Μαριλένα Αστραπέλλου

Η τηλεφωνική σύνδεση ήταν προβληματική. «Δεν άκουσα, πού είπες να συναντηθούμε;» ρώτησα τσεκάροντας το σήμα στο κινητό.

Μια θάλασσα από φίδια. Φίδια από πηλό, στο χρώμα του πηλού, εδώ κι εκεί ορισμένα μαύρα.

Τρεις καλλιτέχνες από τρεις χώρες µε πολλούς κοινούς τόπους. Εκεί όπου συναντιούνται η Ευρώπη, τα Βαλκάνια και η Μέση Ανατολή,

Ενας ηλικιωµένος κύριος κρατάει στα χέρια του ένα παιδάκι και το µεταφέρει από τη βάρκα στην ξηρά της Λέσβου.

Τα θυρανοίξια παραμένουν ένας ευσεβής πόθος, όμως την Πέμπτη που μας πέρασε, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα των Μουσείων,

Τα θυρανοίξια παραμένουν ένας ευσεβής πόθος, όμως την Πέμπτη που μας πέρασε, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα των Μουσείων,

Οι λέξεις «Αθήνα» και «Φεστιβάλ» ειπώθηκαν ήπια και μειλίχια. Μόλις όμως ήχησαν στη γυμνή αίθουσα του Φρουρίου Μπελβεντέρε στη Φλωρεντία,

Το έργο που δίνει τον τόνο στην κεντρική έκθεση του «Hypnos Project», στο -1 της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, είναι το «The Dark Side of the Tune» (φωτό αριστερά), της μουσικολόγου Αννας Παπαέτη και του εικαστικού Νεκτάριου Παππά (με τη συμβολή του Ζάφου Ξαγοράρη).

Ενα κεραμικό της δυναστείας των Χαν (206 π.Χ.-220 μ.Χ.) με το logo της Coca-Cola περίτεχνα ζωγραφισμένο επάνω του.

Το πρώτο πράγμα που σου προκαλεί εντύπωση είναι βεβαίως το όνομά του. Το επίθετο του παππού του, Τσαρλς Ιμς, ενός από τους κύριους εκφραστές του μοντερνισμού στην Αμερική,

Οταν επισκέφθηκε την Ελλάδα μαγεύτηκε από τον απλό τρόπο ζωής και τη φιλοξενία των κατοίκων της.

Τα πρωτοποριακά σχέδια επίπλων τους έχουν αναγνωριστεί ως κλασσικά και πολλές δεκαετίες μετά τη δημιουργία τους παραμένουν σύγχρονα. Παράδειγμα όλες οι καρέκλες τραπεζαρίες που σχεδίασαν, όπως η πανταχού παρούσα στα ελληνικά καφέ, Εiffel, από πολυπροπυλένιο.

Το πρώτο κεφάλαιο είχε τίτλο «Βραδινή προσευχή» και άρχιζε με την εξής φράση: «Είναι ώρα να πάω για ύπνο».

Η «Λόλα» θα μπορούσε να είχε υπάρξει μοντέλο του φωτογράφου Γκι Μπουρντέν, αν ήταν βεβαίως γυναίκα και όχι η γνωστή...

Στα ταξίδια τους στα νησιά των Κυκλάδων ως ιχνηλάτες και περιηγητές της γαστρονοµικής παράδοσης, µε στόχο να διατηρήσουν ζωντανές τις µνήµες των νησιών όσο ακόµη υπάρχει χρόνος,

Η μαγνητική performer και σκηνοθέτις, Γου Τσανγκ, «παίζει τη φωνή» και διηγείται θραύσματα από κείμενα της κινεζικής λογοτεχνίας. Στο τσέλο βρίσκεται ο καλλονός Πάτρικ Μπελάγκα και οι εντυπωσιακοί πειραματισμοί του δονούν την αίθουσα επεμβαίνοντας στον τόνο της αφήγησης.

Μια κυρία με ελαφρώς σκωπτικό ύφος άνοιξε κουβέντα περί τέχνης και αναγκαιότητάς της με τον χορευτή Γιάννη Καρούνη όσο εκείνος καθόταν πάνω στην υπερμεγέθη μπάλα του προσπαθώντας να ισορροπήσει.

«Ομως, Μπραντ, αν πληρώσουμε λιγότερο, πώς θα ξέρουν οι φίλοι μας ότι είναι τέχνη;». Η κοπέλα του πίνακα στο ύφος του καλλιτέχνη της ποπ αρτ Ρόι Λιχτενστάιν έχει την απόγνωση στο βλέμμα της.

Για 25 ολόκληρα χρόνια για τον Ανταμ Σίμτσικ το Μαρούσι ήταν μια λέξη από τίτλο βιβλίου του Χένρι Μίλερ.

Σε μια πιο παλιά δεκαετία δυο φίλοι συνομιλούσαν με αφορμή το εκτενές αφιέρωμα στον ύπνο από ένα επιστημονικό περιοδικό.