Τον τελευταίο καιρό αρκετοί γόνοι γνωστών καλών οικογενειών του ροκ είτε γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία, όπως π.χ. ο διάδοχος του Μπομπ Ντίλαν, Τζέικομπ, με το συγκρότημα Wallflowers, είτε αποδεικνύουν ότι διαθέτουν κάτι παραπάνω από γονίδια, όπως π.χ. ο αδικοχαμένος υιός του Τιμ Μπάκλεϊ, Τζεφ, είτε απλώς δηλώνουν παρόντες, όπως π.χ. το μονάκριβο καμάρι του Λέοναρντ Κοέν, Ανταμ
Σε μια εποχή λοιπόν που όλοι ανεξαιρέτως οι κοινωνικοί θεσμοί διέπονται από ένα καθεστώς διαρκούς επανεξέτασης, ο Νίκος Πετρουλάκης αναζητεί απεγνωσμένα τον… πατέρα στην… οικογένεια του ροκ! Από την πρώτη κιόλας στιγμή συνύπαρξης του Αδάμ και της Εύας, οι οποίοι αποτέλεσαν το πρώτο ζεύγος στην ιστορία της ανθρωπότητας, μέχρι τις ημέρες μας, η πλευρά της μητέρας έχει «προβληθεί» πολύ περισσότερο από αυτήν του πατέρα, όσον αφορά τις σχέσεις ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Γεγονός για το οποίο δεν ευθύνονται μόνον η φύση, η λαϊκή παράδοση, η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος, αλλά και οι ίδιοι οι… νομοθέτες, καθώς το Αστικό Δίκαιο ορίζει ρητά (αρ. 1463) ότι η συγγένεια του παιδιού με τη μητέρα ιδρύεται με τη γέννηση και μόνον, ενώ η συγγένεια με τον πατέρα συνάγεται από τον γάμο της μητέρας με τον πατέρα ή ιδρύεται με την αναγνώριση του παιδιού από τον πατέρα, αναγνώριση εκούσια ή δικαστική. Οπως βλέπετε λοιπόν, η σχέση πατέρα – παιδιού δημιουργείται μέσω… τρίτου! (σ.σ.: Η περίπτωση…«Πατήρ – Υιός – Αγιο Πνεύμα» αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα!).
Αμέτρητες γενιές λοιπόν έχουν ανατραφεί με το παραδοσιακό μοντέλο του πατέρα που εργάζεται και στηρίζει οικονομικά την οικογένεια, ενώ η μητέρα φροντίζει το σπίτι και μεγαλώνει τα παιδιά. Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά. Αμφότεροι οι γονείς ασκούν κάποιο επάγγελμα και αναλαμβάνουν από κοινού τόσο το νοικοκυριό όσο και τη φροντίδα του παιδιού, το οποίο μάλιστα περνά τη μισή περίπου μέρα του με την μπέιμπι σίτερ ή, χειρότερα, με τη γιαγιά και τον παππού, έως ότου πάει σε κάποιον παιδικό σταθμό και τελικά σχολείο. Αυτά για τους κοινούς θνητούς. Ολους εμάς δηλαδή.
Ο πατέρας της… μιας νύχτας
Ποιο είναι όμως το μοντέλο του πατέρα στον μαγικό κόσμο του ροκ-εν-ρολ; Αμέτρητοι επώνυμοι καλλιτέχνες έχουν συρθεί, δίκαια ή άδικα, στα δικαστήρια από ανώνυμες θαυμάστριές τους, με σκοπό (ο οποίος έχει φυσικά αγιάσει τα μέσα) την αναγνώριση κάποιου παιδιού και, κατ’ επέκταση, την αποκατάσταση, κοινωνικά και οικονομικά, τόσο του ίδιου όσο και της μητέρας του προπάντων. (σ.σ.: Τρανταχτό παράδειγμα ο Μικ Τζάγκερ, που το ’73 σύρθηκε στα δικαστήρια από την τραγουδίστρια Μάρσα Χαντ, η οποία υποστήριζε ότι ήταν ο πατέρας της θυγατέρας της, Κάρις). Αλλωστε, ο Αστικός Κώδικας αναφέρει σαφέστατα (αρ. 1481) ότι η πατρότητα κατοχυρώνεται αν αποδειχθεί ότι αυτός για τον οποίο προβάλλεται ισχυρισμός ότι είναι πατέρας έχει σαρκική συνάφεια με τη μητέρα κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης. Τέτοιου είδους περιστατικά είναι όχι μόνο συνηθισμένα στον μουσικό χώρο, όπου ευδοκιμούν σχέσεις του στυλ «ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε», αλλά και απόλυτα δικαιολογημένα, καθώς διέπονται από το πνεύμα του «sex, drugs and rock’n’roll». Από εκείνο το σημείο και μετά, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνον από την τύχη να μη συλλάβει δηλαδή η συμπαθής παρτενέρ , αλλιώς άντε να απαλλαγείς από τέτοιου είδους προβλήματα. Πώς θα επιζήσει άλλωστε και η συμπαθής τάξις των δικηγόρων;
