• Αναζήτηση
  • Είναι ψεύτες οι ψαράδες;

    Κυριακή σήμερα. Ας αρχίσουμε λοιπόν με ένα ανέκδοτο για συναδέλφους ηλικιωμένους και ένα κουίζ για τους υπόλοιπους.

    Είναι ψεύτες οι ψαράδες; | tovima.gr
    Κυριακή σήμερα. Ας αρχίσουμε λοιπόν με ένα ανέκδοτο για συναδέλφους ηλικιωμένους και ένα κουίζ για τους υπόλοιπους.
    Στο καφενείο του χωριού, με μέτωπο στη θάλασσα, τρεις απόστρατοι αλιείς πίνουν τον καφέ τους. Σιωπούν. Οι σιωπές με τα χρόνια είναι τρόπος τους. Μια στιγμή ο νεότερος, χωρίς κανείς να τον ρωτήσει, μουρμουρίζει.
    «Και να φανταστείς, ότι στα τριάντα μέτρα από τον φάρο βυθίστηκε το «Μέντωρ». Αν τότε ζούσε ο ανιψιός μου από την Καμπέρα, δεν θα μας τα βούταγαν! Μπορεί, μου είπαν, να μείνει δυο ώρες μέσα στο νερό χωρίς μπουκάλες».
    «Εγώ γνώρισα έναν από την Ινδία» λέει ο δεύτερος, «που μπορούσε να μείνει μέσα στο νερό δυο μέρες. Χωρίς μπουκάλες. Αν ήταν εδώ, θα έβρισκε το δωδέκατο κιβώτιο που έκλεψε ο Ιγγλέζος, αντί να φέρνουμε στολές πανάκριβες. Και τι ανεβάζουνε μαθές; Πιρούνια και κατσαρόλες».
    Ο γηραιότερος όλων ανάβει το στριφτό, ρουφάει μια γερή γουλιά…
    «Αυτά δεν είναι τίποτα. Εγώ έχω έναν ξάδερφο που έχει πέσει στη θάλασσα εδώ και δυο χρόνια χωρίς μπουκάλα κι ακόμη δεν εβγήκε».
    Και να συνεχίσουμε με ένα πρωινό κουίζ. Ποιος από τους τρεις ψεύτες νομίζετε ότι θα μπορούσε να είναι ο κ. Τσίπρας;
    Πώς; Δεν το βρήκατε και ορθώς. Διότι ο κ. Πρωθυπουργός δεν είναι ψεύτης. Αυτά που λέει κατά καιρούς τα πιστεύει, για όσο καιρό τα πιστεύει. Την απάντηση στο κουίζ μού την ψιθύρισε ήδη το 2015 ένας φίλος πολιτικός και σοβαρός και αυστηρός. Και πάλι κατά σύμπτωση (;) η απάντηση ήρθε από τη θάλασσα. Μου είπε.
    «Ο Τσίπρας είναι ταλαντούχος. Δεν είναι ψεύτης. Και το ταλέντο του είναι ότι είναι σφουγγάρι».
    Με τους μήνες να περνούν, να αλλάζει το ένα πουκάμισο μετά το άλλο και να παραμένει ο μακροβιότερος Πρωθυπουργός σε πτωχευμένη χώρα παγκοσμίως, κατάλαβα ότι το ταλέντο του κ. Τσίπρα είναι αυτό που διαπίστωσε ήδη το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ο φίλος. «Είναι σφουγγάρι» είπε. Και όσοι τον θεωρούν τελειωμένο, σφάλουν.
    Να σας θυμίσω τι έλεγε με ύφος θυμωμένο, φωνή σπηλαιώδη, πνιγμένος στο δίκιο του σαν τους άτυχους ναυτικούς του «Μέντορα»; Οχι; Καλά. Τα θυμάστε όλοι! Ακόμη και οι ψαράδες μας, στην άκρη της ελληνικής γης.
    Αλλά μια και σήμερα, μέρα φθινοπωρινή, είμαστε στη θάλασσα, ας θυμηθούμε τι είναι τα σφουγγάρια. Ο Αριστοτέλης γνωμάτευσε ότι είναι ζώα. Μετά από αιώνες, επιστήμονες όπως ο Λινναίος ισχυρίστηκαν πως ο Αριστοτέλης έκανε λάθος. Και ότι οι σπόγγοι είναι φυτά. Κούνια που τους κούναγε. Οι νεότεροι επιστήμονες απέδειξαν επιστημονικώς ότι τα σφουγγάρια είναι πολυκύτταροι οργανισμοί, χωρίς εγκέφαλο, κεφάλι, στόμα, μάτια, καρδιά, και πάντως ζώα έστω κατώτερης μορφής.
    Αυτό προφανώς που εννοούσε ο φίλος δεν είχε να κάνει με τη φυσιολογία, αλλά με το χαρακτηριστικό γνώρισμα του σφουγγαριού να ρουφάει το νερό. Στη θάλασσα γιατί έτσι τρέφεται, στη στεριά για να μας εξυπηρετεί στο λουτρό.
    Ρουφάει λοιπόν ο Αλέξης μας και προχωράει. Ρουφάει ιδέες από φίλους του, τις απορροφά στον εγκέφαλο και τις μετατρέπει σε πνευματική τροφή, που εκφράζει τις κατά καιρούς πολιτικές του.
    Πριν από τις εκλογές είχε στην αρχή υιοθετήσει τον Μαρξισμό Λενινισμό, μετά τον Ευρωκομουνισμό, και τον ριζοσπαστικό Σοσιαλισμό των λατινοαμερικανών επαναστατών της Αριστεράς.
    Λίγο πριν από τις εκλογές εκστασιάστηκε με τις ιδέες του κ. Βαρουφάκη και της Σχολής του στην Αμερική. Και, όπως μας γράφει ο Ιωάνης, τον τρέλανε στις ερωτήσεις και του ζήτησε να προετοιμαστεί ως υπουργός για τη Μεγάλη Σύγκρουση με την ΕΕ και τα αποτελέσματα ήσαν ένα νέο μνημόνιο, ένα χαριτωμένο παρ’ ολίγον Grexit, capital controls και ένα θηριώδες φέσι 60-100 δισ. Επειτα, με τη σύγκρουση με την πραγματικότητα αλλά και τη συνδρομή μιας ομάδας αριστερών ρεαλιστών (Δραγ., Τσακ., και ιδίως Πίτσ. – δεν γράφω τα ονόματα μην τους εκθέσω -) αυτονόητα ένα-ένα τα ιερά τέρατα του λαϊκιστικού υπερρεαλισμού αποδεικνύονται δροσουλίτες. Κίνα, Ρωσία και Βενεζουέλα δεν δίνουν λεφτά. «Πήγαινε στο ΔΝΤ- εκεί δίνουμε τα λεφτουδάκια μας για ασφάλεια». Οι μόνοι που δώσανε λεφτά ήσαν οι Ευρωπαίοι και σε αντάλλαγμα – διότι κανείς δεν δίνει τζάμπα – ζήτησαν μνημόνια, ίδια και χειρότερα από αυτά που είχαν υπογράψει οι Γερμανοτσολιάδες. Και τελευταία ο Σφουγγαράκης μας ρούφηξε αμάσητη την πραγματικότητα: ανεργία χωρίς ιδιωτικές επενδύσεις και δάνεια από τράπεζες δεν τιθασεύεται.
    Και το τελευταίο, το πιο νόστιμο: η ανακάλυψη ως αβγού του Κολόμβου της αριστείας των ερευνητών του ΙΤΕ, της ανάγκης επιστροφής των ξενιτεμένων αρίστων και άλλα ωραία. Ενα βήμα μένει και δεν το επιχειρεί, γιατί θα «αυτοκτονήσουν» οι επί της Παιδείας υπουργοί του που ζούνε σε άλλον γαλαξία: τα μη κρατικά πανεπιστήμια.
    Το 2018 θα αποδείξει, δυστυχώς, ότι τα καλά λόγια των επιτηρητών και η αισιοδοξία μας δεν αρκούν για να πεισθούν οι αγοραστές ομολόγων. Χρειάζεται να βρέξει επενδύσεις. Ασε που η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με στροφή 180 μοιρών. Ποιος τους λέει ότι ιερά συμμαχία εσωτερικού δεν θα συνεχίσει τη στροφή μέχρι τις 360!
    Ο ήλιος ανεβαίνει, οι γέροντες ψαράδες σηκώνονται. Τα πρωτοβρόχια δεν έφτασαν στον Νότο. Οι ελιές διψάνε. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα επαναληφθεί η επτάμηνη ξηρασία του ’15. Αλλη χρονιά χωρίς μέλι δεν αντέχεται.
    Ο κ. Αντώνης Τριφύλλης είναι μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου της διαΝΕΟσις, πρώην στέλεχος της ΕΕ.

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Γνώμες