Aνατρέχοντας σε καταγραφές, πολιτικές δηλώσεις και αρθρογραφία της εποχής, διαπίστωσα ότι το τέλος της Ιρανικής Εξέγερσης το 1979 είχε φέρει διχασμό τότε στους κόλπους της Αριστεράς, η οποία βεβαίως συχνά περιγράφει τον διχασμό, ακόμη κι αν είναι σπαρακτικός, ως μια διαδικασία δημιουργικής ανταλλαγής σκέψης και φυσικής κινητικότητας. Τότε, λοιπόν, πρόσωπα αναφερόμενα στην ανανεωτική πτέρυγα έβλεπαν εχθρικά τη μετάβαση από τον σάχη στους μουλάδες, το ιστορικό «προτσές», όπως έλεγαν, δεν μπορούσε ποτέ να ακουμπά σε οτιδήποτε εκπορευόταν από οποιονδήποτε θεό, τον Αλλάχ ή άλλον. Υπήρχε όμως και ένα άλλο κομμάτι της Αριστεράς που είδε τότε τις εξελίξεις ως μια νίκη του αντιαμερικανισμού. Θα ήθελα να πιστεύω ότι τέτοιου τύπου διλήμματα είναι πλέον ξεπερασμένα για τη σύγχρονη Αριστερά, άρα δεν θα έπρεπε να παράγουν και οποιουδήποτε τύπου αμηχανία σε σχέση με την τοποθέτηση πάνω στα γεγονότα.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι και από την άλλη πλευρά του ποταμού πολιτικά πρόσωπα δεν βοηθούν με τη ρητορική τους σε μια πιο υγιή εξέλιξη της συζήτησης, όταν αρχίζουν αυτά τα «πού είναι τώρα οι αριστερούληδες να στήσουν καμία φλοτίλα για να κάνουν ακτιβισμό». Δηλώσεις οι οποίες πιθανότατα στοχεύουν σκοπίμως σε μετατόπιση του κέντρου βάρους της συζήτησης, ίσως δε να τους προσφέρει και μια ανακούφιση μετά από μια μακρά περίοδο κατά την οποία αναγκάστηκαν να κωφεύσουν απέναντι στη γενοκτονία που συντελέστηκε στη Γάζα. Βρήκαν ευκαιρία τώρα να ξεσπαθώσουν.

H επαφή μου με τα social media συνήθως δεν είναι εκτεταμένη, αλλά αυτές τις μέρες μπήκα για να δω πώς εξελίσσεται η συζήτηση. Από τη μία έβλεπα αιχμές για τους υποστηρικτές του Πρωθυπουργού, από την άλλη αιχμές για τους «αριστερούληδες». Ηταν σαν να βλέπεις να αντιπαρατίθενται δύο πρόσωπα ελλειμματικής αντίληψης σε έναν «διάλογο» μπολιασμένο με σενάρια για πράκτορες και διάφορα άλλα. Ολα αυτά επιχειρούν ένα και μόνο: να θολώσουν τις πραγματικά συνταρακτικές εικόνες ανθρώπων οι οποίοι μάχονται για την ίδια τους τη ζωή, την αξιοπρέπειά τους, για τα δικαιώματά τους απέναντι σε ένα απάνθρωπο καθεστώς που εκτελεί εν ψυχρώ πολίτες στους δρόμους επειδή διαδηλώνουν, χρεώνοντάς τους το υπαρκτό στο Ιράν αδίκημα της «παρακίνησης σε πόλεμο εναντίον του Θεού».

Οσο εμείς μαλώνουμε για το πότε μπορούν ή δεν μπορούν να ενεργοποιηθούν τα κινήματα, περιμένουμε και την απόφαση του καθεστώτος της Τεχεράνης για το πόσοι και πότε θα εκτελεστούν δημόσια, απλά και μόνο για τη συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις. Σύμφωνα με στοιχεία ανθρωπιστικών οργανώσεων, το 2025 ήταν μία από τις πιο σκοτεινές χρονιές για το Ιραν καθώς καταγράφηκε ρεκόρ εκτελέσεων, περισσότερες από 1.500. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό των τελευταίων 35 ετών.