Τι συμβαίνει όμως όταν ένα ίνδαλμα της μουσικής έχει αποδεχθεί οικειοθελώς ότι είναι ο αρσενικός γονιός ενός ή και περισσοτέρων παιδιών και έχει αποφασίσει να γίνει όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά μέλος μιας νέας οικογένειας; Είναι εφικτός ο συμβιβασμός της έννοιας «πατέρας» με τη «δημόσια εικόνα» ενός αστέρα του ροκ; Σε μερικές περιπτώσεις η απάντηση είναι, πολύ απλά, καταφατική, όπως π.χ. με τον υγιή πολύτεκνο μορμόνο Ντόνι Οσμοντ ή τον καθωσπρέπει συνειδητοποιημένο οικολογικά, και όχι μόνο, Στινγκ. Τι συμβαίνει όμως με περιπτώσεις όπως αυτή του αιμοσταγούς βρικόλακα επί σκηνής Οζι Οσμπορν ή του μονίμως εμφανιζομένου με μια μπουκάλα Jack Daniels στο ένα χέρι και με μια κουκλάρα στο άλλο Κιθ Ρίτσαρντς; Είναι οι οικογενειακές στιγμές τους ανάλογες με το image τους; Αν ναι, τότε φαντάζομαι τον Οζι να ροχαλίζει χορτάτος μέσα σε ένα φέρετρο, αφού έχει ρουφήξει πρώτα το αίμα ενός ολόκληρου παρθεναγωγείου, και τον Κιθ, τύφλα στο μεθύσι, να προσπαθεί να σχεδιάσει ερωτικά τρίγωνα, τετράγωνα και πολύγωνα.
Οι στοργικοί τσαμπουκάδες
Ή μήπως υπάρχει το «ασυμβίβαστο»; Ας υποθέσουμε ότι ο Τζιμ Μόρισον, ο οποίος υπεραπλούστευσε το οιδιπόδειο σύμπλεγμα στη φράση «πατέρα, θέλω να σε σκοτώσω, μητέρα, θέλω να σε γ…» (The Doors – «The End», 1967), ζούσε τόσο ώστε να προλάβαινε να δει το παιδί του, και μάλιστα αγόρι, να ενηλικιώνεται. Τι θα συνέβαινε; Θα γινόταν πραγματικότητα κάτι που κάποτε επινοήθηκε για να εντυπωσιάσει κάποιους; Και φυσικά δημιουργούνται τα ερωτήματα: η εικόνα την οποία προωθούν οι διάφοροι καλλιτέχνες προς το κοινό είναι πραγματική ή προκατασκευασμένη; Ποιος ο σκοπός ύπαρξης και ο ρόλος της; Και, στο κάτω κάτω της γραφής, πρέπει να τη λαμβάνουμε τοις μετρητοίς ή όχι; Και τελικά, τι σημαίνει το να είσαι πατέρας και να κινείσαι παράλληλα στα όρια του χώρου του ροκ-εν-ρολ; Αραγε οι ζόρικοι τύποι που ποζάρουν στα εξώφυλλα των άλμπουμ με μπόλικο τσαμπουκά λιώνουν από στοργή όταν κρατούν αγκαλιά το παιδάκι τους; Είναι επιτρεπτό να ασχολούνται με αγάπη με το παιδί τους έπειτα από δύο και πλέον ώρες εξάντλησης πάνω στη σκηνή, μπροστά από μερικές χιλιάδες άτομα; Εχουν δικαίωμα να αισθάνονται όπως όλοι οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί πατέρες και να θέτουν σε αμφισβήτηση όλα τα αγνά «πιστεύω» μας γι’ αυτούς; Εχουν και αυτοί δικαίωμα στην πατρότητα ή είναι καταδικασμένοι σε ατέλειωτες μετακινήσεις, εφήμερες απολαύσεις, αδιάφορες γνωριμίες και ανεκπλήρωτες επιθυμίες;
Το ένα ερώτημα φέρνει το άλλο και κανένα μια ικανοποιητική απάντηση. Ο κόσμος των show business κυριαρχείται από κάποια ιδιαίτερα ήθη και έθιμα και οι πραγματικά κερδισμένοι είναι ίσως εκείνοι που κατορθώνουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στον μύθο του ροκ-εν-ρολ και στην πραγματικότητα της καθημερινότητας. Οι υπόλοιποι επιμένουν να παίζουν μαζοχιστικά ένα παιχνίδι με τόσο παράδοξους κανόνες ώστε οι νικητές να είναι πάντα οι ηττημένοι. Και αυτοί που τελικά γράφουν την ιστορία του ροκ-εν-ρολ!
