” Δεν φοβάμαι να παίξω τον παιδεραστή ”





Το 1997 τρεις αμερικανοί «χάκερ» κατόρθωσαν να μετατρέψουν τον Κέβιν Μπέικον – πάλαι ποτέ φέρελπι ηθοποιό του «Footloose» και αργότερα «ειδικό» σε ρόλους ψυχάκηδων-καρτούν όπως ο διεστραμμένος δεσμοφύλακας στο «Sleepers» – σε πραγματικό… σταρ. Παίζοντας ένα ανόητο αλλά όπως αποδείχθηκε χρυσό παιχνίδι στο Internet, οι πιτσιρικάδες βάλθηκαν να αποδείξουν ότι ο Μπέικον, όχι το καλύτερο «χαρτί» εκείνη την εποχή του Χόλιγουντ, έχει κάποια σχέση με περισσότερους από 150.000 ανθρώπους του κινηματογράφου. Το παιχνίδι – το οποίο βασίζεται στη θεωρία που λέει ότι «όλοι οι άνθρωποι έχουν μεταξύ τους μέχρι έξι, το πολύ, “βαθμούς συγγένειας”» – ονομάστηκε «Εξι βήματα προς τον Κέβιν Μπέικον» (Six Steps to Kevin Bacon), έγινε ανάρπαστο από το MTV και αργότερα μπεστ σέλερ ως βιβλίο. Ο 47χρονος σήμερα ηθοποιός, αρχικώς θύμωσε όταν το παιχνίδι έγινε της μόδας διότι πίστεψε ότι έπεσε θύμα ειρωνείας. Πέρυσι στις Κάννες όμως όταν του το ανέφερα στη μισής ώρας κουβέντα μας, μου χαμογέλασε γενναιόδωρα. Είχε κάθε λόγο για να νιώθει χαλαρός. Εδώ και χρόνια ο Μπέικον (που σήμερα μετρά πάνω από 50 ταινίες στη φιλμογραφία του) έχει ξεφύγει από το τέλμα και ανοίξει νέο κεφάλαιο στην καριέρα του. Θεωρείται ένας από τους πιο σοβαρούς ηθοποιούς της γενιάς του, έχει σκηνοθετικές ανησυχίες (το «Loverboy» που θα παιχθεί φέτος είναι η δεύτερη ταινία του) και κάνει εξαιρετικές επιλογές ρόλων, ανάμεσα στις οποίες ο «ισορροπιστής» αστυνομικός στο «Σκοτεινό ποτάμι» του Κλιντ Ιστγουντ και ο σπαραχτικός παιδόφιλος στην πρώτη ταινία της Νικόλ Κασέλ «The Woodsman» (στην οποία εμφανίζεται και ως συμπαραγωγός). Το φιλμ προκάλεσε αίσθηση κατ’ αρχάς στο Φεστιβάλ του Σάντανς 2004 και την ίδια χρονιά στις Κάννες όπου προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών.


– Γιατί θα πρέπει ο εσωτερικός κόσμος ενός παιδόφιλου να γίνει αντικείμενο έρευνας μιας κινηματογραφικής ταινίας;


«Διότι στους καιρούς μας το πρόβλημα της παιδεραστίας έχει πάρει πολύ μεγαλύτερη έκταση απ’όση φανταζόμαστε. Εχει εξαπλωθεί τρομακτικά και το βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας ανοίγοντας την εφημερίδα. Δεν μπορώ να ξέρω αν το “Woodsman” θα έχει θετική απήχηση στο κοινό ούτε αν θα φέρει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει· καλά καλά δεν νομίζω ότι υπάρχουν απαντήσεις. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι όταν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας δεν ωφελούμεθα. Είναι λάθος να “θάβεις” ένα θέμα κάτω από το τραπέζι προσποιούμενος ότι δεν υπάρχει. Αν τα καυτά ζητήματα γίνονται αντικείμενα έρευνας στον κινηματογράφο χωρίς “καρτουνίστικη” αντιμετώπιση νομίζω ότι αξίζει να τα παρακολουθήσει κανείς. Γιατί όσο σκοτεινό κι αν είναι το υλικό του “Woodsman”, περιέργως, αφήνει μια αύρα αισιοδοξίας και την πιθανότητα της λύτρωσης».


– Θεωρείτε τον Γουόλτερ τέρας της φύσης;


«Αποκαλούμε τον Γουόλτερ τέρας, όμως αν ήταν όντως τέρας θα ξεχώριζε και κάποιος θα τον κατατρόπωνε. H ανατριχιαστική πραγματικότητα μας λέει ότι άνθρωποι σαν τον Γουόλτερ οδηγούν λεωφορεία, είναι πρόσκοποι, πηγαίνουν στην εκκλησία, ζουν μέσα στην οικογένειά σου και είναι γείτονες της διπλανής πόρτας, φίλοι των δικών σου. Δεν είναι διαφορετικοί από εσένα και εμένα. Βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να παίξω τον Γουόλτερ καταδικάζοντας ή εξωραΐζοντας με εύκολους συναισθηματισμούς τη συμπεριφορά του – θα ήταν λάθος. Ούτως ή άλλως δεν ξέρω τι θα πει “παίζω κάποιον ώστε να φανεί συμπαθητικός”. Οταν πρέπει να παίξεις κάποιον που πεινά, παίζεις τον πεινασμένο, όταν πρέπει να παίξεις κάποιον που αγαπά, παίζεις τον ερωτευμένο. Το μόνο που προσπάθησα να κάνω με τον Γουόλτερ ήταν να τον υποδυθώ αληθινά».


– Πώς «πλησιάζει» ένας ηθοποιός αυτόν τον ήρωα;


«Προσωπικά είχα ελάχιστο χρόνο για έρευνα και πρόβες με αποτέλεσμα να δουλέψω με ό,τι μπορούσα – κυρίως με τη φαντασία μου. Είχα ως οδηγό μου ένα πράγμα: η πάθηση του Γουόλτερ δεν έχει θεραπεία. Πρέπει να μάθει να ζει μαζί της και εμείς να μάθουμε να ζούμε μαζί του».


– Πιστεύετε ότι ο πρωταγωνιστικός ρόλος μιας ταινίας όπως το «Woodsman» απαιτεί κουράγιο και θάρρος από τον ηθοποιό που τον αναλαμβάνει;


«Για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν ακριβώς ο ρόλος που αναζητούσα ύστερα από την εμπειρία του “Σκοτεινού ποταμιού” που ήταν επίσης μια βαριά ταινία (σ.σ.: στο “Σκοτεινό ποτάμι” ο Μπέικον παίζει τον αστυνομικό που αναζητεί τον βιαστή και δολοφόνο μιας κοπέλας). Ηθελα να παίξω σε κάτι αστείο, ή ηρωικό, πάντως ελαφρύτερο. Επίσης, ήθελα κάτι από το οποίο θα πληρωνόμουν (σ.σ.: χαμογελά). Ομως ορισμένες φορές στη δουλειά μας δεν επιλέγεις πράγματα – εκείνα σε επιλέγουν. Δεν είχα δει ποτέ στον κινηματογράφο έναν ήρωα σαν τον Γουόλτερ και οι αντιδράσεις μου απέναντι στο σενάριο ήταν ανάμεικτες. Θυμός, τρόμος, απώθηση. Εν τέλει ο ρόλος “κάθησε” μέσα μου αφού πρώτα έγιναν αρκετές επεμβάσεις στο σενάριο. Ηθελα ο ήρωας να μιλάει όσο το δυνατόν λιγότερο, να μην εξηγούνται πράγματα στον θεατή, να υπάρχει μια αίσθηση μυστηρίου γύρω από τον Γουόλτερ. Αυτό που έχει σημασία είναι το τι συμβαίνει μέσα του».


– Νιώσατε να παίρνετε ρίσκο αναλαμβάνοντας έναν ρόλο όπως του Γουόλτερ;


«Μόνον σε ό,τι αφορά την ερμηνεία του ρόλου, στο αν δηλαδή θα έκανα καλή δουλειά όταν τον υποδυόμουν. Αν είναι να μιλήσουμε για κινήσεις καριέρας, δεν φοβάμαι να παίξω οτιδήποτε. Ούτως ή άλλως έχω παίξει σχεδόν τα πάντα. Γνώμη μου είναι ότι ο ηθοποιός δεν πρέπει να ανησυχεί για το “image” του».


