Ενόψει των ημερών θα ήταν καλό να στοχαστούμε σε σχέση με ένα ερώτημα το οποίο έχει απαντηθεί εντελώς διαφορετικά στο πέρασμα των αιώνων. Με άλλα λόγια ήταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ένας «κοινωνικός ταραξίας» της εποχής εκείνης;
Προσωπικά η ανάλυση η οποία πάντοτε με γοήτευε πάνω σε αυτό το θέμα, ήταν η ανάλυση εκείνη η οποία είχε υιοθετηθεί από τον Ισπανό συγγραφέα , θεολόγο και δημοσιογράφο Juan Arias στο βιβλίο του «Ιησούς o μεγάλος άγνωστος» (2002).
Άσχετα με το εάν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί, είναι μια έξοχη προσέγγιση την οποία αξίζει να την ανιχνεύσουμε δογματικά.
Σύμφωνα λοιπόν με την ανωτέρω φιλοσοφία, ο Ιησούς διακήρυττε μια ριζοσπαστική αλλαγή, όχι όμως βίαια. Μια αλλαγή που ξεπερνούσε την έννοια της απλής πολιτικής ή κοινωνικής επανάστασης.
Δεν θα ήταν αρκετό να εγκαταλείψουν οι Ρωμαίοι την Παλαιστίνη. Θα του άρεσε βέβαια, αλλά δεν θα του αρκούσε. Αν αυτό συνέβαινε, τότε θα είχε μείνει απλώς ως ένας από τους πολλούς μεσσίες της εποχής εκείνης, χωρίς να αφήσει το αυτόνομο ίχνος του επί της Ιστορίας. Η δική του επανάσταση ήταν αντίθετα μια επανάσταση πιο ουσιαστική και οικουμενική.
Η δική του επανάσταση δεν βασιζόταν στα όπλα και σε μια πιο δημοκρατική ή λιγότερη άδικη κοινωνική αλλαγή. Ο Ιησούς απεναντίας πρότεινε μια επανάσταση που ξεκινούσε από τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης.
Και η θρησκεία (με την έννοια του Θεού εκδικητή) ήταν εκείνη που υποδούλωνε τους ανθρώπους και υπέτασσε τις συνειδήσεις τους, εκείνη που τρομοκρατούσε και δικαιολογούσε την ύπαρξη των κοινωνικών τάξεων (Arias, 292).
O Iησούς αντίθετα ήθελε να επιφέρει τη μεγάλη επανάσταση ενός θεού που δίνει ελπίδα σε δίκαιους και αμαρτωλούς , που δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες , πιστούς και άπιστους , αγνούς και ακάθαρτους.
Για αυτό το λόγο και «αγκάλιαζε» με την αγάπη του όσους περιφρονούσε η τότε «καθωσπρέπει» κοινωνία, από τις πόρνες μέχρι τους δαιμονισμένους, από τους λεπρούς -που αντιμετωπίζονταν όπως οι φορείς τους AIDS σήμερα- μέχρι τους ζητιάνους, τους αστέγους και τους άνεργους.
Η αλλαγή τούτη που πρότεινε ο Ιησούς κήρυσσε την παγκόσμια αδελφοσύνη και τη μεταβολή την οποία είναι απαραίτητο να κάνει κάθε άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής στην άβυσσο της ψυχής και της προσωπικότητας του. Έτσι, στόχευε στη ριζική αλλαγή του σκέπτεσθαι και των ανθρώπινων σχέσεων, ώστε να αναδυθεί ένα κόσμος με περισσότερη αξιοπρέπεια.
Και υπό το πρίσμα αυτό θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και κάτι άλλο.
Δηλαδή, ότι η πλειονότητα των επαναστάσεων που έγιναν κατά την εξέλιξη της παγκόσμιας Ιστορίας απέτυχαν, γιατί αντί να επικεντρωθούν στην αποκατάσταση της καταρρακωμένης ανθρώπινης αξιοπρέπειας , κατέληξαν στο τέλος να ευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (αυτές οι ίδιες οι «επαναστάσεις»), με την υιοθέτηση αυταρχικών ή φασιστικών λογικών.
Μέσα στο πλαίσιο αυτό « Επανάσταση δεν σημαίνει να πυρπολήσουμε ένα δημόσιο κτίριο . Επανάσταση σημαίνει να θεραπεύσουμε αυτό που δεν μπορεί να θεραπευτεί εύκολα. Να κάνουμε κάθε άνθρωπο υπεύθυνο για τη ζωή του. Να γνωρίζουμε πώς να επικοινωνούμε με τον πλησίον με υπομονή και σοφία».
Ενόψει των ημερών λοιπόν, ας στοχαστούμε πάνω σε αυτές τις ωραίες σκέψεις (άσχετα με το εάν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς)!
Υ.Γ Η ειρήνη που επεδίωκε ο Ιησούς ήταν διαφορετική και γεννιόταν από την πίστη, όχι από την εξουσία και την επιβολή. Ο Ιησούς δεν θα συμμεριζόταν ποτέ τη φράση του Γκαίτε «Προτιμώ την αδικία από την αταξία». Όχι.
Ο Ιησούς προτιμούσε την αταξία που δημιουργεί ο αντικομφορμισμός και προτιμούσε την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από την αδικία. Δεν ήταν από τους φιλήσυχους και βολεμένους ανθρώπους , γιατί γνώριζε πολύ καλά πως κανείς δεν μπορεί να επαναπαύεται στην τάξη , όταν υπάρχει έστω και ένας ταπεινωμένος και σκλαβωμένος άνθρωπος» (Arias).
Ο κ. Γρηγόρης Καλφέλης είναι Καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ
