Ο «εφιάλτης» που έγινε… δάσκαλος
Από την εποχή που «όργωνε» τα «playgrounds» της Οκλαχόμα ως το 1988, οπότε πάτησε για πρώτη φορά το παρκέ του γηπέδου του Σαν Αντόνιο ως συμπαίκτης του Ντέιβιντ Ρόμπινσον στους Σπερς, ο Αντονι Μπούι έπαιρνε έμπνευση από το ίδιο όραμα! Η «χορευτική» φιγούρα του Τζούλιους Ερβινγκ ήταν χαραγμένη τόσο βαθιά μέσα του που όχι μόνο έκλεβε κινήσεις από το πλούσιο ρεπερτόριο του θρυλικού «Doctor J» αλλά ακόμη και στην καθημερινή ζωή του προσπαθούσε να υιοθετεί τον ίδιο τρόπο συμπεριφοράς και αντιμετώπισης των καταστάσεων! Το μόνο που δεν είχε υπολογίσει ήταν η ημερομηνία… απόσυρσης του Ερβινγκ, η οποία γκρέμισε το όνειρο του 25χρονου τότε Μπούι. Ηθελε τόσο πολύ να μαρκάρει, έστω και σε έναν αγώνα, το είδωλό του που, όταν συνειδητοποίησε ότι η είσοδός του στο ΝΒΑ είχε συμπέσει με την αποχώρηση του μεγάλου αστέρα των Σίξερς, άρχισε να ζει τον χειρότερο εφιάλτη, με αποτέλεσμα κάθε φορά που πήγαιναν οι Σπερς στη Φιλαδέλφεια να «εξαφανίζεται» για αρκετή ώρα για να φωτογραφηθεί μαζί του στην κερκίδα των επισήμων!
Ενδεκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ, ο 36χρονος πια Αμερικανός ζει στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε προερχόμενος από το Κάουνας. Πριν από πέντε μήνες κατάφερε να συναρπάσει όλη την Ευρώπη και να κατακτήσει το τρόπαιο στο Φάιναλ Φορ του Μονάχου παίζοντας μπάσκετ από… άλλον πλανήτη και αναγκάζοντας τον προπονητή της ΑΕΚ κ. Ντούσαν Ιβκοβιτς να μετατρέψει τον εφιάλτη του (ο Μπούι είχε αποκλείσει σχεδόν μόνος του τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό) σε… έρωτα και να του εμπιστευθεί τη θέση του ενός ξένου, επιλογή που μέχρι στιγμής τον δικαιώνει περίτρανα.
Πέρυσι έκανες την Ευρώπη να παραμιλάει με τα κατορθώματά σου. Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιο μπάσκετ. Και ειδικά τα τρίποντα στον αιφνιδιασμό!
«Αυτή τη φιλοσοφία έχω στο μπάσκετ και δεν προτίθεμαι να την αλλάξω. Και εννοώ ότι ποτέ δεν φοβάμαι να σουτάρω, αρκεί να έχω πιστέψει μέσα μου ότι η επιλογή μου είναι καλή. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί αρκετός κόσμος διερωτάται αν είναι σωστό ή λάθος ένας παίκτης να σουτάρει τρίποντο στον αιφνιδιασμό. Υπάρχει κανονισμός που να απαγορεύει κάτι τέτοιο; Δεν νομίζω, οπότε και εγώ ακούω το ένστικτό μου και τις περισσότερες φορές δικαιώνομαι. Ουδείς άλλωστε έχει κάνει συμβόλαιο με την ευστοχία, ούτε καν ο Τζόρνταν».
Εκτός από τα φαρμακερά τρίποντα με τα οποία… σκότωσες τον τωρινό προπονητή σου, τι άλλο έχεις σκοπό να φέρεις στην ΑΕΚ;
«Κατ’ αρχάς πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι όλοι οι παίκτες έχουν τον ρόλο τους στην ομάδα και αυτό ισχύει και με μένα. Δεν γίνεται να παίζω με τον ίδιο τρόπο που αγωνίζονται, ας πούμε, ο Χατζής ή ο Κακιούζης. Και να σου πω κάτι; Μου αρέσει να είμαι ο ηγέτης της ΑΕΚ, αφού άκουσα και τον κόουτς να με αποκαλεί έτσι σε μια πρόσφατη συνέντευξη, αλλά ο σκοπός ο δικός μου είναι άλλος! Θέλω να είμαι κάτι σαν δάσκαλος γι’ αυτά τα παιδιά. Να αποτελώ πηγή έμπνευσης για τους μικρότερους. Δεν αρκεί δηλαδή να ευστοχήσω εγώ στο κρίσιμο τρίποντο, αλλά θα χαρώ όταν διαπιστώσω ότι οι νεότεροι είναι έτοιμοι να κάνουν το ίδιο στον επόμενο αγώνα. Τρελαίνομαι να τους βλέπω να έχουν κίνητρα στο παιχνίδι τους και περισσότερο όταν αυτοί είναι οι ήρωες στις εφημερίδες και όχι εγώ μετά από μια μεγάλη νίκη».
Λέγεται πάντως ότι με τις εφημερίδες δεν τα πηγαίνεις και πολύ καλά…
«Δεν έχω πρόβλημα με όλους τους δημοσιογράφους αλλά μόνο με αυτούς που θα έρθουν, π.χ., να με ρωτήσουν πώς βλέπω τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, τη στιγμή που ακόμη είναι μακριά και το μυαλό μας είναι συγκεντρωμένο σε άλλους αντιπάλους. Με λίγα λόγια, δεν μου αρέσει να προτρέχω αλλά να κοιτάζω μόνο τον επόμενο αγώνα».
Μια και το έφερε η κουβέντα, ο πολύς κόσμος δεν σας δίνει μεγάλη τύχη στο ντέρμπι της επόμενης Κυριακής με τον Παναθηναϊκό…
(γέλια) «Τελικά εσείς οι δημοσιογράφοι είστε αδιόρθωτοι! Τέλος πάντων, θα σου πω ένα πράγμα! Ο Παναθηναϊκός είναι καλή ομάδα αλλά και εμείς δεν είμαστε άσχημη. Ετσι θα έλεγα ότι οι πιθανότητες για τη νίκη είναι 50-50. Οπως μπορεί να μας νικήσει ο Παναθηναϊκός, το ίδιο πιθανό είναι να τον νικήσουμε και εμείς, χωρίς αυτό να αποτελέσει έκπληξη, τουλάχιστον για μένα. Ενας αγώνας είναι και σε αυτόν δεν πρέπει να χάνεις την αίσθηση του παιχνιδιού, της διασκέδασης, γνωρίζοντας ότι για να το απολαύσουν οι θεατές και να μη γυρίσουν στο σπίτι τους δυσαρεστημένοι πρέπει να ευχαριστηθούν πρώτα οι αθλητές για να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους».
Προφανώς θεωρείς πρόωρη και την αναφορά στους στόχους της εφετεινής ΑΕΚ!
«Εχεις δίκιο, είναι νωρίς να μιλάμε για στόχους. Το σίγουρο είναι ότι διαθέτουμε πολύ καλή ομάδα και το κύριο μέλημα στην παρούσα φάση είναι να παρουσιάζουμε συνεχή βελτίωση. Μόνο τότε θα αποκτήσουμε σταθερότητα και εμπιστοσύνη για τις δύσκολες υποχρεώσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα και στην Ευρώπη».
Χαλάρωση με τζαζ και ταινίες δράσης
Το μπάσκετ αποτελεί την περιπέτεια με την οποία εκτονώνει την επιθυμία του για δράση ο καθ’ όλα φιλήσυχος και χαμηλών τόνων Αντονι Μπούι, ο οποίος ακούει τζαζ για να χαλαρώσει καθώς περιμένει σύντομα την άφιξη της οικογένειάς του από τις ΗΠΑ.
Σε έχει εντυπωσιάσει κάποιος συμπαίκτης σου;
«Ολα τα παιδιά έχουν να επιδείξουν κάτι ξεχωριστό και το κυριότερο είναι ότι δουλεύουν σκληρά στις προπονήσεις, οπότε θα δυσκολευτώ να διαλέξω και αυτό δεν είναι διπλωματικό τρυκ. Εγώ άλλωστε τηλεπικοινωνίες σπούδασα».
Χαμένος κόπος για το πτυχίο;
«Κάθε άλλο! (γέλια) Επικοινωνώ με την οικογένειά μου, τη γυναίκα μου και τα τρία παιδιά μου, που βρίσκονται στο Ορλάντο και όπου να ‘ναι θα με επισκεφθούν στην Αθήνα, όπως έκαναν και πέρυσι στο Κάουνας, όταν έπαιζα στη Ζαλγκίρις».
Τους λες τουλάχιστον καλά λόγια για τη… νέα πατρίδα σου;
«Ναι, η ζωή εδώ μου αρέσει άλλωστε, ακόμη δεν μου έκλεψαν το αυτοκίνητο, όπως πρόπερσι στο Μιλάνο! Γενικά έχω ένα καλό: ότι προσαρμόζομαι εύκολα, όπου και αν πάω. Μένω στην Κηφισιά, σε ένα ωραίο σπίτι, ακούω τζαζ για να χαλαρώσω, βλέπω καμιά ταινία δράσης, γιατί μόνο αυτές μου αρέσουν, βγαίνω και λίγο έξω με τον Χάνσελ ή με τον Ο’ Σάλιβαν. Ησυχα πράγματα. Αλλωστε ανέκαθεν δεν μου άρεσε να το παίζω… σταρ ή πλούσιος. Αντιθέτως, θεωρώ τον εαυτό μου πολύ νορμάλ, μάλλον κλειστό και… low profile. Ούτε έξαλλα πράγματα ούτε τίποτε».
Οι προσωπικές φιλοδοξίες σου είναι και αυτές… κανονικές;
«Ποτέ δεν θέτω όρια. Είναι σαν να ταξιδεύεις στο Διάστημα και να πεις ότι κάπου τελειώνει το ταξίδι σου. Ετσι είναι και το μπάσκετ, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορείς να πετύχεις και αυτό είναι το συναρπαστικό. Μια περιπέτεια χωρίς τέλος».