Διάσημοι πατέρες της μουσικής… και τα λιγότερο ή περισσότερο διάσημα παιδιά τους
John Bonham (Led Zeppelin) – Jason Bonham
Pat Boone – Debby Boone
Joe Brown – Sam Brown
Tim Buckley – Jeff Buckley
Johnny Burnette – Rocky Burnette
Johnny Cash – Rosanne Cash
Don Cherry – Neneh Cherry και Eagle Eye Cherry
Leonard Cohen – Adam Cohen
Nat «King» Cole – Natalie Cole
Sam Cooke – Linda Womack (Womack & Womack)
Bob Dylan – Jacob Dylan (Wallflowers)
Pete Escovedo – Sheila Ε.
Gerry Goffin (συνθέτης) – Louise Goffin
Ernest Gold (συνθέτης soundtracks) – Andrew Gold
Berry Gordy Jr (ιδρυτής της Motown) – Rockwell
Woody Guthrie – Arlo Guthrie
Johnny Hallyday – David Hallyday
Len Jawkes (Tremeloes) – Chesney Hawkes
Maurice Jarre (συνθέτης soundtracks) – Jean-Michel Jarre
Harvey Kaplan (Spiral Starecase) – Brenda Κ. Starr
Jerry Leiber (συνθέτης) – Oliver Leiber
John Lennon (Beatles) – Julian και Sean Lennon
Eddie Levert (O’Jays) – Gerald & Sean Levert (Levert)
Ewan Mac Coll – Kirsty Mac Coll
Bob Marley – Ziggy Marley
Jim Morrison (Doors) – Cliff Morrison
Mickie Most (παραγωγός) – Calvin Hayes (Johnny Hates Jazz)
Ricky Nelson – Gunnar και Matthew Nelson (Nelson)
Aaron Neville (Neville Brothers) – Ivan Neville
John Phillips (Mamas & Papas) – Chynna Phillips (Wilson Phillips)
John Raitt – Bonnie Rait
Neil Sedaka – Dara Sedaka
Frank Sinatra – Nancy Sinatra
Ringo Starr (Beatles) – Zar Starkey (Crowd)
Stephen Stills (C, S, Ν & Υ) – Chris Stills
Rufus Thomas – Carla Thomas
Richard & Linda Thompson – Teddy Thompson
Ed Townsend (παραγωγός) – David Townsend (Surface)
Pete Townsend (Who) – Emma Townsend
London Wainwright ΙΙΙ – Rufus Wainwright
Marty Wilde – Kim Wilde
Brian Wilson (Beach Boys) – Carnie και Wendy Wilson (Wilson Philips)
Frank Zappa – Dweezil και Moon Unit Zappa Πάτερ ημών…
Τραγούδια για μπαμπάδες
Cat’s In The Cradle – Mary Chapin
Daddy – Julie London
Daddy Cool – Rays
Daddy Could Swear, Ι Declare – Gladys Knight & The Pips
Daddy, Daddy, Daddy – Janis Joplin
Daddy Don’t Live In That New York City Νο More – Steely Dan
Daddy He Can’t Make Νο Time – Billie Holiday
Daddy Should Have Stayed in High School – Cheap Trick
Daddy You Been On My Mind – Joan Baez
Daddy’s Coming Home – Eddie Floyd
Daddy’s Home – Shep & the Limelites
Daddy’s Song – Nilson
Daddy’s Time – Jackson Browne
Don’t Cry Daddy – Elvis Presley
Father – Judy Collins
Father And Son – Cat Stevens
Father Figure – George Michael
Fool to Cry – Rolling Stones
Fun Fun Fun – Beach Boys
Mommy Where’s Daddy – Red Hot Chili Peppers
My Daddy Knows Best – Marvelettes
My Father’s Song – Barbra Streisand
My Heart Belongs Το Daddy – Marilyn Monroe
My Son Calls Another Man Daddy – Hank Williams
Oh Daddy – Fleetwood Mac
Papa – Paul Anka
Papa Don’t Preach – Madonna
Papa Loves Mambo – Perry Como
Papa Rolled His Own – Tommy James & Shondells
Papa Was a Rollin’ Stone – Temptations
Papa Was Τοο – Joe Tex
Papa’s Got Α Brand New Bag – James Brown
Rockin’ Daddy – Howlin’ Wolf
Swing Your Daddy – Jim Gilstrap
