Πολλά θα διαβάσατε φαντάζομαι αυτές τις ημέρες για τα ελληνοτουρκικά με αφορμή το ακόμα υπό σχεδιασμό Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας. Οι ημερομηνίες που παίζουν (τουλάχιστον έως σήμερα) είναι η 10η και 11η Φεβρουαρίου.

Πέρα από τα διαδικαστικά θέλω να μείνω στις όλο και εντεινόμενες φήμες περί αμερικανικής παρέμβασης για τα βρουν Αθήνα και Άγκυρα, που συνδέεται μάλιστα με τη βιασύνη των δύο πλευρών να καθίσουν ξανά στο τραπέζι του διαλόγου προκειμένου να δείξουν στον κόσμο ότι… συζητούν και άρα να μειώσουν τις πιθανότητες αμερικανικής εμπλοκής.

Θα έχετε ακούσει την ελληνική ηγεσία που διαμηνύει ότι για τις διμερείς διαφορές είναι αρμόδιες μόνο οι δύο πρωτεύουσες και ουδείς άλλος. Το ενδιαφέρον είναι ότι συνομιλητής μου που γνωρίζει τα πράγματα της γείτονος επισημαίνει ότι ούτε οι Τούρκοι θέλουν να ακούν για έξωθεν παρέμβαση από πλευράς Ουάσινγκτον.

«Στην Άγκυρα έχουν πολύ υψηλές προσδοκίες από τον Τραμπ σε όλα τα μέτωπα», μου λέει ο ίδιος, «στις οποίες προσδοκίες δεν συμπεριλαμβάνεται κάτι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις». Εγώ απλώς να θυμίσω ότι παραδοσιακά η Τουρκία απεχθάνεται τη διεθνοποίηση των διμερών ζητημάτων που τη χωρίζουν με την Ελλάδα.