Θεόδωρος Πάγκαλος

Μια πρακτική της παλαιοκομματικής φαυλοκρατίας, η οποία οδήγησε τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα,

Στον μικρόκοσμο που μας αρέσει να ζούμε συνήθως περιλαμβάνουμε και μια ιδιότυπη αντίληψη των σχέσεων με τους γείτονες.

Το προηγούμενο κείμενό μας σε αυτές εδώ τις σελίδες προκάλεσε θύελλα στο Διαδίκτυο

Η Προεδρία της Δημοκρατίας είναι ένας θεσμός με ελάχιστες αρμοδιότητες. Εκλέγεται από τη Βουλή και όχι από τον λαό και επομένως η νομιμοποίησή του είναι περιορισμένη.

Η Ελλάδα μέχρι το τέλος του Εμφυλίου χαρακτηριζόταν από την κοινωνική και πολιτική πόλωση.

Μια σύγκρουση με προεκτάσεις, που αφορούν το μέλλον των ευρωπαϊκών λαών και επομένως και του δικού μας, εξελίσσεται αυτές τις ημέρες. Στον φαιδρό και γαλάζιο τόπο μας η κρίση αυτή περνάει ξώφαλτσα.

Στις μέρες που ακολούθησαν την 21η Απριλίου του 1967, εκατομμύρια Ελληνες διαπίστωσαν με τρόμο ότι δίπλα στα ενεργούμενα της στρατιωτικής χούντας που είχαν καταλάβει ένοπλοι δημόσια κτίρια,

Η πολιτική ζωή της χώρας, από την αρχή ως πρόσφατα, ήταν διαρθρωμένη γύρω από μια κοινωνία βαθύτατα διχασμένη.

Το 2001, σε συνεργασία με τον Νίκο Λιούση και τον Αντώνη Πλατανιά, είχα εκδώσει το βιβλίο «Παγκοσμιοποίηση και Αριστερά». Το 2005, αυτή τη φορά μόνο με τον Νίκο Λιούση, είχα εκδώσει το βιβλίο «Εφήμεροι προφήτες.

Να λοιπόν που φτάσαμε στο τέλος μιας προεκλογικής περιόδου που όμοιά της δεν είχε ξαναδεί η χώρα. Οχι πως οι αυτοδιοικητικές ή οι ευρωπαϊκές εκλογές δεν είχαν πάντα και παντού μια εθνική διάσταση.

Η Ιστορία ίσως δεν επαναλαμβάνεται, αλλά οπωσδήποτε συνεχίζεται. Πριν από μερικές μέρες χάσαμε τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που είχε εισβάλει στη ζωή μας, στη δεκαετία του '60, με το «Εκατό χρόνια μοναξιάς»