Στην Ταϊλάνδη ανθεί εσχάτως το άθλημα των ποδοσφαιρικών αγώνων μεταξύ ομάδων ελεφάντων. Εχει το πλεονέκτημα ότι οι παίκτες είναι φθηνοί, δεν ζητούν πριμ, δεν σπάζουν συμβόλαια, δεν φεύγουν όποτε θέλουν. Απαγορεύεται πάντως αυστηρά η χρησιμοποίησή τους από τους παράγοντες, όταν ξεκαθαρίζουν τους λογαριασμούς μεταξύ τους
* Τα κατάφεραν τελικά ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΔΗΚΚΙ, ημερολόγιό μου: κατάφεραν να αποδείξουν πόσο καταστροφικός είναι ο ανιστόρητος και ανορθολογικός αντιαμερικανισμός τους. Κατάφεραν να αποδείξουν πως τα κάτω και τα έξω δεν οδηγούν παρά σε εκρήξεις μάταιης και ατελέσφορης βίας. Τι κέρδισαν οι Σέρβοι, υπέρ των οποίων ουσιαστικά οργανώθηκαν οι εκδηλώσεις, από τις φωτιές και τις λεηλασίες που έγιναν το βράδυ της Παρασκευής στην Αθήνα; Μπορεί οι «Τίγρεις» του σφαγέα εθνικιστή Αρκάν να αγαλλίασαν βλέποντας ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν «αγωνιστές» αντίστοιχης βαρβαρότητας με τη δική τους αλλά οι Σέρβοι που θέλουν να επιβιώσουν ως λαός με δημοκρατία, ευημερία, ελευθερία, πολιτισμό, που θέλουν να βγουν από το άθλιο γκέτο στο οποίο τους έχει κλείσει ο Μιλόσεβιτς, τι κέρδισαν από την καταστροφή του κέντρου της Αθήνας; Αυτοί που κόπτονται υπέρ των «δικαίων του σερβικού λαού» έδωσαν στην ελληνική κυβέρνηση επιχειρήματα για να υπερασπιστεί την υπόθεσή τους; Εκαναν τον υπόλοιπο κόσμο να σκεφθεί ότι ίσως μερολήπτησε εναντίον της Σερβίας οι εικόνες που μεταδόθηκαν σε όλο τον κόσμο; Ή μήπως να σκεφθεί, για μία ακόμη φορά, ότι η βία είναι ενδημική στα Βαλκάνια; Εκαναν μήπως τους ψυχρούς γραφειοκράτες να σκεφθούν πως έχει κόστος η πολιτική τους; αλλά κόστος από όλη αυτή την ιστορία έχει η Αθήνα και η Ελλάδα, όχι το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ενωση ή η Αμερική.
* Δεν αντέχω άλλο, ημερολόγιό μου. Δεν αντέχω να ακούω όλες αυτές τις άθλιες αντιιμπεριαλιστικές ψευδολογίες για την επιθετικότητα της Αμερικής, του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της Τουρκίας και ούτε μία λέξη για τους πολέμους που ξεκίνησαν εναντίον των γειτόνων τους το Ιράκ και η Σερβία. Δεν αντέχω να ακούω ότι οι ίδιοι ευθύνονται για το ’67 και το ’74 Ελληνες έκαναν το πραξικόπημα, Ελληνες στήριξαν τη χούντα, Ελληνες προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Μακάριο εν ονόματι της «Ενωσης», Ελληνες οδηγούσαν το τανκ που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου. Εχουμε φθάσει στην αθλιότητα το δημόσιο Ραδιοφωνικό Ιδρυμα Κύπρου να επικαλείται ως πηγή τον Παττακό για να αποδείξει ότι οι Αμερικανοί οργάνωσαν το πραξικόπημα και την εισβολή και τις απόψεις του Παττακού να τις υιοθετούν και να τις αναμεταδίδουν τα ελληνικά μέντια. Ο Παττακός θεωρείται πλέον έγκυρο πρόσωπο, γίνονται δεκτές οι ερμηνείες του για τα γεγονότα της εποχής όπως ακριβώς είναι έγκυρες και οι απόψεις του Σαντάμ και του Μιλόσεβιτς ως πού θα φθάσει πλέον αυτός ο πρωτόγονος αντιαμερικανισμός που αθωώνει εγκληματίες και δικτάτορες και ενοχοποιεί τον Κλίντον; Δεν μένει παρά να αποκαταστήσουμε κι εμείς τον Ιωαννίδη, όπως οι Κύπριοι τον Σαμψών, και με πλήρη εθνική ομοψυχία πια να διώξουμε και τον τελευταίο Αμερικανό από τη χώρα.
Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί τα πραξικοπήματα του ’67, του ’73, του ’74 συνέφεραν τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ θεωρείται δεδομένο. Ο,τι γίνεται στον κόσμο αυτόν συμφέρει τους Αμερικανούς εκτός από τις διαδηλώσεις του ΚΚΕ, του Συνασπισμού, του ΔΗΚΚΙ. Αφού οι Ελληνες επί επτά χρόνια δεν ανέτρεπαν τη δικτατορία, γιατί θα το έκαναν οι Αμερικανοί; Στον δικό τους σβέρκο καθόταν; Αφού Ελληνες και Κύπριοι δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν τον Αττίλα, γιατί θα το έκαναν οι Αμερικανοί; Δικά τους χώματα κατελάμβαναν; Η παντοδυναμία και η ευθύνη των Αμερικανών για όλα τα κακά που μας έχουν βρει τα τελευταία 50 χρόνια δεν είναι παρά δημαγωγικός λόγος ανεύθυνων πολιτικών που δεν θέλουν να πουν στον κόσμο ότι έχει ευθύνες για όσα συμβαίνουν τελεία και παύλα. Και το μάθημα που μας δίνουν όλοι αυτοί που κόπτονται υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας είναι ότι, όπως ήρθε το κακό, έτσι θα έρθει και το καλό από τους Αμερικανούς. Αυτοί μας κάνουν δούλους των Αμερικανών: το ΚΚΕ, ο Συνασπισμός, το ΔΗΚΚΙ τελείωσε.
* Και τα μέντια, τι να κάνουν τα μέντια; Να ρωτήσουν το κοινό «εσύ τι έκανες επί δικτατορίας;»; Προλαβαίνουν και λένε μόνα τους την απάντηση: «Δεν μας άφηναν οι Αμερικανοί να κάνουμε τίποτε» και απενοχοποιημένοι όλοι βαδίζουμε προς το μέλλον με αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας.
* Δεν έχει σημασία τι είχε η ίδια στο μυαλό της σημασία έχει ότι έβαλε τα δικά μας μυαλά να λειτουργήσουν, η νεαρή Γεωργία, φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών, που στήθηκε ημίγυμνη μέσα σε γυάλινο κλουβί μπροστά στο Πολυτεχνείο, συμμετέχοντας με τον δικό της πρωτότυπο τρόπο στον εορτασμό της επετείου. «Τι θέλει να πει μ’ αυτό;», τι θέλει να πει με τη σιωπή της και τη γύμνια της, σκέφθηκαν όλοι όσοι την είδαν λίγοι επί τόπου, πολύ περισσότεροι στις οθόνες τους.
Οσοι δεν κουράζονται να σκέπτονται, βρήκαν μία ή περισσότερες απαντήσεις απαντήσεις που τις κουβαλούσαν μέσα τους βέβαια και περίμεναν απλώς να τους τεθεί η σωστή ερώτηση για να τις ανασύρουν. Δεν θα τις μάθουμε ποτέ αυτές τις απαντήσεις αν δεν τις συζητήσουμε, αν δεν τις θέσουμε υπό την κρίσιν των άλλων, όπως η Γεωργία έθεσε υπό κρίσιν το σώμα της και τις ιδέες της για το πώς συμμετέχει κανείς στον εορτασμό της επετείου. Και μη συζητώντας χάνουμε και τη χαρά της επικοινωνίας και τη δυνατότητα να δούμε τον κόσμο μέσα από το μυαλό των άλλων χάνουμε δηλαδή τη δυνατότητα να πλουτίσουμε τον κόσμο μας.
