Γνώμες

Για τους άλλους, για τη συντριπτική πλειονότητα, αυτούς που υπηρετούν από υποχρέωση, η θητεία είναι κάτι διαφορετικό. Χρήσιμο και διδακτικό, οπωσδήποτε, δεν αντιλέγω. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι «κρίκος σύνδεσης».

O νόμος σίγουρα δεν είναι το μόνο μέσο για να δημιουργηθούν συνειδήσεις με κοινωνική ευαισθησία για την προστασία του περιβάλλοντος, τις περιουσίες και τη ζωή των άλλων. Αλλά σίγουρα συμβάλλει, και ίσως κάνει πολλά

Όσοι βλέπαμε με τρόμο τα «ύστερα του κόσμου» να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας, παρηγορούμασταν με το ότι οι γίγαντες της αμερικανικής πολιτικής σάτιρας, όπως ο Τζον Στιούαρτ και ο Στίβεν Κολμπέρ, δεν άφηναν τον Τραμπ σε χλωρό κλαρί.

Πολύ κακό για το τίποτα, η περίφημη μεταρρύθμιση Πιερρακάκη που… διεύρυνε την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας

Αλλά και οι βουλευτές της ΝΔ πώς δέχονται να (τους) φορούν αυτό το ατσούμπαλο, κακοραμμένο κοστούμι;

Πόσο επικίνδυνη είναι μια κυβέρνηση η οποία δεν σέβεται ούτε θεσμούς ούτε διαδικασίες ούτε καν το Σύνταγμα;

Με τόσες φωνές και θεατρινισμούς από όλες τις πλευρές, ο Αριστοφάνης θα ήταν περήφανος για τους – μακρινούς και οριακά αληθινούς – απογόνους του

Παίζοντας με τους θεσμούς, η κυβέρνηση πάτησε το λάθος κουμπί.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν ξεφύγει σε ακραίους χαρακτηρισμούς και εκατέρωθεν κατηγορίες που σπανίως ερμηνεύονται από τα συμφραζόμενα.

Η προστασία Εβραίων πολιτών από στοχοποίηση λόγω της ταυτότητάς τους είναι θεμελιώδης πράξη υπεράσπισης των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας.

Γενικά η Αριστερά κατηγορεί το ακραίο Κέντρο ότι δεν είναι αρκετά αριστερό. Προφανώς. Διαφορετικά, δεν θα ήταν Κέντρο. Στην πραγματικότητα είναι ένα ρεύμα μετριοπάθειας, ορθολογισμού και συνετού ρεαλισμού.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο στην τελική φάση. Ήταν δομικό, σχεδιαστικό και -τολμώ να πω- πολιτικό. Και όμως, λύσεις υπήρχαν

Όλη η αντιπολίτευση είναι εγκλωβισμένη στην εμμονή ότι ο Μητσοτάκης τα κάνει χάλια και πρέπει να φύγει

«... η πρόταση της ΕΕ επιβεβαιώνει το έλλειμμα μιας ευρωπαϊκής ολιστικής στρατηγικής που θα έθετε τα θεμέλια της απαιτούμενης ριζικής ανανέωσης»

«... αυτό που το σινεμά του Ταρκόφσκι προσφέρει Είναι χώρος. Χρόνος. Και πάνω απ' όλα: βλέμμα. Το βλέμμα που παραμένει χωρίς να αποστρέφεται».

Αυτό που με έλκυε και με εντυπωσίαζε ανέκαθεν στις ιστορίες του Μαρκ Τουέιν ήταν ο τόσο μακρινός και ανοίκειος κόσμος τους

Η αναβίωση του αρχαίου δράματος αποτέλεσε μέρος της συλλογικής εμμονής του δυτικού κόσμου με την κλασική αρχαιότητα, την οποία έχουν περιγράψει πολλές έρευνες που μελετούν τη Γερμανία μετά τον Βίνκελμαν, τη δημοκρατική Αμερική, τη Γαλλία της Επανάστασης ή της Τρίτης Δημοκρατίας και τη βικτοριανή Αγγλία.

Η δύσκολη έννοια της καλοσύνης είναι συνυφασμένη με την έννοια της εγγύτητας: σχολιάζουμε από μακριά, καταδικάζουμε στα πληκτρολόγιά μας, στέλνουμε τον οβολό μας μέσω τραπεζικού λογαριασμού ως άλλοθι φιλανθρωπίας σε κάθε γωνιά του κόσμου...

Η ιστορία της δεκαετίας του 1960 βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο

Η επιστροφή στην εργασιακή αξιοπρέπεια απαιτεί στοχευμένες, νομοθετικές παρεμβάσεις που θα θέσουν ξανά τον άνθρωπο στο επίκεντρο.