Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που πηγαίνουν σε ένα Μουντιάλ σαν στρατηγοί που επιστρέφουν από τις μάχες με τα παράσημα ακόμη λαμπερά στο στήθος τους. Και υπάρχουν κι εκείνοι που μοιάζουν να τρυπώνουν από την πίσω πόρτα, κρατώντας περισσότερο το όνομα παρά το σώμα, περισσότερο τη διαφήμιση παρά το ποδόσφαιρο. Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο μοιάζει σχεδόν με θεατρική σκηνή όπου ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ο Λιονέλ Μέσι ανεβαίνουν για τελευταία ίσως φορά ως πρωταγωνιστές, ενώ ο Νεϊμάρ εμφανίζεται σαν κουρασμένος κομπάρσος που ξέχασε ακόμη και τα λόγια του.
Ο 41χρονος Ρονάλντο δεν χρειάστηκε καμία χάρη. Δεν χρειάστηκε να τον θυμηθούν από παλιές φωτογραφίες, ούτε να του κάνουν δωρεά μια θέση από σεβασμό στο βιογραφικό του. Πήγε εκεί επειδή ακόμη σκοράρει με τη λύσσα ανθρώπου που αρνείται να γεράσει. Η φιγούρα του κουβαλά κάτι το σχεδόν παράλογο: ένας οργανισμός φτιαγμένος από πείσμα, ματαιοδοξία και ατελείωτη δουλειά. Δεν τον παίρνουν επειδή υπήρξε. Τον παίρνουν επειδή ακόμη είναι.
Πάει με παρακάλια
Το ίδιο και ο 38χρονος Μέσι, μόνο που εκείνος μοιάζει με γέρο μάγο που περπατά αργά αλλά εξακολουθεί να λυγίζει τον χρόνο με μια επαφή της μπάλας. Δεν χρειάζεται να τρέξει πολύ· αρκεί μια πάσα, μια σκέψη, ένα άγγιγμα για να θυμίσει ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι τέχνη και όχι απλώς αθλητική βιομηχανία. Πηγαίνει στο τελευταίο του Μουντιάλ όχι ως ανάμνηση, αλλά ως κέντρο βάρους ολόκληρης της Αργεντινής. Και δίπλα τους ο Νεϊμάρ. Ο αιώνιος πρίγκιπας που δεν έγινε ποτέ βασιλιάς. Ο 34χρονος Βραζιλιάνος πηγαίνει στο τέταρτο Μουντιάλ της καριέρας του σχεδόν με… παρακάλια, σαν να λύγισε κάποιος από τη νοσταλγία του παλιού ταλέντου. Και σαν να ήθελε η μοίρα να σαρκάσει την επιλογή, μόλις ανακοινώθηκαν οι κλήσεις τραυματίστηκε ξανά. Σαν παλιό πολυτελές αυτοκίνητο που περνά περισσότερο χρόνο στο συνεργείο παρά στον δρόμο.
Η αντίθεση με τους άλλους δύο είναι αμείλικτη. Ο Ρονάλντο και ο Μέσι πηγαίνουν ως σημαίες. Ο Νεϊμάρ πηγαίνει περίπου ως υποσημείωση. Οι δύο πρώτοι εξακολουθούν να εμπνέουν εμπιστοσύνη. Ο τρίτος εμπνέει αγωνία για το αν θα αντέξει να δέσει τα κορδόνια του χωρίς ενόχληση στον αστράγαλο.
Στη σκιά των μύθων
Κι εδώ η ιστορία θυμάται τον Πελέ του 1970. Λίγο έλειψε να χάσει το Μουντιάλ του Μεξικού εξαιτίας του προβλήματος στο μάτι του. Ομως πήγε και θαυματούργησε σαν ποδοσφαιρικός θεός που αρνήθηκε να παραδοθεί στη φθορά. Εκείνη η Βραζιλία είχε ακόμη ιερότητα. Ο Γκαρίντσα έμεινε έξω γιατί είχε ήδη χαθεί μέσα στο αλκοόλ και στην προσωπική του κατάρρευση. Υπήρχε τότε η σκληρότητα της αλήθειας: όποιος δεν μπορούσε δεν πήγαινε. Σήμερα ο Νεϊμάρ θυμίζει περισσότερο θλιβερή σκιά εκείνων των μύθων. Βετεράνος πριν την ώρα του, αιχμάλωτος τραυματισμών, δημοσιότητας και μιας καριέρας που υποσχέθηκε να αγγίξει τον ουρανό αλλά συχνά αρκέστηκε στα φώτα των πάρτι. Αγνωστο γιατί ο Κάρλο Αντσελότι υπέκυψε στις πιέσεις και τον πήρε μαζί. Ισως επειδή κάποια ονόματα εξακολουθούν να έχουν βάρος ακόμη κι όταν τα πόδια δεν το αντέχουν πια.