– Δεν παίζει κανέναν ρόλο το image; Δεν είναι αλήθεια ότι αρκετός κόσμος ταυτίζει αυτό που βλέπει στην οθόνη με τον ηθοποιό που τo υποδύεται;


«Ισως να είναι αλήθεια. Μόλις χθες άκουσα ότι στην πρεμιέρα του “M” παραλίγο να λιντσάρουν τον Πίτερ Λόρε (έπαιζε έναν κατά συρροήν δολοφόνο). Εμένα όμως κάτι τέτοιο ποτέ δεν με απασχόλησε. Ηθοποιοί που νιώθουν έτσι είναι άλλου τύπου ηθοποιοί».


– Στην ταινία συμπρωταγωνιστεί η σύζυγός σας Κάιρα Σέντγουικ. Μεσολάβησαν συζητήσεις ανάμεσά σας σε ό,τι αφορά την κοινή εμφάνισή σας στο «Woodsman»;


«Πολλές. H Κάιρα είχε σοβαρές αντιρρήσεις για την ταινία και ένας από τους λόγους ήταν ότι δεν ήθελε να παίξουμε μαζί. Δεν ξέρω πώς έχει συμβεί αλλά σήμερα επικρατεί η αίσθηση ότι ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει παντρεμένους ηθοποιούς να παίζουν το ζευγάρι στις ταινίες – πόσο μάλλον να κάνουν σεξ μεταξύ τους! Μάλιστα, μία εβδομάδα πριν από την έναρξη των γυρισμάτων γράφτηκε ένα αρνητικό άρθρο στους “Times” της Νέας Υόρκης επί του θέματος, οπότε η Κάιρα αποκαρδιώθηκε πλήρως».


– Πού το αποδίδετε;


«Ξέρω ‘γώ; Θεωρείται αηδιαστικό, ή ότι αποσπά την προσοχή… Δεν έχω καταλάβει. Στο Χόλιγουντ αποκαλούν “φιλί του θανάτου” το φιλί ανάμεσα σε δύο παντρεμένους ηθοποιούς που παίζουν στην ίδια ταινία. Ειλικρινά δεν ξέρω τι άλλαξε από την εποχή του Σπένσερ Τρέισι και της Κάθριν Χέπμπουρν, του Ρίτσαρντ Μπάρτον και της Ελίζαμπεθ Τέιλορ».


– Θα μπορούσε ένα μεγάλο στούντιο του Χόλιγουντ να στηρίξει μια ταινία γύρω από τον κόσμο ενός παιδόφιλου;


(χαμογελά) «Πιστεύω ότι οι καλύτερες ταινίες προέρχονται από τη διάθεση για ρίσκο και λυπάμαι που στις μέρες μας ο αμερικανικός κινηματογράφος δεν θέλει να παίρνει αυτά τα ρίσκα και καταλήγει μπανάλ. H μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στις ταινίες των μεγάλων στούντιο από τις ανεξάρτητες βρίσκεται στην επιλογή του υλικού που τελικά κάνει μια ταινία ξεχωριστή. Νομίζω ότι οι ανεξάρτητες ταινίες είναι καλύτερες ταινίες γιατί για να τις κάνουν, οι δημιουργοί τους πρέπει να παλέψουν περισσότερο, να κοπιάσουν περισσότερο και να ξεπεράσουν περισσότερα εμπόδια».


Το «Woodsman» σε λίγα λόγια


Εχοντας περάσει 12 χρόνια στη φυλακή για παιδεραστία, ο Γουόλτερ (Κέβιν Μπέικον) επιστρέφει στη γενέτειρά του και αρχίζει μια νέα ζωή κοιτάζοντας κατάματα τους «δαίμονες» της φύσης του. Ολα είναι δύσκολα: η αστυνομία τον πιέζει, το διαμέρισμά του βρίσκεται απέναντι από παιδική χαρά, η αδελφή του τον έχει απορρίψει από τη ζωή της και ο Γουόλτερ είναι αναγκασμένος να κρατά κρυφό το παρελθόν του από τη συνάδελφό του στο εργοστάσιο ξυλουργικής με την οποία συνάπτει ερωτική σχέση.


H ταινία «The Woodsman» θα αρχίσει να προβάλλεται στις αίθουσες την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου.