Το τελευταίο αντίο

Ανέκαθεν ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος είχε την ικανότητα να σε αφήνει αμήχανο μπροστά στις ταινίες του. Καμία ταινία του όμως δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητη. Η «Λιμουζίνα», η 16η μεγάλου μήκους, αεροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, στα ιστορικά πρόσωπα και στα μυθοπλαστικά. Πηδά σαν ακρίδα από τον έναν χρόνο στον άλλον (και μιλάμε για δεκαετίες ολόκληρες), μοιάζει με ευγενική χειρονομία του δημιουργού της προς όλα όσα ξέρει και αγαπά: σουρεαλισμός, νουβέλ βαγκ, μπιστρό του Παρισιού της δεκαετίας του 1960, Σάμιουελ Μπέκετ, ανάγνωση εφημερίδων, η διαφορά ανάμεσα στον εσπρέσο λούνγκο και στον εσπρέσο στρέτο, μα και η χαριτωμένη «λαμογιά» του Ελληνα. Πολύ χάρηκα επίσης που ο Παναγιωτόπουλος αφιέρωσε τη «Λιμουζίνα» στους ηθοποιούς της. Στον Νίκο Κουρή, στον Παύλο Χαϊκάλη, στον Τάκη Σπυριδάκη, στον Δημήτρη Καταλειφό, στον Δημήτρη Πιατά μα και σε όλους τους άλλους, ανάμεσα στους οποίους και ο Λευτέρης Βογιατζής (φωτογραφία). Ναι, η «Λιμουζίνα» είναι η τελευταία εικόνα του μοναδικού θεατρανθρώπου στο σινεμά και την αποτύπωσε ένας φίλος του, ο οποίος πάντοτε τον καλούσε στις ταινίες του και τώρα πια είμαι σίγουρος ότι θα τον ονειρεύεται με χαμόγελο.