• Αναζήτηση
  • Φώτης Κουβέλης: Από συνοδοιπόρος του Κύρκου, αναπληρωτής του Καμμένου

    Δεν είναι μόνον η διακηρυγμένη στο παρελθόν αντίθεσή του με τον Π. Καμμένο, για τον οποίο έλεγε (το 2012) ότι συμμαχία της Αριστεράς με τη στήριξή του δεν νοείται και δεν συζητείται, αλλά και οι πολύ πρόσφατες διαπιστώσεις του για το Μακεδονικό, με τις οποίες έρχεται σε αντίθεση με όσα πρεσβεύει ο πολιτικός του προϊστάμενος, πλέον, στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας.

    Δεν είναι μόνον η διακηρυγμένη στο παρελθόν αντίθεσή του με τον Π. Καμμένο, για τον οποίο έλεγε (το 2012) ότι συμμαχία της Αριστεράς με τη στήριξή του δεν νοείται και δεν συζητείται, αλλά και οι πολύ πρόσφατες διαπιστώσεις του για το Μακεδονικό, με τις οποίες έρχεται σε αντίθεση με όσα πρεσβεύει ο πολιτικός του προϊστάμενος, πλέον, στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Ο λόγος για τον νέο αναπληρωτή ΥΠΕΘΑ Φ. Κουβέλη, το πρόσωπο που δίχως αμφιβολία αποτέλεσε την «έκπληξη» του μίνι ανασχηματισμού της κυβέρνησης και τον στόχο σφοδρών επικρίσεων από πολιτικούς εχθρούς και (πρώην) φίλους.
    Μόλις είκοσι ημέρες πριν, σε εκδήλωση της Ενωτικής Κίνησης Ευρωπαϊκής Αριστεράς, την οποία συγκρότησε το 2015 αμέσως μετά την αποχώρησή του από τη ΔΗΜΑΡ, ο κ. Κουβέλης, παρουσία του Προέδρου της Βουλής Ν. Βούτση, επιχειρηματολογούσε υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της πΓΔΜ και της επίλυσης του ονοματολογικού με μια σύνθετη ονομασία έναντι όλων, όταν ο κ. Καμμένος έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι όχι μόνο δεν θα ψηφίσει, αλλά θα κάνει τα πάντα «για να μην παραδοθεί ο όρος Μακεδονία».

    Δύο «ξένοι» στο  Αμυνας

    Το ερώτημα που πλανάται είναι πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η ιδιότυπη συγκατοίκηση, αλλά και ποια ήταν τα κίνητρα του Αλ. Τσίπρα να τοποθετήσει υπό τον συγκυβερνήτη του κ. Καμμένο έναν πολιτικό με ιστορικές καταβολές και αναφορές στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς. Οπως αναπάντητο παραμένει και το ερώτημα γιατί ο κ. Κουβέλης, συνοδοιπόρος του Λεωνίδα Κύρκου και εκ των ιδρυτικών στελεχών του ΚΚΕ Εσωτερικού και κατόπιν ηγέτης της μετεξέλιξής του, της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ), αποδέχθηκε τη θέση αυτή.
    Οποια και να είναι η απάντηση στα αμείλικτα αυτά ερωτήματα, ένα είναι βέβαιο: είναι από τις λίγες φορές που η υπουργοποίηση ενός προσώπου, και μάλιστα με τη μακρά θητεία στην πολιτική και το προφίλ του κ. Κουβέλη, προκαλεί τόσα αρνητικά σχόλια και λοιδορίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αλλού. Και όχι μόνον από τους αντιπάλους του, αλλά κυρίως από ανθρώπους που συνέδεσαν την πορεία τους μαζί του στη ΔΗΜΑΡ, το κόμμα που δημιούργησε όταν αποχώρησε μαζί με άλλους (Σπ. Λυκούδης, Δ. Χατζησωκράτης, Θ. Μαργαρίτης, Ν. Τσούκαλης, Γρ. Ψαριανός κ.ά.) τον Ιούνιο του 2010 από τον ΣΥΡΙΖΑ και συγκυβέρνησε από το 2012 έως το 2013 μαζί με τη ΝΔ και το ΠαΣοΚ υπό την πρωθυπουργία του Αντ. Σαμαρά, για να αποχωρήσει τον Ιούνιο του 2013 με αφορμή την επιβολή του «μαύρου» στην ΕΡΤ.
    Τα μοιραία γεγονότα εκείνης της περιόδου είναι γνωστά: η ΔΗΜΑΡ στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 κατορθώνει να αποσπάσει το 6,1% αλλά δεν δέχεται να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνασπισμού δίχως τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει αναδειχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση (με 16,78%). Η χώρα οδηγείται έναν μήνα μετά σε νέες εκλογές σε συνθήκες ακραίας πόλωσης, με τη ΝΔ να ισχυροποιείται (από 18,85% σε 29,66%), όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ (αποσπώντας το 26,89%) και τη ΔΗΜΑΡ να παραμένει σταθερή (με 6,26%). Μπροστά στον κίνδυνο της ακυβερνησίας και παρά την άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί, ο κ. Κουβέλης δέχεται να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ και το ΠαΣοΚ. Η αποχώρησή του έναν χρόνο μετά θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Κορυφαία στελέχη της ΔΗΜΑΡ διαφωνούν, ενώ στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2014 τα ποσοστά του κόμματος καταποντίζονται στο 1,21%. Η απόλυτη συντριβή θα συμβεί στις εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, με τη ΔΗΜΑΡ να συγκεντρώνει το μηδαμινό 0,49%. Ολα είχαν τελειώσει τόσο άδοξα για το φιλόδοξο εγχείρημα του κ. Κουβέλη και των ανανεωτικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που τον ακολούθησαν.
    Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αν από τον Μάιο του 2012 η ΔΗΜΑΡ ως δύναμη σταθερότητας και ευθύνης είχε δεχθεί να πάρει μέρος σε κυβέρνηση συνεργασίας, η πορεία των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα θα ήταν πολύ διαφορετική.
    Κάποιες προσπάθειες εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ να προσεταιριστεί τη ΔΗΜΑΡ απέτυχαν. «Δεν υπήρξε συμφωνία διότι μας ζητήθηκε η ατομική προσχώρηση στον ΣΥΡΙΖΑ και η απόλυτη αποδοχή του προγράμματός του» θα πει ο κ. Κουβέλης.

