Τη μάθαμε από το Hardcore του Ντένη Ηλιάδη. Ακολούθησαν ρόλοι στο θέατρο και στο σινεμά αλλά και στο 4 του Παπακαλιάτη, όπου την έμαθαν οι περισσότεροι. Λίγο πριν κλείσει τα 30 πρωταγωνιστεί σε ένα δύσκολο θεατρικό έργο, στο Κουαρτέτο του Χάινερ Μίλερ που ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο από τις 15 Νοεμβρίου.

«Η πιο μεγάλη πτώση είναι η πτώση από το ύψος της αθωότητας…» έχει γράψει ο Μίλερ. Πώς σχολιάζεις;

Η φράση αυτή στο Kουαρτέτο υπονοεί ότι κάποιος που συγγενεύει με την «Κόλαση» δεν θα υποφέρει εκπίπτοντας σε αυτήν, ενώ για τον πόρρω απέχοντα «αθώο» η πτώση είναι οδυνηρή. Φυσικά η φράση αυτή είναι ειρωνική και αποκαλύπτει το τρομερά σαρκαστικό χιούμορ του ίδιου του Μίλερ.

Είναι πιο εύκολη η συνεργασία με μια γυναίκα σκηνοθέτιδα, εν προκειμένω την Άντζελα Μπρούσκου, σε σύγκριση με τη συνεργασία με έναν άνδρα;

Κατ’ αρχάς, ζητούμενο για μένα προσωπικά δεν είναι η ευκολία μιας συνεργασίας αλλά το να είναι ενδιαφέρουσα και να υπάρχει σε αυτήν επικοινωνία και συγγένεια πνευματική, το να μου ανοίξει καινούργιους τρόπους σκέψης και πράξης. Το αν λοιπόν συμβαίνει μια ενδιαφέρουσα συνεργασία δεν έχει να κάνει με το φύλο του σκηνοθέτη αλλά με τον ίδιο ως άνθρωπο και καλλιτέχνη, με την προσωπικότητα αλλά και το χιούμορ του. Με την Άντζελα ζω την ευτυχή συγκυρία μιας απολαυστικής και ταυτόχρονα εξαιρετικά γόνιμης συνεργασίας που νιώθω ότι με εμπλουτίζει και με εξελίσσει.

Τι σου έμαθε η ενασχόλησή σου με το Κουαρτέτο για τις ερωτικές μονομαχίες;

Για το σεξ και την εξουσία; Το έργο μου έδωσε την ευκαιρία ενός εκτενέστερου στοχασμού πάνω στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης: τις σχέσεις εξουσίας, το χρόνο και το θάνατο. Πρόκειται για ένα βαθιά υπαρξιακό έργο, ένα έργο πανανθρώπινο.

Τι βλέπεις σαν φάρο μέσα στη σκοτεινιά που ζούμε;

Για μένα η ελπίδα έρχεται από την παιδεία και τον πολιτισμό. Από δημιουργούς όπως ο Μίκαελ Χάνεκε, που «με αρετή και τόλμη» έφτιαξε άλλη μια μεγαλειώδη ταινία, το Amour.

Αν είχες τη δυνατότητα να επιλέξεις πέντε τραγούδια για να ακούγονται από μεγάφωνα στους δρόμους της Αθήνας, ποια θα ήταν αυτά;

Θα έβαζα το Ain’t Got No, I Got Life της Νίνα Σιμόν, το Hallelujah του Τζεφ Μπάκλεϊ, το Tombstone Blues του Μπομπ Ντίλαν, το Imagine του Τζον Λένον και την 25η Συμφωνία του Μότσαρτ. Με ποια κινηματογραφική ηρωίδα έχεις ταυτιστεί περισσότερο στη ζωή σου; Όταν ήμουν μικρή επινοούσα ηρωίδες και δημιουργούσα φανταστικά σενάρια στα οποία έπαιζαν. Με όλες αυτές ταυτιζόμουν αλλά μόνο στη διάρκεια του παιχνιδιού. Μετά εξαφανίζονταν και δημιουργούσα καινούργιες. Και φτου κι απ’ την αρχή.

Για ποια κατάκτησή σου έχεις παλέψει πιο πολύ;

Η αλήθεια είναι πως δεν θεωρώ τίποτα κεκτημένο, για όλα όσα θέλεις πρέπει να παλεύεις συνεχώς.

Απ’ όλους τους ανθρώπους με τους οποίους έχεις συνεργαστεί μέχρι τώρα σε ποιον έχεις μεγαλύτερη αδυναμία και καμαρώνεις;

Νομίζω ότι μεγαλύτερη αδυναμία έχω στον Ντένη Ηλιάδη, ο οποίος είναι ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε τόσο πολύ σ’ εμένα ως ηθοποιό και ενώ ήμουν ακόμα στη σχολή με έπεισε, ευτυχώς, να παίξω στο Hardcore και να αρχίσω να ανακαλύπτω τη μαγεία του κινηματογράφου εκ των ένδον. Τον καμαρώνω για τη μετέπειτα εξέλιξη της καριέρας του στην Αμερική που κάνει περήφανους όλους μας.

Πώς δεν θα ήθελες με τίποτα να έχεις καταλήξει σε δέκα χρόνια από τώρα;

Να θέλω να σκοτώσω το χρόνο.

*Oι φωτογραφίες τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Dead Europe (Νεκρή Ευρώπη) του Τόνι Κράβιτς, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χρήστου Τσιόλκα. Το φιλμ μόλις προβλήθηκε στο φετινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης