Γνώμες

Ο ανατολικός γείτονάς μας, φαίνεται να βρίσκει ρόλο, και μάλιστα σημαντικό, στο νέο ασταθές περιβάλλον, εμείς;

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.

Οι ναύαρχοι του Πολεμικού Ναυτικού είναι πεπεισμένοι πλέον ότι το καταδρομικό «ανατινάχθηκε» από αντιπλοϊκούς πυραύλους τους οποίους εκτόξευαν οι Ουκρανοί και εξηγούν γιατί προκρίνουν αυτήν την εκδοχή.

Οπως καταγράφονται τα αριθμητικά όρια της απήχησης των πολιτικών δυνάμεων σήμερα, ο επόμενος κύκλος εξουσίας φέρει μαζί του την ανάγκη της πολιτικής συνεργασίας και συνεννόησης.

Ο πονηρός όσο και ειρηνοκάπηλος σοβιετικός όφις εξαπατούσε τρυφερές και λιγότερο τρυφερές ειρηνόφιλες ψυχές, ωθώντας τες/μας στην... ειρηνοαφέλεια.

Η σημερινή ζοφερή πραγματικότητα της βίαιης εισβολής στην ουκρανική γη από τη γείτονά της Ρωσία ξυπνά μόνο τις χειρότερες μνήμες και το κυρίαρχο αίσθημα που προκαλεί είναι ο αποτροπιασμός.

Αν οριστικοποιηθεί η αποβολή της Ρωσίας από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση, οι ρώσοι πολίτες θα στερηθούν ένα σημαντικό μέσο έννομης προστασίας των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων τους, που είναι η ατομική προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Ο χρόνος λήψης μέτρων στον ευαίσθητο και ευμετάβλητο πρωτογενή τομέα είναι καθοριστικός.

Το καταδρομικό βυθίστηκε την ώρα που το ρυμουλκούσαν στο λιμάνι.

Ο πόλεμος της Ουκρανίας θα λήξει - ευχόμαστε το συντομότερο - αλλά θα παραμείνει μια μελανή κηλίδα για τη Ρωσία και τον αυταρχικό ηγέτη της.

Οσοι γύρισαν την πλάτη στην ομιλία Ζελένσκι, πριν καν ακούσουν όσα είχε να πει, δεν στηρίζουν τον ουκρανικό λαό απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα.

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.

Απέναντι σ' αυτή τη συγχυτική εικόνα, ειδικοί και μη προσπαθούν να κερδίσουν αναγνωρισιμότητα και δημοσιότητα σχολιάζοντας αποσπασματικά και τροφοδοτώντας την ηδονοβλεπτική πείνα του τηλεοπτικού κοινού.

Η αλήθεια είναι ότι λίγο πριν ταξιδέψουν στο Μονακό, επιθυμούσαν να δώσουν το «παρών» σε κάποια private parties αγαπημένων τους προσώπων. Οπως αυτό του Χρήστου Ιωάννου. Ενα birthday party αποκλειστικά για καλούς φίλους. Απρίλιος.

Οι μαρτυρίες από την Μαριούπολη είναι πλέον ανατριχιαστικές. Πτώματα παντού και όχι μόνον στους δρόμους, αλλά και στις αυλές...

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο

Ταΐζουμε το φαντασιακό μας με σκέτο αέρα, όμως η Ιστορία αλλά και η ψυχολογία έχουν αποφανθεί τελεσίδικα πια πως τα συλλογικά παραμύθια τα έχουν ανάγκη όσοι τρώνε πόρτες τη μία μετά την άλλη στον προσωπικό τους βίο.

Κάποιος, φαίνεται, συγχέει την έννοια του κράτους που υπάρχει για να υπηρετεί τον πολίτη και τη μέσω του κράτους άσκηση εξουσίας.