    Το τέλος του εγχειρήματος

    Ετσι, τον Ιανουάριο του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται στην κυβέρνηση. Ο πρώην ηγέτης της ΔΗΜΑΡ περνά στην πολιτική αφάνεια. Ακολουθούν το δραματικό πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης, με τη χώρα να ωθείται προς τη χρεοκοπία και την έξοδο από την ευρωζώνη, το μοιραίο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου που έφερε το τρίτο Μνημόνιο του Αυγούστου και ακολούθως οι εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, στις οποίες, όπως θα πει αργότερα ο ίδιος, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ έχοντας προηγουμένως συνταχθεί στο δημοψήφισμα με το «Οχι». Είχε ξεκινήσει η πορεία επαναπροσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ.

    Η ήττα, η επαναπροσέγγιση και η επιστροφή

    Ο κ. Κουβέλης μετά το δημοψήφισμα θα αναγνωρίσει ότι ο κ. Τσίπρας «επέτυχε και εξασφάλισε μια πολιτική ωρίμανση». Εκτοτε οι επαφές που είχε και οι δηλώσεις του προοιωνίζονταν την επιστροφή του, ενώ καιρό τώρα αναμενόταν η αξιοποίησή του σε κυβερνητικό επίπεδο. Κάποιοι θεωρούν ότι η πορεία αυτή του κ. Κουβέλη συνιστά μια προσωπική επιλογή να επιστρέψει στην «κοίτη» της Αριστεράς, «μιας Αριστεράς που εξελίσσεται και στην οποία ανήκει από τα νεανικά του χρόνια και μάχεται για τις ιδέες του, μιας Αριστεράς από την οποία νιώθει ότι απομακρύνθηκε όταν συνεργάστηκε με τους κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλο». «Ηθελε να “καθαρίσει” το όνομά του και να επιστρέψει στις αφετηρίες του» λένε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας μάλιστα ότι «υπάρχουν και άλλοι που θέλουν να αποκτήσουν επαφή με τις απαρχές τους».

    Στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι «η χολή που χύνεται εις βάρος του αυτές τις μέρες δεν έχει βάση». «Δεν του συγχωρούν ότι δεν δέχθηκε να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στον ΣΥΡΙΖΑ να έρθει στην εξουσία» λένε κορυφαίοι κομματικοί παράγοντες, επισημαίνοντας ότι μαζί με τον Ι. Δραγασάκη είναι από τα πιο έμπειρα κοινοβουλευτικά στελέχη που διαθέτει ο χώρος, υπενθυμίζοντας ότι ο μεν κ. Κουβέλης συμμετείχε στη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη (ΝΔ, Συνασπισμός) του 1989 ως υπουργός Δικαιοσύνης, ο δε κ. Δραγασάκης στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα (ΝΔ, ΠαΣοΚ, Συνασπισμός) του ίδιου έτους ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας.

    «Εχοντας το ειδικό βάρος του δίνει ένα ιδιαίτερο χρώμα από πλευράς διακυβέρνησης στον τομέα της Αμυνας» αναφέρουν πηγές του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας ότι «δεν θα είναι καθόλου διακοσμητικός ο ρόλος του» και ότι «θα έχει άποψη για όλα και όχι αναγκαστικά ως αντίβαρο του Πάνου Καμμένου». Ο κ. Κουβέλης επελέγη από τον Πρωθυπουργό, όπως εκτιμούν οι ίδιες πηγές, διότι ήθελε να τοποθετήσει μια «ισχυρή πολιτική προσωπικότητα στη θέση αυτή» και να δώσει ένα «μήνυμα εξισορρόπησης» του υπουργού Αμυνας. Πολλοί εκτιμούν ότι οι εξελίξεις στο θέμα των Σκοπίων θα αναδείξουν τα πραγματικά όρια της ετερόκλητης συγκατοίκησης των δύο πολιτικών.

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Πολιτική
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk