– Καλησπέρα σας. Ενδιαφέρομαι να ενοικιάσω μια πολυθρόνα…


– Στη διάθεσή σας. Εχουμε πολύ αναπαυτικές πτυσσόμενες πολυθρόνες με ειδικό μαξιλαράκι και για το κεφάλι. Η τιμή τους για μία εβδομάδα είναι μόνο 15 ευρώ. Από πού τηλεφωνείτε;


– Από το νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».


– Ωραιότατα, είμαστε πολύ κοντά, μπορείτε να την έχετε σε λίγα λεπτά.


– Κοιτάξτε, δεν ξέρω αν επιτρέπεται να έχω πολυθρόνα, θα ρωτήσω πρώτα την προϊσταμένη για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα.


– Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Αλλά, εάν φοβάστε, ελάτε να την πάρετε και πείτε ότι τη φέρατε από το σπίτι σας.


Ο διάλογος είναι ενδεικτικός. Αποτυπώνει την κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία της Αθήνας και αποδεικνύει ότι το εμπορικό δαιμόνιο του Ελληνα δεν γνωρίζει όρια και απαγορεύσεις. Μια ευρεία γκάμα προϊόντων και υπηρεσιών, από πολυθρόνες και τηλεοράσεις μέχρι πατερίτσες, περούκες και περιποίηση προσώπου, γίνονται αντικείμενο συναλλαγής σε μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας.


Η διακίνηση προϊόντων στα νοσοκομεία απαγορεύεται ρητώς από τους κανονισμούς λειτουργίας τους. Αυτό ωστόσο δεν εμποδίζει τους «εμπόρους» να βρίσκουν τρόπους για να διαφημίζουν την πραμάτειά τους: τα χαρτάκια με τη φίρμα τους υπάρχουν στα πιο απίθανα σημεία των νοσοκομείων. Κολλημένα σε τοίχους, σε τηλεφωνικούς θαλάμους, αφημένα στους χώρους υποδοχής, στα κομοδίνα, γίνονται ανάρπαστα από τους ενοίκους των χώρων αυτών. Οι συνθήκες νοσηλείας άλλωστε το ευνοούν· οι ελλείψεις στις υποδομές και το προσωπικό των νοσοκομείων συμβάλλουν σημαντικά σ’ αυτό το παρεμπόριο. Από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι των νοσοκομείων δηλώνουν ανίσχυροι να τους σταματήσουν παρ’ όλο που έχουν εντείνει τα μέτρα φύλαξης και ελέγχου των εισόδων και ετοιμάζονται να τους αντιμετωπίσουν με νομικά «όπλα». Ηδη τρία νοσοκομεία έχουν αποστείλει εξώδικα προς συγκεκριμένες εταιρείες.


Είδη πρώτης ανάγκης αμέσως μετά την εισαγωγή του ασθενούς στο δωμάτιο του νοσοκομείου αποδεικνύονται η τηλεόραση και η πολυθρόνα (για τον συνοδό του). Αυτά έχουν και τη μεγαλύτερη ζήτηση· περίπου 20 «ξαπλώστρες» την ημέρα διαθέτει σχετικό «κατάστημα» που βρίσκεται κοντά σε μεγάλο νοσοκομείο της πρωτεύουσας. Ενοικιάζονται με την εβδομάδα στην τιμή των 15 ευρώ.


* Ο έλεγχος των προμηθευτών


Κάποια νοσοκομεία όπως ο «Ευαγγελισμός», ο «Αγιος Σάββας» και το ΚΑΤ έχουν ακολουθήσει την οδό του διαγωνισμού για την επιλογή του προμηθευτή των τηλεοράσεων, ενώ η τακτική τους αρχίζει να βρίσκει μιμητές. «Με τον τρόπο αυτόν ελέγχουμε τη διακίνηση των συσκευών, θέτουμε όρια στις υπερβολές που καταγράφονταν – βρίσκαμε ως και τέσσερις τηλεοράσεις σε ένα δωμάτιο – και επιτυγχάνουμε χαμηλότερες τιμές: η ενοικίαση για μία εβδομάδα κοστίζει εννέα ευρώ» λέει ο διοικητικός διευθυντής του ΚΑΤ κ. Γ. Πλάγος.


Και ενώ οι νοσηλευόμενοι δείχνουν να εκτιμούν ιδιαιτέρως τις υπηρεσίες αυτές, στον αντίποδα κινείται το νοσηλευτικό προσωπικό. «Είμαστε ανεκτικοί ως προς τις τηλεοράσεις – αρκεί να υπάρχουν μία-δύο σε κάθε θάλαμο, ανάλογα και με τη χωρητικότητά του. Εμπρός στο θέαμα με τις πολυθρόνες όμως χάνουμε την υπομονή μας. Δεν είναι δυνατόν να μετατρέπεται ένας θάλαμος από τρίκλινος σε εξάκλινος. Φανταστείτε σε αναλογία τι συμβαίνει σε όλο το νοσοκομείο» λέει η κυρία Σταυρούλα Μπούρα, νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός». Στα νοσοκομεία παίδων το νοσηλευτικό προσωπικό ακολουθώντας τις εντολές της διοίκησης παραχωρεί πολυθρόνες στους συνοδούς των μικρών ασθενών εκτιμώντας κάθε φορά τις συνθήκες νοσηλείας. «Παράλληλα είμαστε επιφορτισμένοι και με καθήκοντα… αστυνομικού. Εχουμε τον νου μας μήπως εντοπίσουμε κάποιον έμπορο μέσα στους θαλάμους. Είναι πολυμήχανοι προκειμένου να τα καταφέρουν. Μπορεί να προσποιηθούν ότι είναι συγγενείς κάποιου και μόλις μπουν στον θάλαμο να αρχίζουν να δειγματίζουν πιζάμες» λέει χαρακτηριστικά μια νοσηλεύτρια που εργάζεται στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Από την πλευρά του ο κ. Ν. Ντάνος, πρόεδρος Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», παραδέχεται ότι είναι δυσχερής ο έλεγχος «καθώς τις ώρες του επισκεπτηρίου μπαίνει πολύς κόσμος».


* Τα είδη του εμπορεύματος


Τα «προϊόντα» διαφοροποιούνται ανάλογα με το νοσοκομείο. Οι ασθενείς είναι αυτοί που καθορίζουν και το «εμπόρευμα». Στο ΚΑΤ, για παράδειγμα, δραστηριοποιούνται κυρίως όσοι διαθέτουν προς πώληση ή προς ενοικίαση πατερίτσες, αναπηρικά αμαξίδια και παρεμφερή ορθοπαιδικά είδη, ενώ στο νοσοκομείο «Αγιος Σάββας» φροντίζουν να γνωστοποιούν τα προϊόντα τους όσοι εμπορεύονται ποστίς και περούκες. Η αντιμετώπιση του ασθενούς ως υποψήφιου πελάτη και η μετατροπή του νοσοκομείου σε χώρο μεταπρατήσεων δεν φαίνεται πάντως να ενοχλούν τους ίδιους τους ασθενείς. Στα εξωτερικά ιατρεία του ΚΑΤ έξω από το τμήμα γύψων οι περισσότεροι αναζητούν τα μαγικά χαρτάκια με τις ενοικιάσεις ορθοπαιδικών ειδών. «Από τη στιγμή που πρέπει να φύγω με πατερίτσες από ‘δώ και δεν μου τις χορηγεί εκτός αν είμαι άπορος – διαφορετικά, με παραπέμπει στον ασφαλιστικό μου φορέα για την αγορά τους -, τι θέλετε να κάνω;» αναρωτιέται ένας νεαρός με μπανταρισμένο πόδι. Δίπλα του ένας κύριος, που περιμένει να παραλάβει την ηλικιωμένη μητέρα του η οποία χτύπησε το πόδι της, μόλις ακούει ότι μάλλον θα χρειαστεί ένα καροτσάκι για τη μεταφορά της τρέχει αμέσως να τηλεφωνήσει να το φέρουν.


ΠΟΛΕΜΟΣ Το «λάφυρο» των αποκλειστικών νοσοκόμων


Ενας ακήρυκτος πόλεμος μαίνεται στα νοσοκομεία μεταξύ ελληνίδων και αλλοδαπών αποκλειστικών νοσοκόμων με «λάφυρο» τους ασθενείς. Σύμμαχό τους έχουν τον χρόνο, που μειώνει τη φυσική αντοχή των συνοδών των ασθενών, αλλά και τις ελλείψεις των νοσοκομείων σε νοσηλευτικό προσωπικό. «Οπως και να ‘χει, το θέμα είναι ότι κανένας δεν αφήνει τον άνθρωπό του μόνο στον θάλαμο ενός νοσοκομείου, ιδίως αν είναι μεγαλύτερης ηλικίας ή αν λόγω της φύσεως του περιστατικού δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί» λέει η κυρία Ξένια Αλεξίου, νοσηλεύτρια.


Σύμφωνα με την εκπρόσωπο της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Αποκλειστικών Νοσοκόμων κυρία Γιάννα Καζάκου, η παρουσία τους για έξι ώρες και σαράντα λεπτά κοστίζει στον ασθενή 40 ευρώ την ημέρα, ενώ για το αντίστοιχο διάστημα το βράδυ η «ταρίφα» ανεβαίνει στα 52 ευρώ. Οι αλλοδαπές αποκλειστικές κοστίζουν αρκετά φθηνότερα: έως και 15 ευρώ λιγότερα πληρώνονται για το ίδιο ωράριο. Η εξήγηση είναι απλή: δουλεύουν μόνες τους και δεν δίνουν αποδείξεις. «Μα, τι με ενδιαφέρει εμένα η απόδειξη, εγώ η δουλειά μου θέλω να γίνει» έρχεται η απάντηση διά στόματος μιας κυρίας που έχει τη μητέρα της στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα». «Μόνο, ξέρετε, χρειάζεται λίγη διακριτικότητα» μας εξηγεί. Τι εννοεί; Οτι «η βουλγάρα κυρία που βρήκα έξω από το νοσοκομείο δεν θα φορέσει ρόμπα και θα έλθει ως συγγενής μου στο δωμάτιο, για να ξεκουραστώ κι εγώ λίγο».