Κάτι να καίει

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, συμπληρώθηκε αισίως εξάμηνο από την πυρκαγιά που κατέκαψε το Αττικόν και τον Απόλλωνα στο κέντρο της Αθήνας σβήνοντας με μαύρο μελάνι την ιστορία ενός αιώνα. Και λοιπόν; Υστερα από τις εικόνες της ντροπής μας, που περιφέρονταν ωσάν λάφυρα στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, τα πύρινα δάκρυα των αρχόντων του τόπου, τις δηλώσεις αποτροπιασμού και τις υποσχέσεις άμεσης αποκατάστασης του βαρύτατα τραυματισμένου κτιρίου, σιωπή. Θυμάμαι καλά ότι ο κ. Γερουλάνος ως υπουργός Πολιτισμού είχε υποσχεθεί κάτι χρήματα για την αντιμετώπιση της καταστροφής; Ω, ναι, αυτό συνέβη λίγες ημέρες αργότερα στη Βουλή, όπου τέθηκε το ζήτημα, με τον τότε υπουργό να βεβαιώνει ότι θα χρηματοδοτούσε τη μελέτη και την αποκατάσταση των ζημιών του διατηρητέου κτιρίου. Μπράβο, είπαμε όλοι. Από τότε βέβαια η οικονομική μας κατάσταση επιδεινώθηκε, δύο εκλογικές αναμετρήσεις χρειάστηκε να λάβουν χώρα προκειμένου να κυβερνηθούμε και οι απειλές για το μέλλον μας δεν έχουν σταματήσει, αλλά και… ο λόγος είναι λόγος! Εξάλλου η δημόσια διοίκηση οφείλει να έχει συνέχεια σε ευνομούμενα κράτη. Τούτων δοθέντων φρονώ ότι η υπόσχεση έχει ισχύ και σήμερα, πόσω μάλλον που στην ουσία πρόκειται για υποχρέωση. Ερωτώ λοιπόν: Τι προτίθεται να πράξει η νυν Γενική Γραμματεία Πολιτισμού; Υπάρχει μέλλον στη μαυρίλα της οδού Σταδίου;