Να ομολογήσω την αμαρτία μου. Μπορεί να μην είμαι ακριβώς νεοσύλλεκτος στη δημοσιογραφία αλλά την Ωραία Ελένη δεν την πρόλαβα.
Ετσι δυσκολεύομαι να λύσω τη μεγάλη απορία των αναγνωστών αν η κυρία ήταν κάτι σαν Μάργκοτ Ρόμπι της εποχής ή αν είχε αρπάξει λίγο στο ψήσιμο, όπως μας λέει ο Κρίστοφερ Νόλαν.
Αν και μικρή σημασία έχει τελικά.
Αφού την ήθελε ο Μενέλαος και τη φλέρταρε ο Πάρις, εμάς μας περισσεύει. Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν Κωνσταντοπούλου, το χρώμα της Ωραίας Ελένης θα μας νοιάξει;
Παρ’ όλο που σε όλα πρέπει να σεβόμαστε το μέτρο των πραγμάτων. Ο Νατσιός κατήργησε τον Δαρβίνο επειδή κατάλαβε ότι υπονοούσε πως η Μεγαλόχαρη έχει μακρινή συγγένεια με μαϊμούδες.
Ιησούς Χριστός και μακριά από εμάς!
Κάτι τέτοια ακούει η Καρυστιανού και θα βάλει τη γερόντισσα Ακυλίνα να πλακώσει τους βλάσφημους. Πριν μας την πέσουν οι μαϊμούδες.
Οι υπόλοιποι βεβαίως γελάμε. Διότι η αίσθηση του μέτρου είναι μεγάλη υπόθεση και η απώλειά της αποτελεί τον ασφαλέστερο δρόμο για τη γελοιότητα.
Μας αρέσει μια δικαστική απόφαση; «Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας». Δεν μας αρέσει; «Υπάρχει πρόβλημα αξιοπιστίας στη Δικαιοσύνη».
Η ίδια Δικαιοσύνη που τη μια μέρα κατηγορείται για τις υποκλοπές ή τα Τέμπη, επαινείται την άλλη μέρα για τις υποκλοπές και τα Τέμπη.
Και δεν λέω αν η Δικαιοσύνη είναι καλή ή κακή. Υποθέτω πως άλλοτε είναι κι άλλοτε δεν είναι. Λέω όμως ότι δεν μπορεί να γίνεται καλή ή κακή ανάλογα με τι συμφέρει τον καθένα.
Διότι, κακά τα ψέματα, μια τρέχουσα κι επιφανειακή αξιολόγηση των πραγμάτων δεν αποτελεί ποτέ κριτήριο «βαθιάς κρίσης αξιοπιστίας των θεσμών». Δεν αποτελεί καν εγγύηση ευθυκρισίας.
Αποτελεί μάλλον απόδειξη επιπολαιότητας.
Ούτως ή άλλως, η αξιοπιστία των θεσμών δεν εξαρτάται από τα κριτήρια επιλογής των υποψηφίων για την Προεδρία της Δημοκρατίας, ούτε από το αν η θητεία του Προέδρου θα είναι πέντε ή έξι χρόνια.
Κι αν φτάσαμε να κατηγορείται ένας Πρωθυπουργός ότι δημιουργεί «επίτηδες συνθήκες πολιτικής αναρχίας», τότε δεν πάμε για «χάος». Πάμε κατευθείαν για το φρενοκομείο.
Μπορούμε λοιπόν να συμφωνήσουμε σε πολλά και να διαφωνήσουμε σε άλλα τόσα. Ακόμη και για το χρώμα της Ωραίας Ελένης ή τους προγόνους της Μεγαλόχαρης.
Αλλά η κριτική είναι χρήσιμη όταν είναι βάσιμη κι όσο υπόκειται σε ένα μέτρο. Οταν χάνει το μέτρο, τότε γίνεται απλώς μια υπερβολή.
Κι όπως έλεγε ο Ταλλεϋράνδος «το υπερβολικό είναι ασήμαντο».
