Της πρότειναν ακόμη και αυτή τη θέση της υπουργού Δικαιοσύνης! Ομως η Μαρία Καρυστιανού την αρνήθηκε, όπως η ίδια αποκάλυψε σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή της. Πώς θα ήταν δυνατόν να δεχθεί; Η κυρία Καρυστιανού είναι υπεράνω του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Αφησε (προσωρινά, ελπίζουμε) την κβαντική ιατρική στην ησυχία της και κατεβαίνει στην πολιτική, με σημαία της τον άνθρωπο και την αγάπη, για να μας γλιτώσει από τα νύχια του συστήματος. Δεν θα εξαγοραζόταν, λοιπόν, για μια προφορική υπόσχεση που η πραγματοποίησή της εξαρτάται από το άδηλο μέλλον. Το ενδιαφέρον εδώ, όμως, είναι ποιο κόμμα τής έκανε την πρόταση. Αυτό θα είχε αξία να μαθαίναμε, γιατί είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε, για την αυτοπροστασία μας, ποιος μπορεί να είναι τόσο ανόητος και αδίστακτος συγχρόνως. Και αφού ο ίδιος είναι αδύνατο να μας το πει, εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υποθέσεις εργασίας.
Αποκλείουμε εξαρχής τη ΝΔ, διότι η κυρία Καρυστιανού θέλει να στείλει τον πρόεδρο του κόμματος και σημερινό πρωθυπουργό στη φυλακή. Αποκλείουμε και το ΚΚΕ λόγω της αυστηρότητας του θρησκευτικού χαρακτήρα του, όπως επίσης την Πλεύση Ελευθερίας και τη Νίκη. Τη μεν Πλεύση για τον λόγο ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν θα προσέφερε ποτέ υπουργείο σε κανέναν, επειδή θα τα κρατούσε όλα η ίδια για τον εαυτό της, τη δε Νίκη επειδή αυτοί είναι πάρα πολύ ντροπαλοί, αγοραφοβικοί σχεδόν, σε σημείο που δεν πρέπει να μιλάνε ούτε μεταξύ τους. (Κατά πάσα πιθανότητα, μόνο προσεύχονται με κλειστά μάτια ή απλώς κοιμούνται…) Τέλος, αποκλείουμε και την Ελληνική Λύση για τον λόγο ότι ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι μια ηπιότερη εκδοχή της Ζωής Κωνσταντοπούλου ως προς τον αυταρχισμό και δεν θα ανεχόταν ανταγωνισμό. Παρέλειψα να προσθέσω τη Νέα Αριστερά, αλλά δεν πειράζει. Ετσι, με την εις άτοπον απαγωγή, μας μένουν δύο ύποπτοι: ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ…
Από την τελευταία εμφάνισή της, πάντως, είναι φανερό ότι η κυρία Καρυστιανού έχει επιτελέσει προόδους. Μπορεί να μην έχει ακόμη τις απαραίτητες γνώσεις, έχει όμως το περισπούδαστο ύφος του ρόλου. Αν βοηθήσει και το Αγιο Πνεύμα με μια επιφοίτηση στα γρήγορα, ακόμη καλύτερα! Αν δεν προλαβαίνει και έχει σημαντικότερα πράγματα να κάνει, ας της πει μόνο το όνομα του κόμματος. Εκεί έχουν κολλήσει, μας είπε η κυρία Καρυστιανού. Ολα τα άλλα πηγαίνουν πρίμα! Υπομονή, λοιπόν, η σωτηρία δεν αργεί.
ΑΓΩΝΙΑ
Εψαξα να βρω τι ενόχλησε τόσο πολύ τον βουλευτή της ΝΔ Μακάριο Λαζαρίδη ώστε να ξεσπάσει εναντίον του Νίκου Δένδια. Ο βαθύτερος λόγος είναι ασφαλώς η αφ’ υψηλού συμμετοχή του κ. Δένδια στην κυβέρνηση, σαν να ήταν συνεργαζόμενος. Ποια ήταν η αφορμή όμως; Γιατί ο κ. Δένδιας παίζει με πολλή προσοχή τον ρόλο του διαδόχου και μετράει τις λέξεις του. Στο κάτω-κάτω, μια αγωνία του ήθελε να συμμεριστεί, επειδή αισθανόταν οικογένεια, όπως είπε, με τα κομματικά στελέχη της Αιτωλοακαρνανίας. Δεν έχει το δικαίωμα να αγωνιά ο άνθρωπος για κάτι με το οποίο ταυτίζεται, αλλά δεν συμμετέχει; Οπως ο φίλαθλος που αγωνιά για την πορεία της ομάδας του στο πρωτάθλημα χωρίς να παίζει ο ίδιος μπάλα σε αυτή.
Αντιλαμβάνομαι ότι το φιτίλι της υπόθεσης είναι μια διάκριση την οποία έκανε ο κ. Δένδιας στην προς Αιτωλούς και Ακαρνάνες ομιλία του (όπως ελπίζω ότι θα περάσει στην Ιστορία). Είναι η διάκριση μεταξύ κόμματος και παράταξης. Το κόμμα σημειώνει χαμηλές επιδόσεις στις μετρήσεις και το αντιπροσωπεύει ο Μητσοτάκης, ενώ η παράταξη είναι πολύ μεγαλύτερη και την αντιπροσωπεύει ο Δένδιας. Δεν είναι κάτι πρωτότυπο αυτό. Την ίδια διάκριση κάνουν και οι αντιπολιτευόμενοι τον Νίκο Ανδρουλάκη στο ΠαΣοΚ. Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης ή ο Παύλος Γερουλάνος, λ.χ., κάνουν και αυτοί την ίδια ακριβώς διάκριση στη δική τους κριτική προς την ηγεσία. Ας μη μας εκπλήσσει η σύμπτωση. Ολα ΠαΣοΚ είναι! Γαλάζιο ή πράσινο, μικρή σημασία έχει…
ΣΤΟΜΑΧΙ
Το ψέμα, ιδίως όταν το σερβίρεις δημοσίως μπροστά σε κοινό το οποίο δεν σε πιστεύει, θέλει τέχνη και, ίσως ακόμη περισσότερο, θέλει γερό στομάχι. Δείτε, λ.χ., το πρόσωπο της προέδρου του Μεξικού, Κλόντια Σέινμπαουμ, όταν τη ρωτούν ξένοι δημοσιογράφοι αν οι ξένοι επισκέπτες για το Μουντιάλ θα είναι ασφαλείς. Τους απαντά θετικά, ενώ την ίδια ώρα οι συγκρούσεις με το παρακράτος των καρτέλ μαίνονται σαν κανονικός πόλεμος. Το ύφος του προσώπου της, όμως, την ίδια στιγμή τη διαψεύδει, γιατί έχει και συνείδηση του ψέματος και συναίσθηση της ντροπής που την κάνει να νιώθει. Ξέρει ότι έγκυρη απάντηση δεν μπορεί να δώσει χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας των καρτέλ, με τα οποία συγκυβερνά τη χώρα. Συγκρίνετε τη συγκεκριμένη στιγμή της προέδρου Σέινμπαουμ με τις σχεδόν δύο ώρες της ομιλίας του προέδρου Τραμπ στο Κογκρέσο και διαπιστώνετε αμέσως τη διαφορά. Η μία το κάνει από υποχρέωση, ο άλλος από μεράκι και ταλέντο, γι’ αυτό κιόλας το ζει, το ευχαριστιέται και, φυσικά, το πιστεύει και ο ίδιος.
