«Εχω πρόβλημα με τη δράση»
Ενας μεγάλος κύκλος της ζωής της, της καλλιτεχνικής αλλά όχι μόνο, μόλις έκλεισε. Η οριστική «έξοδος» του Αμόρε από τα θεατρικά δρώμενα βρίσκει την Αννα Μάσχα ύστερα από πολύχρονη συνεργασία να βρίσκεται ενώπιον νέων προκλήσεων και συναισθημάτων. Η ίδια, αν και νιώθοντας άγχος όπως ομολογεί, μάλλον απολαμβάνει αυτή την αλλαγή και ετοιμάζεται να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί σε νέες περιπέτειες. «Συμβαίνουν πολλά. Είμαι στο μεταίχμιο. Επαγγελματικά κυρίως. Αλλά επειδή το επαγγελματικό καταλαμβάνει μεγάλο κομμάτι της ζωής, μπορώ να πω ότι είμαι συνολικά σε μεταβατική φάση… Εκλεισε το Αμόρε στο οποίο εγώ ήμουν πολλά, πολλά χρόνια. Για να καταλάβεις, όταν τελείωσα τη δραματική σχολή πήγα εκεί. Η πρώτη επαγγελματική επαφή μου στα 23 μου ήταν ο Χουβαρδάς! Δεν φοβάμαι, αλλά δεν μπορώ να μη σκέφτομαι το “μετά”. Σίγουρα το περίμενα κατά κάποιον τρόπο. Κυκλοφορούσε ανάμεσά μας η φήμη για το κλείσιμο και μας έζωναν τα φίδια. Εγώ δεν το πολυπίστεψα, για να είμαι ειλικρινής. Ελεγα ότι κάτι θα γίνει και θα παραμείνει σε λειτουργία το θέατρο. Οταν έγινε η ανακοίνωση στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Είναι σαν το διαζύγιο. Ξέρεις ότι θα το πάρεις, αλλά όταν έρχεται η στιγμή δεν σου είναι τόσο εύκολο».
Το «μετά» είναι εδώ, και μαζί με αυτό και τα σχέδια για το μέλλον, ο απολογισμός του παρελθόντος. «Ολα αυτά τα χρόνια δεν έκανα υποχωρήσεις στον καλλιτεχνικό τομέα, αλλά έκανα στο οικονομικό. Ολα γυρίζουν στο μυαλό μου. Ομολογώ ότι μετά το πρώτο σοκ πέρασα σε μια φάση αδράνειας. Εσωτερικής και εξωτερικής. Οχι κατάθλιψη, απλά το τίποτα… Σχέδια υπάρχουν από δω και από κει, απλώς νομίζω ότι θέλω να μην κάνω θέατρο για λίγο. Προς το παρόν διδάσκω υποκριτική και μου αρέσει». Η πρώτη μεγάλη αλλαγή είναι το «ναι» σε τηλεοπτική σειρά. Τόσα χρόνια καριέρας και τώρα το κλείσιμο ενός κύκλου σημαίνει το άνοιγμα ενός άλλου, διαφορετικού. «Εχω πει ήδη ναι για τα “Ματωμένα χώματα”. Είναι η πρώτη φορά που θα κάνω σίριαλ. Το θέατρο το αγαπώ, αλλά είναι σκότωμα».
Εκτός δουλειάς τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Τα μοτίβα επαναλαμβάνονται και οι ίδιοι στόχοι μπαίνουν ξανά και ξανά χωρίς ωστόσο να πραγματοποιούνται. Αποκαλυπτική η ηθοποιός, εξομολογείται: «Οπωσδήποτε θα ήθελα να ακολουθήσω ένα πρόγραμμα σωματικής εκτόνωσης. Τα σκέφτομαι, τα οργανώνω, αλλά δεν τα κάνω ποτέ. Μάλλον έχω πρόβλημα με τη δράση. Στο μυαλό μου όλα είναι ωραία, όταν όμως έρχεται η ώρα να περάσω στο επόμενο επίπεδο, εκεί υπάρχει πρόβλημα. Αυτό το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει είναι δύσκολο και δεν έχει γίνει ποτέ. Ωστόσο κάνω πράγματα για τον εαυτό μου. Το πιο σημαντικό δεν έχει να κάνει με τη φιλαρέσκεια. Μου αρέσει να μιλάω μόνη μου. Αυτό πρέπει να είσαι εντελώς μόνη σου για να το κάνεις. Το ότι μπορώ να έχω δυο-τρεις ώρες την ημέρα και να μιλάω με τον εαυτό μου είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Αν δεν το κάνω, μου λείπει, και είναι μια πολυτέλεια που τη θέλω για μένα. Είναι σαν να κάνω ψυχανάλυση σ’ εμένα. Ακούω τον εαυτό μου – απλώς, αντί για ψυχαναλυτή, το κάνω με τον τοίχο».
Απογοητεύεται εύκολα, αντιμετωπίζει τα δύσκολα, χαίρεται, λυπάται και πάντα παραμένει γήινη. Σχεδόν σαν να είναι πάνω στη σκηνή περνά από το ένα συναίσθημα στο άλλο δίχως να το προσπερνά. «Μπορεί κάποιο σχόλιο να με ρίξει, αλλά στη συνέχεια το αντιμετωπίζω. Στην αρχή όμως μου κόβει τα φτερά, κάτι που σ’ εμένα γίνεται πολύ εύκολα. Οσο μεγαλώνω έχω πάρει την απόφαση ότι τα όνειρα είναι όνειρα. Και ο καθένας έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Αλλωστε στα δύσκολα παίρνω δύναμη από ανθρώπους γύρω μου. Από τους δικούς μου ανθρώπους. Και από τον εαυτό μου. Εχει πολλή μαυρίλα η ζωή, αλλά είμαι πολύ χαρούμενη. Και τώρα εδώ για τη συνέντευξη ήρθα χαρούμενη να την κάνω. Υπάρχουν πράγματα που με χαροποιούν πολύ. Οπως το χιόνι που έπεσε στην Αθήνα τον χειμώνα. Τόσο απλά».
