Ο «κόκκινος» Χόιπλ νίκησε την ξενοφοβία και επανεξελέγη πανηγυρικά

Είναι λίγο απ’ όλα: γκρινιάρης, χολερικός, μισογύνης, μισάνθρωπος. Ο δήμαρχος της Βιέννης Μίχαελ Χόιπλ θυμίζει τη φιγούρα του τυπικού Βιεννέζου στα μυθιστορήματα του Γιόχαν Νέπομουκ Νεστρόι

Είναι λίγο απ’ όλα: γκρινιάρης, χολερικός, μισογύνης, μισάνθρωπος. Ο δήμαρχος της Βιέννης Μίχαελ Χόιπλ θυμίζει τη φιγούρα του τυπικού Βιεννέζου στα μυθιστορήματα του Γιόχαν Νέπομουκ Νεστρόι (1800-1861). Παρ’ όλα αυτά, όταν πρέπει, δεν του λείπει η ανθρωπιά. Oπως αυτή που επέδειξε τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες, όταν άνοιξε τις πύλες της πόλης και έδωσε καταφύγιο σε δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που έρχονταν κυνηγημένοι από την Ουγγαρία. Ο σοσιαλιστής πολιτικός είπε «όχι» στην ξενοφοβία, παρ’ όλο που οι πολιτικοί αναλυτές τον παρότρυναν να πάει με το «Zeitgeist», το πνεύμα της εποχής, που ήταν σαφώς ξενοφοβικό. Αυτό του κόστισε κάμποσες ψήφους στις δημοτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής, όχι όμως πάλι τόσο πολλές όσες προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις. Ο Χόιπλ, που εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος το 1994, βγήκε και πάλι νικητής από αυτές. Και η νίκη του αυτή τη φορά ήταν κυρίως νίκη κατά της ξενοφοβίας. Eτσι κατόρθωσε να αποτρέψει τη «νέα οκτωβριανή επανάσταση», όπως ονόμαζε ειρωνικά ο ακροδεξιός αντίπαλός του Χανς-Κρίστιαν Στράχε την επίθεσή του για την κατάληψη του δημαρχείου της πόλης, και να κρατήσει τη Βιέννη «κόκκινη», δηλαδή στα χέρια της (Kεντρο)αριστεράς, όπως ήταν και τα προηγούμενα 100 χρόνια – με μοναδική εξαίρεση το 12ετές διάλειμμα του αυστροφασισμού και του γερμανικού ναζισμού (1934-1945).
Καλύτερη στον κόσμο


Oλα δείχνουν τώρα ότι ο κ. Χόιπλ θα συνεχίσει τη συνεργασία του με τους Πράσινους, επικεφαλής των οποίων είναι η ελληνικής καταγωγής αντιδήμαρχος Μαρία Βασιλάκου. Και αυτό σημαίνει τη συνέχιση μιας πολιτικής που έχει αναδείξει τελευταία την αυστριακή πρωτεύουσα στην πόλη με τον ποιοτικά καλύτερο τρόπο ζωής στον κόσμο: καλύτερη στα μαζικά μέσα μεταφοράς, στις κοινωνικές και υγειονομικές υπηρεσίες, στο πράσινο, στις πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Παρ’ όλα αυτά, το δέος τού ανεξήγητου μένει: πώς είναι δυνατόν ο ένας στους τρεις Βιεννέζους (31%) να ψηφίζει το ακροδεξιό Φιλελεύθερο Κόμμα του κ. Στράχε, το οποίο, εκτός από ρατσιστικό, είναι και αποδεδειγμένα φαύλο, όπως έδειξε η σύμπραξή του στην αυστριακή κυβέρνηση στο διάστημα 2000-2006; Και πώς εξηγείται το γεγονός ότι οι κάτοικοι των παραδοσιακών φρουρίων των Σοσιαλδημοκρατών, όπως το Φαβορίτεν, ή του περίφημου δημοτικού κτιριακού συγκροτήματος Karl Marx Hof στο Ντέμπλινγκ, όλοι τους βέροι προλετάριοι, ψήφισαν πλειοψηφικά υπέρ των Ακροδεξιών;
Ορισμένοι αναλυτές σηκώνουν τα χέρια ψηλά και παραπέμπουν στις ανεπούλωτες πληγές της «αυστριακής ψυχής» ως της πηγής κάθε πολιτικής συμφοράς – αρχίζοντας με τον ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχθηκαν οι Αυστριακοί το 1938 την προσάρτησή τους από τη ναζιστική Γερμανία, ως την εκλογή ενός αυστροφασίστα, του Κουρτ Βαλντχάιμ, το 1986, σε πρόεδρο της αυστριακής δημοκρατίας.
Πόλη διασπασμένη


