Ο καθρέφτης στην είσοδο του σπιτιού του Μάριου Βουτσινά είχε τη δική του ιστορία. Βρέθηκε ως εμπόρευμα σε ωραιότατο κατάστημα υαλικών της οδού Μητροπόλεως, στολίδι της Αθήνας ήδη από τη δεκαετία του ’20. Η τεχνοτροπία του, φίνα και γαλλική, με κυματιστές ροζέτες και πορσελάνινα καρφιά. Παρ’ όλα τα θέλγητρά του, παρέμενε αποκαρδιωτικά στο ράφι χωρίς ποτέ να αντικατοπτρίσει έναν μόνιμο επισκέπτη, ως το 1967, που η επιχείρηση έκλεισε. Μετά, σκοτάδι και σκόνη, στην αποθήκη του σπιτιού του Γιαννούλη Χαλεπά της οδού Δαφνομήλη. Πριν από μία τετραετία ήρθε στο φως ξανά, μόνο για λίγο, προκειμένου να κριθεί το δυσοίωνο μέλλον του ιδίου και των υπόλοιπων υαλικών: χωματερή ή ανακύκλωση.

Ο καλλιτέχνης και διακοσμητής Μάριος Βουτσινάς παραμέρισε τον διαζευκτικό σύνδεσμο και στρώθηκε στη δουλειά. Το ξεχασμένο εμπόρευμα, χάρη στην ικανότητά του «να αρθρώνει μαγικούς κόσμους και να κατασκευάζει μαγικά αντικείμενα», μετατράπηκε σε ασπίδες με ξίφη, τιάρες, περιδέραια, δαχτυλίδια, μεγάλους καθρέπτες-κολάζ-από-μικρότερους, ακόμη και σε σπονδυλωτά μέτρα αρίθμησης με ευχές σκαλισμένες πάνω τους. Ενας μικρός «Γυάλινος κόσμος» που θα φιλοξενείται από 18/12 στην γκαλερί Genesis, σε επιμέλεια Ιριδας Κρητικού.

Ο τίτλος της έκθεσης είναι, βέβαια, μια σαφής αναφορά στο υλικό, το οποίο ούτως ή άλλως κατηύθυνε τη δημιουργική διαδικασία «της παράτασης ζωής αντικειμένων που κοιμόνταν σε υπόγεια», όπως εξηγεί ο Βουτσινάς, μιλώντας για τη «μανία» του: να εφευρίσκει τρόπους να επαναχρησιμοποιεί αντικείμενα που οι άλλοι πετάνε. Είναι, επίσης, μια μετεξέλιξη της γυάλινης κουρτίνας που είχε στήσει στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς τον Ιούνιο του 2011, με το εντυπωσιακό παιχνίδισμα των αντανακλάσεων του φωτός στη διάφανη επιφάνεια.

Είναι ταυτόχρονα, όμως, και ένα homage στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Τενεσί Γουίλιαμς, για λόγους που χρήζουν περαιτέρω εξήγησης. «Εχω αφιερώσει την έκθεση στον πατέρα μου, τον Ανδρέα Βουτσινά, ο οποίος ήταν πολύ φίλος με τον Γουίλιαμς» διευκρινίζει. «Επειτα, βρίσκω ενδιαφέρον ότι αυτό το εύθραυστο υλικό παραπέμπει με έναν τρόπο ποιητικό στην εύθραυστη ισορροπία των σχέσεων».

Οπως αυτή που είχε με τον πατέρα του. «Εύθραυστη», σαν γυαλί που ράγισε, και ναι μεν ποτέ δεν ξανακόλλησε, αλλά, παρ’ όλα αυτά, δεν έσπασε ποτέ αμετάκλητα σε χίλια κομμάτια. Ο Μάριος μεγάλωσε με τη γιαγιά του. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του Ανδρέα Βουτσινά, ο μεγάλος σκηνοθέτης είναι πανταχού παρών στο σπίτι του γιου του, μολονότι δεν επεδίωξε ποτέ να καλλιεργήσει μαζί του μια, τυπική έστω, γονική σχέση. Μέσα από το πορτρέτο του εικαστικού Αγγελου, μέσα από αντικείμενα που του χάρισε.

Δεν είναι τυχαία αυτή η συνύπαρξη. «Ο Ανδρέας μού ζήτησε την 1η Ιανουαρίου 2010, στις 10.10 π.μ., να πάω στο νοσοκομείο. Εμαθα έτσι ότι δεν είναι ποτέ αργά για να κατανοήσεις τον άλλον και να έρθεις πιο κοντά του. Ηθελα να του δώσω αυτή την ευκαιρία και δεν το μετανιώνω καθόλου. Εξάλλου, δεν ξεχνώ το μεγάλο δώρο που μου έκανε στα 19 μου. Μου έδωσε το κλειδί ενός σπιτιού και μου είπε: “Τώρα μπορείς να φύγεις και να δεις τις γυναίκες με τις οποίες μεγάλωσες από μακριά”. Ηταν ένα μεγάλο βήμα προς την ανεξαρτησία μου»…

* Μάριος Βουτσινάς, «Γυάλινος κόσμος»: γκαλερί Genesis (Χάρητος 35, Κολωνάκι), από τις 18.12.12 ως τις 12.1.13.