Η οικονομική κρίση που διέρχεται η αμερικανική βιομηχανία Levi Strauss αποδεικνύει ότι η μόδα του κλασικού unisex παντελονιού δεν αφορά τους νέους του σήμερα
Τις περισσότερες φορές τους βλέπεις ντυμένους στα μαύρα. Το κομμάτι της κοιλιάς που αφήνει το μπλουζάκι τους να φανεί είναι συνήθως το μόνο στοιχείο επάνω τους που σπάει την κυριαρχία του σκούρου. Ο λόγος για τα παιδιά της γενιάς που μεγάλωσαν με τα μπλου τζιν, το ροκ και τις «επαναστάσεις των λουλουδιών»· αυτά που τώρα κάνοντας τη δική τους ενδυματολογική «επανάσταση» δηλώνουν ανενδοίαστα: «Αρκετά με τα τζιν! Τα βαρεθήκαμε».
Το αποτέλεσμα; Ολέθριο, τουλάχιστον για το μέλλον της Levi Strauss που ντύνει χρόνια τώρα όλες τις… φυλές της Γης. Ο αμερικανικός κολοσσός, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, διανύει μια περίοδο κρίσης: 4.000 εργάτες που δούλευαν στις βιομηχανίες του πρόκειται να απολυθούν στο άμεσο μέλλον ενώ την ίδια στιγμή επτά βιομηχανίες στην Τζόρτζια, στο Τέξας, στην Καρολίνα και αλλού ετοιμάζονται να κλείσουν. Και η κρίση δεν περιορίζεται βέβαια μόνο στην Ευρώπη. Τρεις εγκαταστάσεις της βιομηχανίας κλείνουν στο Βέλγιο και μία ακόμη στη Γαλλία. Ο λόγος; Δραστική μείωση των πωλήσεων. Σύμφωνα με τα διευθύνοντα στελέχη της Levi Strauss, η μείωση οφείλεται στην υπογεννητικότητα που μαστίζει τον τελευταίο καιρό τον πλανήτη και, για να ακριβολογούμε, τις οικογένειες της Δύσης καθώς και στον ολοένα μικρότερο αριθμό νέων αγοραστών.
Εκείνο όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η κατάρρευση ενός μύθου. Οι νέοι δεν προτιμούν πια τα τζιν. Γοητεύονται περισσότερο από τη μόδα του χιπ-χοπ που ξεπήδησε από τα γκέτο των νέγρων για να εξαπλωθεί γρήγορα σε όλους τους χώρους της νέας γενιάς. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι τα τζιν έχουν πεταχθεί στον κάλαθο των αχρήστων. Κάθε πολυκατάστημα που σέβεται τον εαυτό του έχει πάντα κάποια ράφια αφιερωμένα στο τζιν. Το κλασικό όμως παντελόνι έχασε στις ημέρες μας τον συμβολισμό του.
Το τζιν λανσαρίστηκε στην αρχή της ζωής του ως σύμβολο του αμερικανικού τρόπου ζωής, του αμερικανικού ονείρου. Εγινε «σημαία» στις διαδηλώσεις του ’68, ρούχο αδιαχώριστο με τη σεξουαλική επανάσταση, «εξάρτημα» απαραίτητο στα μεγάλα φεστιβάλ της εποχής. Ενα σύμβολο ενδυματολογικό που για τους νέους σήμερα δεν σημαίνει τίποτε. Αυτοί προτιμούν τα φαρδιά παντελόνια, τόσο φαρδιά που μοιάζουν με φόρεμα, ή τις πολύ κοντές φούστες που ενίοτε συνδυάζονται με τις πολύ μακριές και τις μπλούζες με τις σουρεαλιστικές στάμπες. Από την άλλη, υπάρχουν βέβαια και αυτοί που υποστηρίζουν ότι η κρίση της φημισμένης αμερικανικής βιομηχανίας δεν είναι μόνο θέμα αλλαγής μόδας. Η Levi Strauss είναι μία από τις τελευταίες πολυεθνικές που παράγουν το 80% του προϊόντος τους στις Ηνωμένες Πολιτείες επιμένοντας σε αυστηρά πλαίσια λειτουργίας.
Αδιαμφισβήτητο παραμένει πάντως το γεγονός ότι το σύμβολο του τζιν χάνει τη λάμψη του με τον ίδιο ίσως τρόπο που θα μπορούσε μια ημέρα το Αγαλμα της Ελευθερίας να χάσει την… κορόνα του! Εχουν συμβεί τόσο πολλά άλλωστε από τον καιρό που ο βαυαρός αριστοκράτης Levi Strauss ανακάλυψε στα μέσα του περασμένου αιώνα ένα ύφασμα ανθεκτικό, ικανό να ανταποκριθεί ενδυματολογικά στις… δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπιζαν οι οικονομικά κατώτερες τάξεις. Το ύφασμα αυτό προερχόταν από τη γαλλική πόλη Νιμ και μετά από καιρό επρόκειτο να μετονομασθεί στο γνωστό μας denim. Παρά την ευρωπαϊκή προέλευσή του, βέβαια, το τζιν ταίριαξε καλύτερα στην αμερικανική φιλοσοφία των καουμπόις και των αγροτών, για να κερδίσει φήμη παγκόσμια από τη στιγμή που κυρίευσε το Χόλιγουντ. Θυμηθείτε τον Μάρλον Μπράντο που γίνεται σύμβολο του σεξ φορώντας μόνο τζιν και ένα λευκό μπλουζάκι ή τον Τζέιμς Ντιν ο οποίος χάρισε στο μπλου τζιν που τόσο συχνά φορούσε κάτι από τη λάμψη του.
Εικόνες της κινηματογραφικής αλλά και της καθημερινής ζωής που, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν έχουν να πουν τίποτε στους νέους τού σήμερα. Η γενιά τους φαίνεται ότι προτιμά το γρήγορο φαγητό και τα ταξίδια στον κυβερνοχώρο. Η διαμαρτυρία η δική τους γίνεται πλέον με άλλους όρους.