Αλλοι ωστόσο λένε ότι η εικόνα της πρωτεύουσας είναι, παρά τα φαινόμενα, κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή. Αυτή, τονίζουν, είναι βαθιά διασπασμένη – ταξικά και χωροταξικά. Μια ματιά στον χάρτη αποδεικνύει του λόγου το αληθές: Η Βιέννη αποτελείται από έναν πυρήνα με δύο ομόκεντρους κύκλους: Ο πρώτος είναι το Ring (δακτύλιος), που περιβάλλει τον πυρήνα της πόλης, το πρώτο προάστιο με τους πλούσιους «μπουρζουά». Ο δεύτερος, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων, το Gürtel (ζώνη), που περιβάλλει τα «ευγενή» προάστια με τα εύπορα μεσαία στρώματα. Εξω από το Gürtel βρίσκονται οι φτωχές συνοικίες με τους προλετάριους και πληβείους, μεγάλο μέρος των οποίων είναι πλέον μετανάστες, κυρίως Τούρκοι.
Αντίστοιχη είναι και η εκλογική συμπεριφορά. Στο πρώτο προάστιο κυριαρχεί το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (που συγκυβερνά στην Αυστρία μαζί με τους Σοσιαλιστές), εντός της «ζώνης» προηγούνται οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, ενώ στα εξωτερικά προάστια κάνουν τώρα θραύση οι Φιλελεύθεροι. «Οι κάτοικοί τους είναι πιο επιδεκτικοί στην ξενοφοβία και στη δημαγωγία εναντίον των κυβερνώντων» λέει ο δημοσιολόγος Γκέοργκ Χόφμαν-Οστενχοφ. «Και οι Φιλελεύθεροι είναι πραγματικά καλοί δημαγωγοί». Με πρώτο τον κ. Στράχε, ο οποίος, για να εντυπωσιάσει τη νεολαία, δεν διστάζει να φοράει ένα μπλουζάκι με τη φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα, ή να χορεύει ημίγυμνος στις ντίσκο.
«Nein» στον ρατσισμό


Είναι φανερό ότι μετεκλογικά ο κ. Χόιπλ θα πρέπει να κάνει πολλά για να ανασχέσει το ρεύμα υπέρ των Ακροδεξιών στα φτωχά προάστια. Ενα από τα σχέδια του είναι η επιστροφή στην οικοδόμηση μοντέρνων και άνετων εργατικών πολυκατοικιών, κάτι που είχε παραμεληθεί σοβαρά τις τελευταίες δεκαετίες. Την εποχή του Μεσοπολέμου οι βιεννέζοι Σοσιαλδημοκράτες είχαν στον τομέα αυτόν παγκόσμια πρωτιά. Και σήμερα ακόμη, ένα τέταρτο των 220 χιλιάδων κατοικιών της πόλης ανήκει στον δήμο, που διατίθενται με ασύγκριτα φτηνότερο νοίκι από τις ιδιωτικές. Αυτό όμως προφανώς δεν φτάνει. Ο πληθυσμός της πόλης έχει αυξηθεί τα τελευταία 15 χρόνια κατά 400.000 κατοίκους (συνολικά σήμερα: 1.700.000) και οι ανάγκες έχουν αντίστοιχα αυξηθεί. Η υλοποίηση του σχεδίου θα φέρει σίγουρα πολλές ψήφους πίσω στον κ. Χόιπλ.
Πολιτικά ωστόσο το άστρο του 67χρονου πολιτικού θα συνεχίσει να ανεβαίνει όσο θα αντιστέκεται στην Ακροδεξιά. Σε αντίθεση με άλλα αυστριακά κρατίδια, όπως πρόσφατα στην Ανω Αυστρία, όπου οι Φιλελεύθεροι «σαρώνουν» στις τοπικές εκλογές και στις εθνικές δημοσκοπήσεις που τους φέρουν μακράν πρώτο κόμμα, η Βιέννη έδειξε ότι η αντίσταση στο ξενοφοβικό «πνεύμα της εποχής» αξίζει τον κόπο. Το πάλαι ποτέ προπύργιο της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας έγινε έτσι μοντέλο, όχι μόνο για την υπόλοιπη Αυστρία, αλλά και για όλη την Ευρώπη.


«Μη φιλελεύθερη δημοκρατία»
Το όνειρο των ακροδεξιών

Τα σχέδια του ηττηθέντος στις δημοτικές εκλογές της Βιέννης ακροδεξιού Χανς-Κρίστιαν Στράχε έχουν προσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα. Η «μπογιά» του ναζισμού έχει περάσει. Μπορεί ο διάδοχος του «πατέρα της Ακροδεξιάς» Γιοργκ Χάιντερ (σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα το 2008) να έχει «ανδρωθεί σε νεοναζιστικό περιβάλλον» («Profil») και να παραμένει νοσταλγός του Χίτλερ, όπως έδειξε μια πρόσφατη «αναφώνησή» του ότι «αν κερδίσουμε τις δημοτικές εκλογές θα έχουμε για πρώτη φορά δικό μας δήμαρχο μετά από 70 χρόνια» – πριν από ακριβώς 70 χρόνια, υπενθύμισε η εφημερίδα «Der Standard», ο δήμαρχος ήταν ένας ναζί. Ομως ο στόχος του δεν είναι η επιστροφή στα παλιά, αλλά μια «μη φιλελεύθερη δημοκρατία», ένα αυταρχικό καθεστώς, όπως εκείνο του Βίκτορ Ορμπαν στην Ουγγαρία. Αντίστοιχες είναι και οι απόψεις των στενών συνεργατών του, ορισμένοι εκ των οποίων τις παραμονές των εκλογών διοργάνωναν «πάρτι» μπροστά σε σπίτια τούρκων πολιτών ψήνοντας στη σούβλα γουρουνόπουλα και φωνάζοντας ρατσιστικά συνθήματα.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk