόσωπα του Πρωθυπουργού

Η δουλειά ενός κανονικού δημοσιογράφου όπως την αντιλαμβάνονται οι κανονικοί δημοσιογράφοι σε όλο τον ελεύθερο κόσμο είναι να ενημερώνει απερίσπαστος από «γενικές κοινωνικές απαιτήσεις» και από «αγώνες».

Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο το σκανδιναβικό μοντέλο ετοιμότητας δύναται να εφαρμοσθεί σε όλα τα κράτη-μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Ομολογώ ότι δεν ξέρω τι προτιμά η κυβέρνηση αλλά μου φαίνεται απολύτως λογικό να προτιμά απέναντί της τη Ζωή ή τον Βελόπουλο. Δεν θέλει και πολλή σκέψη να καταλάβεις γιατί

Τα τροχαία είναι πέρα από τα τροχαία. Μιλάνε και αυτά δυνατά για τη σημερινή κρίση υποβάθρου. Η Κυβέρνηση έχει υποχρέωση να αναδείξει το ζωτικό αυτό μέτωπο στο ύψος της προσοχής που του πρέπει και αποφασισμένα να σχεδιάσει μια απάντηση

Σε μια εποχή, κατά την οποία οι ανθρώπινες αξίες έχουν πλήρως απαξιωθεί, τα λόγια του παλαιστίνιου γιατρού, αυτού του μαχητή της ειρήνης, αποτελούν διδαχές για τους κυβερνώντες απανταχού της γης, και είναι εμπνευσμένα από τις κλασικές αξίες και αρχές

Ο αμερικανός πρόεδρος, δεν επικαλείται κάτι το συγκεκριμένο, δηλαδή συγκεκριμένα εμπόδια σε συγκεκριμένες αγορές για συγκεκριμένα αγαθά. Ούτε παρατηρείται κάποια διακριτική διαφοροποίηση τιμών εις βάρος των ΗΠΑ, δηλαδή τα ίδια αγαθά να πωλούνται σε υψηλότερες τιμές στις ΗΠΑ. Τα γενικά επιχειρήματα που προσφέρει είναι προφανώς αλυσιτελή και αδύναμα.

Αν κάτι προκύπτει από μια ψύχραιμη και νηφάλια αποκρυπτογράφηση της εγχώριας πολιτικής σκηνής, είναι η απομάγευση των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας, η καθίζηση των προσδοκιών, η έκλειψη εμπιστοσύνης.

Kακό πράγμα η γκρίνια. Eχει κλείσει πολλά σπίτια. Αλλά και χωρίς ιδιαίτερη σημασία όταν είσαι κυβέρνηση. Είναι μέσα στο παιχνίδι. Oπως έλεγε κι ο Κένεντι «όποιος δεν αντέχει τη ζέστη, να μην μπαίνει στην κουζίνα»