Εγώ έχω εσένα για συνομιλητή, ημερολόγιό μου. Λοιπόν, αυτό που διάβασα εγώ στη γύμνια της Γεωργίας ήταν η αντίθεση με όσους την περιτριγύριζαν: με τους πολεμοχαρείς λαβαροφέροντες διαδηλωτές και τους σιδηρόφρακτους αστυνομικούς που τους φρουρούσαν. Σ’ αυτό το πλαίσιο, το γυμνό σώμα είναι ό,τι αφήνουν στο πεδίο της μάχης για τα όρνια οι πλιατσικολόγοι που έρχονται να ολοκληρώσουν το έργο της σύγκρουσης των τακτικών στρατών. Το γυμνό, με επιδέσμους τυλιγμένο σώμα της Γεωργίας ήταν η ίδια ακριβώς η εκδήλωση του Πολυτεχνείου όπως μονότονα, και αηδιαστικά πια, επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε χρόνο: συγκρουσιακή εκδήλωση μίσους. Για μένα, λοιπόν, ημερολόγιό μου, «αυτό που ήθελε να πει» η Γεωργία ήταν έκκληση: Επιτέλους, καιρός για ειρήνη!
Η γύμνια της Γεωργίας δεν ήταν η γύμνια της γέννησης αλλά του θανάτου. Η γύμνια εκδήλωσης που έχει εξευτελιστεί σε αντιαμερικανική διαδήλωση του ΚΚΕ και άλλων νοσταλγών του σταλινισμού με συνοδοιπόρους τους οπαδούς της καθαρής βίας και τους πλιατσικολόγους που περιμένουν να επωφεληθούν. Η γύμνια της Σοφίας ήταν η γύμνια της εκδήλωσης. Αν οι διαδηλωτές σκέπτονταν και συζητούσαν, θα παρατούσαν τα λάβαρά τους και θα έφευγαν. Αλλά αυτοί προτιμούν να κραυγάζουν. Αν του χρόνου υπάρχουν εκατό γυμνές Γεωργίες, ίσως αναγκαστούν να σκεφθούν και να συζητήσουν.
* Να λοιπόν που μάθαμε κάτι σημαντικό από την επίσκεψη του ζεύγους Κλίντον στα ερείπια της Εφέσου· ότι η βιβλιοθήκη της αρχαίας πόλης επικοινωνούσε υπογείως με γειτονικό πορνείο! Και έτσι, επιτέλους, γίνεται σαφές τι εννοούσαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι με τη ρήση νους υγιής εν σώματι υγιεί. Αφήνεις τη γραφή και την ανάγνωση, επιδίδεσαι για λίγο σε ερωτικά αθλήματα και επιστρέφεις με τη σκέψη λαγαρή να συνεχίσεις. Ηρθαν μετά οι χριστιανοί, επέμεναν μελετάτε τας Γραφάς, έγιναν μοναστήρια χωρίς υπόγειες στοές οι βιβλιοθήκες, ατόνησε το σώμα, νεκρώθηκε το πνεύμα. Πώς να μην ακολουθήσει μεσαίωνας;
* Παρά το γεγονός ότι η μετοχή της «Μάικροσοφτ» δεν βυθίστηκε, παρά το γεγονός ότι ο Ντάου Τζόουνς σκαρφάλωσε ξανά στις 11.000 μονάδες, ο Βοκκάκιος κοντεύει να πάθει κατάθλιψη. Οχι επειδή ταλαιπωρείται ο Ντάου Γιάννος της Σοφοκλέους δεν ασχολείται πια με τον εγχώριο τζόγο ο νεαρός μου γείτονας αλλά επειδή διάβασε πως ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς θέλει να φύγει από τον Ολυμπιακό. «Μα πώς είναι δυνατόν να μην είναι ευχαριστημένος με ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο αμοιβή και με εκατομμύρια οπαδούς να τον λατρεύουν και να πιστεύει πως υπάρχουν και καλύτερα;» αναρωτιέται. Τον σκοτώνει το ότι ο Ζάχοβιτς έχει επιτύχει πράγματα αδύνατα για τον ίδιο τον Βοκκάκιο και διεκδικεί ακόμη περισσότερα. Νιώθει αποτυχημένος, άχρηστος, ανίκανος. Είναι σε τέτοια άθλια κατάσταση ώστε φαίνεται να τον παρηγορεί αυτό που του επαναλαμβάνει η Γιασμίν: «Ελα, όταν φθάσεις στην ηλικία του Ζάχοβιτς θα είσαι πλουσιότερος και διασημότερος». Και ο Ζάχοβιτς δεν πρέπει να είναι ούτε 25 χρόνων, ενώ ο Βοκκάκιος 32, νομίζω. Πρέπει να τους πάω σε γιατρό η συνεχής ενασχόληση με το Χρηματιστήριο θα τους τρελάνει και τους δύο.
* Να λοιπόν που ήταν αλήθεια η φρικτή φήμη που είχε φθάσει αβέβαιη ίσως επειδή δεν ήθελα να την πιστέψω: η Πόπη Βουτσινά πέθανε. Εφυγε το κορίτσι με το εύθραυστο σώμα και τα φωτεινά μάτια που διοχέτευαν προς τα έξω το πολύτιμο κράμα ευαισθησίας και δύναμης που ήταν η ψυχούλα της. Τώρα πια μπορούμε να την λέμε ηρωίδα για όσα κατά της δικτατορίας έκανε ως φοιτήτρια, για το θάρρος της απέναντι στα ιεροεξεταστικά πειθαρχικά συμβούλια που έδινε κουράγιο και έμπνευση, για τη γενναιότητά της απέναντι στους βασανιστές του ΕΑΤ-ΕΣΑ, για τη γενναιοδωρία της, για τη μετέπειτα σεμνή της διαδρομή στη γραφή και στην εκπαίδευση μακριά από τη δημοσιότητα της πολιτικής. Η Πόπη ήταν από τα πλάσματα που σημάδευαν όσους την πλησίαζαν και θα βρεθούν όλοι οι τυχεροί σημαδεμένοι τούτη την Κυριακή στις 11.30 στο Πολύτεχνο της οδού Μαυρομιχάλη να την τιμήσουν, να συζητήσουν για τον άνθρωπο που αγάπησαν· μέσα στη θλίψη τους θα συμπεράνουν όμως ότι η Πόπη Βουτσινά μας δίνει ακόμη τη χαρά να σκεφτόμαστε πως η ζωή είναι ωραία, όταν τη θυμόμαστε. Γιατί η Πόπη είχε τότε εξεγερθεί και αγωνιστεί από αγάπη για τους άλλους, όχι από μίσος. Γι’ αυτό και έμεινε μακριά από την πολιτική.
* Σου γράφω για την Πόπη, σαν να την είχα γνωρίσει χθες και μετράω κι έχουν περάσει 25 χρόνια, ημερολόγιό μου. Ενα τέταρτο του αιώνα. Μα πώς είναι δυνατόν αυτό; Πώς είναι δυνατόν να είμαι πια κοντά στην ηλικία που θυμάμαι τον παππού μου παρά στην ηλικία που θυμάμαι την Πόπη Βουτσινά; Κάτι δεν πάει καλά έχει επιταχυνθεί ο ρυθμός που κυλάνε τα χρόνια, είμαι σίγουρος. Πρέπει να αφυπνιστεί η επιστημονική κοινότητα, κάτι να κάνει. Δεν μπορεί να μας αφήνει να γερνάμε με τέτοια ταχύτητα! Diodorus@tovima.gr
